หิมะแดงกลางทุ่งรบ

กลิ่นคาวโลหิตเข้มข้นเสียยิ่งกว่ากลิ่นสนิมเหล็กในยามที่คมดาบเล่มหนึ่งเฉือนผ่านอากาศ เย็นยะเยือกดุจสายลมแห่งหุบเขาอวี้เหมินที่พัดพาเกล็ดหิมะสีชาดโปรยปรายลงมาทาบทับผืนปฐพี "คมดาบของท่านอ๋อง... ไร้ซึ่งความปรานีเฉกเช่นเคยสินะครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่กังวานใสดุจหยกกระทบกันดังขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพังของค่ายกลอัคคีที่เพิ่งมอดไหม้ เสิ่นอวี้ชิง ในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าควันและหยดโลหิตกระเซ็น นางไม่ได้คุกเข่าอ้อนวอนราวกับเชลยศึกทั่วไป แผ่นหลังยังคงตั้งตรงดุจต้นไผ่ท่ามกลางพายุหิมะ ดวงตาดำขลับคู่นั้นสะท้อนเงาของบุรุษผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า—หลี่จวินหรง แม่ทัพผู้กุมชะตากรรมแดนเหนือปราศจากรอยยิ้มบนใบหน้าคมคายดั่งสลักจากหินผา อาภรณ์เกราะเกล็ดมังกรสีนิลสะท้อนแสงไฟจากกองเพลิงที่ยังหลงเหลือ มือหนาสวมถุงมือหนังสีดำกำด้ามกระบี่ประจำกายแน่นจนข้อต่องอเกร็ง ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีมองสตรีเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่ยากจะหยั่งถึง นัยน์ตาคู่นั้นทั้งเยือกเย็น ดุร้าย และแฝงไว้ด้วยประกายความสงสัยระคนระแวง ค่ายกลแปดทิศที่ขึ้นชื่อว่าไร้พ่ายของกองทัพแคว้นอู่ ถูกทำลายลงภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูปด้วยกลยุทธ์ที่อ่านกระแสลมและทิศทางของหิมะได้อย่างแม่นยำรากฏกับตา และผู้ที่บงการมันอยู่เบื้องหลัง กลับเป็นสตรีร่างระหงผู้ไร้ซึ่งแรงต้านทานทางกายภาพผู้นี้ "เจ้าเป็นใคร" หลี่จวินหรงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจราวจักรพรรดิผู้พิพากษา ลมหายใจของเขากลายเป็นไอสีขาวลอยวนท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ "ทัพหน้าของข้าสูญเสียไพร่พลไปสามพันนายเพราะค่ายกลของเจ้า แต่ยามนี้ เมื่อค่ายกลแตกพินาศ เจ้ากลับยืนรอความตายอยู่ที่นี่อย่างสงบ... เจ้ามีความลับอันใดที่คิดจะแลกกับชีวิตของตน หรือคิดว่าคำพูดเพียงไม่กี่คำ จะทำให้คมกระบี่ในมือข้าสั่นคลอนได้?" เสิ่นอวี้ชิงแย้มสรวลริมฝีปากบางเฉียบ รอยยิ้มนั้นงดงามแต่กลับเยือกเย็นเสียยิ่งกว่าหิมะโปรยปราย นางเงยหน้าขึ้นสบตาแม่ทัพผู้เหี้ยมโหดอย่างไร้ความเกรงกลัว "ความตายเป็นสิ่งที่ข้าพิจารณาไว้เป็นลำดับสุดท้ายแล้วครับ ท่านแม่ทัพหลี่" นางกล่าวด้วยน้ำจังหวะจะโคน น้ำเสียงราบเรียบแต่ราบลื่นดุจสายน้ำ "ทัพของท่านจู่โจมแดนเหนือด้วยพระราชโองการเร่งด่วนจากเมืองหลวง ทว่าท่านรู้หรือไม่ว่า... ศึกในครั้งนี้ หาใช่ศึกเพื่อปกป้องแผ่นดินไม่ หากแต่เป็นหมากกระดานหนึ่งที่ องค์ชายสาม ทรงจัดวางไว้เพื่อตัดกำลังแขนขาของท่านเอง" ชื่อที่ถูกเอ่ยออกมาทำให้บรรยากาศรอบกายพลันหนาวเหน็บลงไปอีกหลายส่วน หลี่จวินหรงหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างจนม้าศึกที่ผูกอยู่ใกล้ๆ ถึงกับส่งเสียงร้องด้วยความตื่นกลัว องค์ชายสามผู้ทรงพระสรวลอยู่เสมอและได้รับการยกย่องว่าทรงคุณธรรม คือผู้ที่สนับสนุนเสบียงและกำลังพลให้แก่เขาในยามออกศึก แต่ในสายตาของยอดกุนซือหญิงผู้นี้ กลับกล a เป็นผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังความพินาศของตระกูลเสิ่น และกำลังใช้กองทัพของเขาเป็นเครื่องมือในการฆ่าตัดตอน "บังอาจนัก!" นายกองผู้ติดตามชักกระบี่ออกจากฝักพุ่งเข้าจ่อลำคอระหงทันที "เจ้าเป็นเพียงเชลยศึกคิดจะใส่ร้ายองค์ชายเชียวหรือ!" เสิ่นอวี้ชิงมิได้สะดุ้งสะเทือน นางเพียงปรายตามองคมดาบที่ห่างจากผิวเนื้อเพียงมิลลิเมตรเดียว ก่อนจะหันกลับมาสบตาหลี่จวินหรงนิ่งนาน "หากท่านแม่ทัพไม่เชื่อ ลองตรึกตรองดูเถิดว่า เหตุใดเสบียงกองทัพของท่านจึงล่าช้ากว่ากำหนดสามครา เหตุใดเส้นทางถอยทัพผ่านหุบเขาอวี้เหมินจึงถูกปิดตายโดยไม่มีสาเหตุ... หรือท่านคิดว่าความผิดพลาดเหล่านี้ เกิดจากความสะเพร่าของคนนับหมื่นในกองทัพของท่านเองจริงๆ" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจ หลี่จวินหรงนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ความสงสัยที่เคยสุมอยู่ในอกมานานนับเดือนได้รับการคลี่คลายทีละเปลาะผ่านสตรีผู้นี้ รสชาติของอำนาจและการหักหลังมักจะขมปร่าเสมอ และเขากำลังลิ้มรสมันผ่านแววตาที่มั่นคงเกินกว่าจะหาได้จากบุรุษใดในกองทัพ "ข้าควรไว้ชีวิตเจ้าด้วยเหตุผลอันใด" หลี่จวินหรงก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว กลิ่นอายกดดันมหาศาลแผ่คลุมร่างของนางจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าเสิ่นอวี้ชิงยังคงยืนหยัด นางขยับเข้าไปใกล้จนปลายนิ้วแทบจะสัมผัสกับเกราะเหล็กเย็นเยียบของเขา "เพราะข้า... คือผู้เดียวที่จะช่วยให้ท่านรอดพ้นจากราชโองการลับฉบับที่สาม ที่กำลังเดินทางมาถึงค่ายพักแรมของท่านในยามวิกาลนี้ครับ" ทว่า ก่อนที่หลี่จวินหรงจะได้เอաբคำตอบใด เสียงฝีปากม้าศึกควบทะยานฝ่าความมืดเข้ามาอย่างเร่งรีบ พร้อมกับทหารรายงานที่ตะโกนเสียงหลงด้วยความตื่นตระหนก "เรียนท่านแม่ทัพ! มีราชโองการด่วนจากเมืองหลวง... ประทับตราหยกและลงพระนามโดยองค์ชายสามด้วยพระองค์เอง พ่ะย่ะค่ะ!" หลี่จวินหรงชะงัก สายตาดุดันคมกริบก้มลงมองสตรีเบื้องหน้าที่ยังคงมีรอยยิ้มลึกลับประดับอยู่บนมุมปาก ท่ามกลางหิมะสีชาดที่ยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บรรทัดนี้นะครับ