เปลวเพลิงล้างจวนตระกูลมู่

กลิ่นคาวโลหะและควันไฟที่อวลตลบในเรือนปีกทิศตะวันตกระ1คือนิมิตหมายแห่งความตายที่ถูกจัดฉางไว้อย่างประณีต มู่หรงว่านหนิงลืมตาขึ้นท่ามกลางเปลวเพลิงที่กำลังกัดกินคานไม้แกะสลักอย่างตะกละตะกราม เสียงลั่นเปรี๊ยะของเนื้อไม้และเปลวไฟที่โหมกระหน่ำรากฐานเรือนดังสนั่นหวั่นไหว แต่สิ่งที่หนาวเหน็บยิ่งกว่าความร้อนระอุของอัคคีภัยครั้งนี้ คือรอยยิ้มอำมหิตและเสียงฝีเท้าของคนสนิทที่เดินตรวจตราความเรียบร้อยอยู่เบื้องนอกหน้าต่างกระดาษสา "จัดการเก็บกวาดให้สะอาด อย่าให้เหลือแม้แต่ร่องรอยของตำราแพทย์ตระกูลมู่ หรือแม้แต่ร่างอันไร้ค่าของนาง ให้ตระกูลใหญ่ทั้งหลายเข้าใจว่าบุตรสาวสายรองผู้นี้เผาตัวตายหนีความอับอายเองก็พอ" เสียงแหบพร่าของ "มู่หรงฮูหยินใหญ่" แว่วผ่านม่านเพลิงเข้ามา สลักลึกเข้าสู่ห้วงความทรงจำที่เพิ่งหลอมรวมเข้ากับร่างนี้ อดีตกุนซือหญิงแห่งศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดผู้รอบรู้ทั้งตำรับยาสวรรค์และกลยุทธ์สงคราม บัดนี้ได้เข้ามาสถิตในร่างของเด็กสาววัยสิบหกปีผู้ถูกพี่น้องร่วมสายโลหิตเหยียบย่ำจนลมหายใจสุดท้าย ว่านหนิงไม่หลั่งน้ำตา ความแค้นมิได้ระบายออกด้วยหยาดหยดของความอ่อนแอ นางแย้มสรุปมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตาหงส์คู่นั้นฉายแววเยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปี นางตระหนักดีว่าในสมรภูมิแห่งอำนาจ ความปรานีคือความโง่เขลา และการมีชีวิตรอดคือการตบหน้าผู้ที่คิดจะเหยียบย่ามที่ดีที่สุด ปลายนิ้วเรียวยาวดุจลำหงส์รีบควานหาถุงผ้าแพรปักลายหม่นที่ซ่อนไว้ใต้หมอน ภายในบรรจุ "โอสถบูรณะเก้าสวรรค์" เม็ดสุดท้ายที่นางปรุงขึ้นเองก่อนสิ้นใจในภพก่อน เม็ดโอสถสีมรกตส่งกลิ่นหอมเย็นประหลาด ทันทีที่กลืนลงคอ ความร้อนรุ่มจากพิษควันไฟและอาการบาดเจ็บภายในก็ถูกสลายด้วยกระแสพลังปราณบริสุทธิ์ที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย *เปร๊ยะ!* คานไม้ขนาดใหญ่ตรงหน้าหักโค่นลงมาขวางทางออกอย่างจัง ประกายไฟสีส้มแดงกระจายดุจห่าฝน ทว่าว่านหนิงหาได้สะดุ้งสะเทือน นางดึงชายแขนเสื้อผ้าแพรขึ้นมา ชุบน้ำจากกาน้ำชาที่เหลืออยู่เพียงก้นกาจนชุ่ม แล้วปิดทับใบหน้าและจมูกอย่างรวดเร็ว ในขณะที่คนภายนอกคิดว่านางกำลังดิ้นรนอย่างน่าเวทนาภายในกองเพลิง ร่างระหงกลับเคลื่อนไหวด้วยวิชาตัวเบาอันพลิ้วไหวราวกับภูตพราย หลบเลี่ยงเศษซากปรักหักพังที่กำลังพังครืนลงมาได้อย่างแม่นยำทุกย่างก้าว นางใช้ปิ่นปักผมทองเหลืองงัดกลอนหน้าต่างด้านหลังเรือน ซึ่งเป็นมุมอับสายตาที่ไม่มีองครักษ์เฝ้า *แอ๊ด...* บานหน้าต่างไม้เก่าแก่ถูกผลักเปิดออก ปะทะเข้ากับสายลมยามค่ำคืนที่พัดพาอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด ทว่าในวินาทีที่นางก้าวพ้นจากธรณีประตูมรณะแห่งตระกูลมู่ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังสะท้านขึ้นที่หน้าจวน เสียงโห่ร้องตะโกนว่า "ไฟไหม้! ช่วยด้วย!" ถูกจงใจตะเบ็งขึ้นเพื่อดึงดูดผู้คนจากถนนใหญ่ให้เข้ามาเป็นสักขีพยานในการตายของนาง ว่านหนิงซ่อนกายอยู่ภายใต้เงาไม้มะม่วงหิมพานต์ใหญ่มืดทึบ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปยังเบื้องหน้า ท่ามกลางแสงเพลิงที่กำลังลุกโชน นางเห็นบิดาผู้ให้กำเนิดยืนกอดอกใบหน้าเรียบเฉยอย่างไร้ความอาลัย และพี่สาวต่างมารดาที่กำลังบีบน้ำตาซบลงกับอกมารดา ร่ำไห้คร่ำครวญราวกับสูญเสียดวงใจ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นละครฉากใหญ่ที่ตระกูลมู่ร่วมมือกันจัดฉากเพื่อปกปิดความลับบางอย่างที่นางบังเอิญไปล่วงรู้เข้า "อยากให้ข้าตายนักใช่ไหม..." นางพึมพำกับตนเอง น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่น่าสะพรึงกลัว "เช่นนั้น จงเตรียมตัวรับผลกรรมที่พวกท่านเป็นผู้หว่านลงบนผืนแผ่นดินนี้ด้วยความพินาศสันตะโรเถิด" ร่างบางหมุนตัวเร้นกายหายเข้าไปในความมืดมิดของตรอกซอกซอยเมืองหลวงอย่างเงียบเชียบ ทิ้งไว้เพียงเปลวเพลิงที่กำลังเผาผลาญจวนตระกูลมู่ให้กลายเป็นจุล และประวัติศาสตร์หน้าใหม่ที่กำลังจะถูกเขียนขึ้นด้วยหยาดโลหิต ทว่า... ในขณะที่นางกำลังจะเร่งฝีเท้าออกจากเขตอิทธิพลของตระกูลมู่ เงาร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายเมฆาด้วยด้ายเงินยวดยิ่ง ก็ก้าวออกมาจากมุมมืดของตรอกแคบอย่างไร้ซุ่มเสียง กลิ่นอายกดดันอันเยือกเย็นดุจหินผาแผ่ซ่านจนอากาศรอบกายแทบจะแข็งตัว คมกระบี่ในฝักเงินยวดยิ่งถูกแตะไว้ด้วยปลายนิ้วเรียวแกร่งอย่างเกียจคร้าน ดวงเนตรคมกริบดุจพญาอินทรีมองตรงมาที่นางด้วยประกายลึกล้ำยากหยั่งถึง "วิ่งหนีความตายจากกองเพลิง มาสู่คมกระบี่ของเป่ยจิงอ๋อง... เจ้าคิดว่าตัวเองมีทางเลือกอื่นอีกหรือไม่ แม่นางน้อย?" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกแผ่นดินไปกับตัวละครทุกตัวด้วยกันนะครับ