ความเงียบที่กดทับ

"ถ้าคุณยังดึงดันจะรันแรงดันเข้าสู่เซกเตอร์เจ็ดด้วยอัลกอริทึมแบบนั้น อีกสิบวินาทีต่อมา แรงเฉือนจะฉีกห้องควบคุมนี้ออกเป็นสองซีก และพวกเราจะกลายเป็นละอองดาวที่ลอยเคว้างอย่างไร้ความหมาย ผู้กองรีด" เสียงทุ้มต่ำของอีไลจาห์ วอล์คเกอร์ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องควบคุมหลัก แผงหน้าปัดตรงหน้าสะท้อนแสงสีส้มกะพริบถี่เป็นจังหวะเตือนภัย นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มยังคงเคาะลงบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรมอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ไหล่กว้างภายใต้เสื้อช็อปวิศวกรเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจากความเครียดสะสมตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา คาเล็บ รีด ยืนค้ำโต๊ะทำงานเหล็กกล้า สายตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเคร่งขรึมจ้องมองอีกฝ่ายไม่วางตา ชุดเครื่องแบบนายทหารผู้คุมกฎของเขาดูเนี้ยบกริบตัดกับความยุ่งเหยิงรอบตัว สันรากฟันของคาเล็บขบเข้าหากันแน่นจนกล้ามเนื้อกรามกระตุก "นั่นคือคำสั่งจากส่วนกลาง วอล์คเกอร์" คาเล็บเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเต็มไปด้วยแรงกดดันที่เฉียบขาด "สถานีรีซัส-9 ต้องรักษาเสถียรภาพการส่งออกพลังงานตามโควตา หากเราตัดกำลังไฟในเซกเตอร์เจ็ดตามที่คุณเสนอ รายงานความเสียหายจะย้อนกลับมาเล่นงานผม... และแน่นอน มันจะรวมถึงใบประกอบวิชาชีพของคุณด้วย" อีไลจาห์หยุดมือลงชั่วขณะ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับนายทหารหนุ่ม ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอท่ามกลางเสียงคำรามต่ำของเครื่องยนต์ปฏิกรณ์อวกาศที่อยู่ลึกลงไปใต้พื้นเหล็กสามชั้น "กฎระเบียบงี่เง่าของคุณกำลังฆ่าคนทางอ้อม ผู้กอง" อีไลจาห์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "คุณจะสนใจกระดาษแผ่นเดียวจากส่วนกลางมากกว่าชีวิตคนสามร้อยชีวิตที่ติดอยู่ใต้ท้องสถานีหรือไงครับ? ถ้าคุณฉลาดพอจะถอดหมวกทหารแล้วใช้สมองของวิศวกรคิดสักนิด คุณจะรู้ว่าท่อส่งกำลังตรงนั้นมันร้าวตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้วแล้ว" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะใช้มือจับต้องได้ เคมีที่ขัดแย้งแต่ดึงดูดกันอย่างประหลาดระหว่างความไร้ระเบียบแต่อัจฉริยะของวิศวกร กับความยึดมั่นในกรอบเกณฑ์ของผู้คุมกฎ ปะทะกันระอุในอากาศที่เจือกลิ่นโอโซนจางๆ ก่อนที่คาเล็บจะได้สวนกลับด้วยถ้อยคำเชือดเฉือนใดๆ *แป๊ก!* เสียงตัดวงจรไฟฟ้าดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วโครงสร้างโลหะขนาดมหึมา ทันใดนั้น แสงไฟนีออนสีขาวโพลนทุกดวงบนสถานีรีซัส-9 ก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สัญญาณเตือน ล่วงเข้าสู่ความมืดมิดสนิททันที ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมแทนที่เสียงหึ่งของเครื่องจักรอย่างกะทันหัน ราวกับยักษ์ใหญ่ผู้ขับเคลื่อนสถานีได้ขาดใจตายไปชั่วขณะ ความมืดในอวกาศนั้นไม่ใช่ความมืดธรรมดา มันคือนิรันดร์กาลที่ไร้ก้นบึ้ง และเมื่อไม่มีแสงไฟประดิษฐ์ ความมืดภายนอกก็ราวกับจะทะลักผ่านกระจกหนาเข้ามากลืนกินทุกสิ่งภายในห้องควบคุม "เกิดอะไรขึ้น?" เสียงของคาเล็บดังขึ้นในความมืด ทุ้มต่ำและระแวดระวัง ทว่าไร้ซึ่งความตื่นตระหนก "ระบบสำรองฉุกเฉินล่ม..." เสียงของอีไลจาห์ลอยมาจากความมืดเบื้องหน้า น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและเย็นเยียบอย่างไร้รอยต่อ "ไม่ใช่ความผิดพลาดทางเทคนิคธรรมดา... มีการตัดวงจรจากภายนอก รหัสผ่านระดับผู้บริหารถูกใช้งาน" ในความมืดที่ไร้แสงสว่าง มีเพียงแสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าปัดฉุกเฉินขนาดเล็กบนข้อมือของอีไลจาห์ที่ส่องให้เห็นโครงหน้าคมคายและแววตาที่เต็มไปด้วยประกายความคิดคำนึง คาเล็บก้าวเข้าไปใกล้โดยสัญชาตญาณ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นโลหะเฉพาะตัวของนายทหารหนุ่มลอยปะทะจมูกอีไลจาห์ในระยะประชิด "คุณหมายความว่าอย่างไร ที่ว่ามีคนใช้รหัสบริหาร?" คาเล็บถามเสียงกระซิบ ใบหน้าของเขามืดสลัวจนแทบมองไม่เห็นเค้าโครง แต่สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่รดอยู่ใกล้ผิวแก้ม "หมายความว่า... มีหนอนบ่อนไส้อยู่ในทีมของเราไงครับ ผู้กอง" อีไลจาห์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงพึมพำชิดริมหู "และตอนนี้ เขากำลังปิดระบบล็อกเกอร์นิรภัยในโซนวิจัยใต้ดิน... โซนที่คุณสั่งห้ามไม่ให้ผมแตะต้องเมื่อวานนี้" ความเงียบที่กดทับสถานีอวกาศในยามนี้ไม่ได้มีเพียงแค่ความไร้แรงโน้มถ่วง แต่มมันคือความอึดอัดของความลับที่กำลังถูกเปิดโปง คาเล็บนิ่งเงไปชั่วอึดใจ มือใหญ่ของนายทหารเอื้อมไปคว้าข้อแขนของอีไลจาห์ในความมืด บีบแน่นพอให้รู้ตัวตน ทว่าไม่ได้คุกคาม "คุณกำลังเล่นกับไฟ, วอล์คเกอร์" คาเล็บเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อความใกล้ชิดในความมืดเริ่มสั่นคลอนกำแพงระเบียบวินัยที่เขาสร้างไว้ "บางที..." อีไลจาห์ขยับตัวเข้าใกล้จนไหล่ของทั้งคู่แนบชิดกัน สัมผัสความอุ่นจากร่างกายของอีกฝ่ายท่ามกลางความหนาบองสุญญากาศภายนอก "เราอาจจะต้องยอมโดนไฟลวกด้วยกันสักครั้ง เพื่อแลกกับการได้เห็นความจริงที่ซ่อนอยู่หลังประตูนั่น... ว่าไงครับ ผู้กอง คุณกล้าพอที่จะก้าวไปกับคนนอกกฎแบบผมไหม?" ก่อนที่คาเล็บจะได้ทันเอ่ยคำปฏิเสธหรือยินยอม แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตที่ดังลั่นทะลุแก้วหู บนจอภาพโฮโลแกรมหลักที่กลับมาติดๆ ดับๆ เผยให้เห็นภาพของ "ห้องนิรภัย 04" ที่ถูกเปิดออกโดยใครบางคน... และสิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอไม่ใช่ข้อมูลรั่วไหลอย่างที่คาดคิด แต่มันคือร่างไร้ลมหายใจของหัวหน้าฝ่ายความปลอดภัยที่ถูกแขวนลอยเคว้งคว้างอย่างไร้แรงโน้มถ่วง พร้อมกับข้อความสลักด้วยรอยเลือดบนผนกระจกกระจกใสที่เขียนไว้ว่า: *'พวกแกทุกคนคือเหยื่อ'* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดมิดในห้วงอวกาศนี้ไปด้วยกันนะครับ — เนบิวลาสตาร์