อดีตที่ย้อนกลับ

“ปล่อยมือออกเสียที ธาม... นั่นไม่ใช่ฉัน และนายก็ไม่ใช่คนที่ฉันเคยรู้จัก” เสียงของรินทร์สั่นพร่าขณะพยายามดึงลำคอของตนเองออกจากอุ้งมือที่หยาบกร้านและเย็นเฉียบราวกับซากศพ เธอไม่ได้ก้มลงมองมือที่บีบแน่นนั่น แต่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของ ‘ธามในชุดนักโทษ’ ผู้นั้น—ดวงตาที่ปราศจากแววตาของความเป็นมนุษย์ มีเพียงความมืดมิดที่สะท้อนภาพของเธออย่างบิดเบี้ยว ธามอีกคนกระตุกยิ้มมุมปาก เสียงหัวเราะแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากลำคอแห้งผากของเขา “ในโลกที่กระจกสะท้อนแต่ความจริงที่เน่าเฟะ รินทร์... เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครในห้องนี้กันแน่? ผู้รักษา? หรือผู้ถูกกระทำ?” เขาสะบัดมือออกอย่างแรงจนร่างของรินทร์เซถลาไปชนกับผนังห้องพักฟื้นที่เริ่มสั่นไหว ผิวหน้าของกระจกบานใหญ่ที่วางพิงมุมห้องไม่ได้สะท้อนภาพในห้องนี้อีกต่อไป แต่มันเริ่ม 'ละลาย' กลายเป็นของเหลวสีดำขุ่นที่วนเวียนราวกับพายุทอร์นาโดขนาดจิ๋ว รินทร์เบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพที่ฉายชัดขึ้นจากเบื้องหลังม่านสีดำนั้น—ไม่ใช่ภาพห้องพักฟื้น แต่เป็นถนนสายที่ฝนตกหนักเมื่อห้าปีก่อน นั่นคือวันที่คนรักของเธอจากไป... อุบัติเหตุครั้งนั้นที่เธอจำได้แม่นว่าตัวเองเป็นคนขับ แต่ในกระจกบานนั้น ภาพที่ปรากฏคือร่างของชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย เขาคือธามคนปัจจุบัน แต่แววตาของเขาในวันนั้นกลับเต็มไปด้วยความแค้นเคือง ไม่ใช่ความรัก “ดูให้ชัดสิรินทร์” ธามที่ยืนอยู่ข้างกายเธอ—ธามในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบที่เธอรู้จักดี—กระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขานุ่มนวลแต่แฝงด้วยคำสั่ง “นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอคิดว่ามันเกิดขึ้น แต่นี่คือสิ่งที่ ‘เรา’ ตัดสินใจให้มันเกิดขึ้น” รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกจนเจ็บปวด เธอเห็นตัวเองในอดีตกำลังกรีดร้องอยู่ในเบาะผู้โดยสาร ในขณะที่ธามกำลังหักพวงมาลัยเข้าหารถสิบล้อที่พุ่งสวนมาอย่างจงใจ ร่างของธามในกระจกไม่ได้พยายามหักหลบ เขาหันมามองเธอด้วยสายตาที่เย็นชา ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาประทับจูบสุดท้ายที่หน้าผากของเธอ... รอยจูบที่เปื้อนด้วยกลิ่นคาวเลือด “นาย... นายจงใจฆ่าเขา” รินทร์ทรุดตัวลงกับพื้น นิ้วมือจิกแน่นเข้ากับพรมจนเล็บฉีก “นายเป็นคนทำลายทุกอย่าง ทำไมนายถึงทำแบบนั้น!” “เพราะเธอยังไม่พร้อมที่จะเป็นของฉันโดยสมบูรณ์ไงล่ะ” ธามในชุดนักโทษก้าวเข้ามาประชิดร่างที่สั่นเทาของเธอ เขานั่งยองๆ ลงเบื้องหน้า เชยคางของเธอขึ้นด้วยนิ้วที่ยังคงมีรอยแผลเป็น “การสูญเสียคือบทเรียนที่เจ็บปวดที่สุด แต่มันก็เป็นบทเรียนที่หล่อหลอมให้เธอกลายเป็นตุ๊กตาที่สมบูรณ์แบบที่สุดของฉัน... รินทร์” รินทร์พยายามคว้าหยิบเศษแก้วที่หลุดร่วงลงมาจากกรอบกระจกบานข้างๆ เพื่อใช้ป้องกันตัว แต่ธามกลับจับข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นมหาศาลจนกระดูกส่งเสียงลั่น เธอพยายามมองหาทางหนี แต่ทว่าประตูห้องที่เธอควรจะเปิดออกได้ กลับกลายเป็นผนังทึบที่ไร้รอยต่อ “สิ่งที่เธอเห็นในกระจกนั่นคืออดีตที่ย้อนกลับมาเตือนใจ” ธามในชุดสูทกล่าวแทรกขึ้นมา ราวกับกำลังทำหน้าที่เป็นผู้บรรยายในนิทานเรื่องสยองขวัญ “แต่รู้ไหมว่าอะไรน่ากลัวกว่า? คือการที่ตัวตนของเธออีกคน กำลังเดินเข้ามาในห้องนี้ในวินาทีนี้... และเธอคนนั้น ไม่ใช่คนที่จะยอมให้อดีตฝังกลบตายไปเฉยๆ” เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากทางด้านหลัง เป็นเสียงรองเท้าส้นสูงที่ก้าวเดินอย่างมั่นคงและแผ่วเบา รินทร์หันกลับไปมองด้วยความหวาดกลัว ขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลังเมื่อเห็นบุคคลที่กำลังก้าวผ่านประตูที่เพิ่งปรากฏขึ้นมาจากเงามืด นั่นไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นตัวเธอเอง รินทร์อีกคนที่สวมชุดคลุมกราวน์สีขาวเปื้อนเลือด มือของเธอถือมีดผ่าตัดที่แวววาว และดวงตาของเธอคู่นั้น... ดวงตาที่เป็นประกายด้วยความบ้าคลั่งเกินกว่าที่มนุษย์ปกติจะจินตนาการถึง “ขอบคุณที่เปิดทางให้เราได้พบกันนะ... รินทร์” รินทร์คนนั้นกล่าวเสียงเย็น พร้อมกับยกมีดขึ้นเล็งไปที่หัวใจของรินทร์ที่นั่งอยู่บนพื้น “วันนี้เรามาจบเรื่องราวที่ค้างคาไว้ด้วยการผ่าตัดเอา ‘ความทรงจำ’ ชิ้นสุดท้ายออกไปกันดีกว่า” รินทร์ตัวจริงมองไปรอบกาย รอบตัวเธอตอนนี้มีธามสองคน และตัวเธออีกหนึ่งคน ทั้งหมดกำลังล้อมวงเข้ามาหาเธอราวกับล่าเหยื่อ กระจกบานที่สิบสามที่ตั้งอยู่มุมห้องเริ่มร้าวเป็นทางยาว เสียงแตกของมันดังสนั่นราวกับเสียงกระดูกมนุษย์ที่กำลังถูกบดขยี้ พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาสีดำมืดที่พุ่งออกมาจากรอยร้าวของกระจก รัดพันร่างของทุกคนในห้องไว้ด้วยความมืดมิด ทุกอย่างดับวูบลงในพริบตา... เหลือเพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว รินทร์รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่หน้าอกซ้าย เหมือนมีบางอย่างถูกดึงออกไปจากร่างกายของเธออย่างช้าๆ เธอลืมตาขึ้นในความมืดมิด ได้ยินเสียงลมหายใจของใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า และเสียงกระซิบที่คุ้นเคยที่สุดจากปากของคนรักที่ควรจะตายไปนานแล้ว... “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... รินทร์... กลับมาอยู่ในกระจกกับฉันตลอดไป” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งไปในห้วงลึกของกระจกเงาไปกับรินทร์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ กระจกเงาต้องสาป