เงาอดีตในห้องประชุม

กลิ่นอายของกาแฟคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดที่ลอยวนอยู่ในห้องประชุมใหญ่ชั้นห้าสิบของ "คณินทร์ กรุ๊ป" นั้นหนาแน่นเสียจนแทบจะใช้มือคว้าจับออกมาได้ ลีลาวดีนั่งตัวตรงอย่างสง่างามบนเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิท สันหลังของเธอยืดตรงราวกับเสาเข็มตอกลึกที่ไม่มีวันสั่นคลอน ชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มตัดเย็บด้วยผ้าทวีตเนื้อดีขับเน้นเรือนร่างระหงที่ผ่านการดูแลอย่างพิถีพิถัน ปลายนิ้วเรียวยาวสวมแหวนเพชรเม็ดเล็กจิ๋วเคาะเบาๆ ลงบนแฟ้มผลงานออกแบบสถาปัตยกรรม เธอมิใช่ "ลีลาวดี" คนเดิม... อภิรมย์รักษ์ ภรรยาในทะเบียนสมองกลวงที่เคยนั่งก้มหน้าคุดคู้รอคอยเศษเสี้ยวความใส่ใจจากสามีในค่ำคืนอันหน็บแนมเมื่อสามปีก่อนอีกต่อไปแล้ว วันนี้เธอคือ "คุณารัตน์" สถาปนิกสาวมือรางวัลระดับเอเชีย ผู้กุมชะตากรรมการออกแบบโครงการมิกซ์ยูสหมื่นล้าน และที่สำคัญที่สุด... เธอคือผู้คุมเกม "แบบแปลนเฟสแรกตรงโซนพลาซ่าและสวนลอยฟ้า มีจุดที่ต้องปรับแก้ตามความต้องการของท่านประธานครับ" เสียงของเลขาธิการหนุ่มดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน แต่ลีลาวดีไม่ได้ชายตามองแม้แต่น้อย "ดิฉันคิดว่าดีไซน์ที่ส่งไปมีความสมบูรณ์แบบในแง่ของฟังก์ชันและสุนทรียศาสตร์สถาปัตยกรรมแล้วค่ะ" น้ำเสียงของลีลาวดีเรียบนิ่ง ทว่าทรงพลัง เย็นเยียบจนน่าขนลุก "ถ้าทางผู้บริหารระดับสูงมีปัญหาเรื่องวิสัยทัศน์ในการมองภาพรวม คงไม่ใช่หน้าที่ของดิฉันที่จะต้องมานั่งอธิบายซ้ำซากในสิ่งที่เด็กจบใหม่ยังมองออก" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศในห้องประชุมก็เหมือนถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว ทุกคนต่างกลั้นหายใจ เพราะไม่มีใครในบริษัทกล้าหาญ—หรือบ้าบิ่นพอ—ที่จะใช้คำพูดเฉือดเฉือนเช่นนี้กับคณิน คณินทร์ ประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล แต่แล้ว เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาทางประตูบานใหญ่ด้านหลังก็ทำลายความเงียบลง คณินก้าวเข้ามาด้วยชุดสูทสูทสไตล์ทักซิโด้สีดำสนิทที่ไม่ได้ผูกเนกไท ปลดกระดุมเม็ดบนเผยให้เห็นผิวเนื้อกว้างและแผงอกกำยำที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเนี๊ยب ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองเอกสารบนโต๊ะ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้ารูปไข่ของสถาปนิกสาว สามปีผ่านไป... เขายังคงดูทรงอำนาจและหล่อเหลาบาดใจเช่นเดิม ทว่ามีริ้วรอยแห่งความเหนื่อยล้าและความกระหายบางอย่างฉายชัดอยู่ในแววตาคู่นั้น "ยินดีต้อนรับครับ... คุณลีลาวดี" น้ำเสียงทุ้มต่ำพะเนินด้วยความหมายลึกซึ้งดังขึ้น คณินจงใจทิ้งช่วงเสียงตรงนามสกุลเดิมของเธออย่างเย้ายวน "ดีใจจริงๆ ที่ได้เห็นคุณกลับมายืนอยู่ตรงนี้... ในจุดที่คุณควรจะอยู่" ลีลาวดีเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตากลมโตคู่สวยฉาบไว้ด้วยความเย่อหยิ่งและรอยยิ้มมุมปากที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เธอมองเขาด้วยสายตาเดียวกับที่มนุษย์ใช้มองสิ่งของชิ้นเก่าที่ถูกโยนทิ้งลงถังขยะแต่ดันบังเอิญลอยกลับมาขวางหูขวางตาอีกครั้ง "ดิฉันมาที่นี่เพื่อทำงานร่วมกับบริษัทในฐานะ 'พาร์ทเนอร์ทางธุรกิจ' ค่ะท่านประธานคณิน" เธอเน้นย้ำคำว่าพาร์ทเนอร์และชื่อของเขาด้วยน้ำเสียงจิกกัดอย่างเหนือชั้น "กรุณาอย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาปปปนกับโปรเจกต์ระดับหมื่นล้านเลยค่ะ มันดู... ไม่เป็นมืออาชีพ" คณินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหนา เขาไม่เพียงแต่ไม่โกรธ แต่แววตากลับยิ่งลุกโชนด้วยไฟปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าจนยากจะควบคุม เขารู้ดีว่าความเย็นชาและท่าทีที่แข็งกร้าวราวกับหนามยอกอกนี้ คือเกราะป้องกันที่เธอสร้างขึ้นเพื่อซ่อนความเกลียดชังที่มีต่อเขา และเขาก็พร้อมที่จะทำลายเกราะนั้นลงที2ละชิ้น... ด้วยมือของเขาเอง "ทำงานอย่างเดียวหรือครับ?" คณินโน้มตัวลงใช้มือค้ำขอบโต๊ะทำงานเข้าหาเธอ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นกายเฉพาะตัวแผ่ซ่านเข้ามาในระยะประชิดจนลีลาวดีต้องสูดลมหายใจลึกเพื่อตั้งสติ "แต่ผมจำได้ว่า... เรายังมีบัญชีเก่าที่ยังเคลียร์กันไม่จบนะ... ลิน" คำว่า "ลิน" ที่หลุดออกจากริมฝีปากหยักลึกนั้น ทำให้หัวใจของสถาปนิกสาวกระตุกวูบ แต่วินาทีต่อมา เธอกลับเชิดหน้าขึ้นสูงอย่างท้าทาย ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไร้ความหวาดหวั่น "บัญชีระหว่างเรามันถูกปิดตายไปตั้งแต่สามปีก่อนแล้วค่ะคุณคณิน" เธอยกเอกสารในมือขึ้นปิดทับหน้าแฟ้มอย่างแรง "ถ้าไม่มีอะไรจะคอมเมนต์เรื่องแบบแปลน ดิฉันขอตัว... อ๊ะ!" ก่อนที่เธอจะได้ผุดลุกขึ้นยืน มือหนาของคณินก็เอื้อมมาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่นด้วยพละกำลังที่เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักหน่วงพอที่จะตรึงร่างเธอไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อน เขากดล็อกข้อมือเธอไว้กับโต๊ะประชุม ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน "ปล่อยนะคะ!" เธอตวาดเสียงต่ำ ขยับข้อมือหมายจะสะบัดหนี แต่คณินกลับยิ่งใช้อีกมือหนึ่งรวบเอวคอดกิ่วเข้าประชิดตัว จนร่างอ้อนแอ้นแนบชิดติดกับแผงอกกว้างของเขาอย่างช่วยไม่ได้ กลิ่นกายของเขา... สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือของเขา... และความทรงจำอันเร่าร้อนในอดีตที่เธอพยายามฝังกลบ มันพวยพุ่งขึ้นมาทำลายกำแพงความเยือกเย็นของเธอจนหมดสิ้น ลีลาวดีหายใจติดขัด หัวใจเต้นรำด้วยจังหวะบ้าคลั่งที่เธอเกลียดชังตัวเองเหลือเกินที่มันยังคงทรยศเธออยู่เช่นนี้ "สามปีที่ผ่านมา ไม่มีคืนไหนที่ผมไม่ฝันถึงกลิ่นกายของคุณ... ไม่มีวินาทีไหนที่ผมไม่สำนึกในความโง่เขลาของตัวเอง" คณินกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเวทนาวิงวอนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดัน "คุณจะเกลียดผม จะเหยียบย่ำผมให้จมดินยังไงก็ได้... ลิน แต่โปรดมองผม... ได้โปรดให้โอกาสผมได้ชดใช้บาปทั้งหมดที่เคยทำไว้กับคุณ" "คนสารเลว..." เธอกัดฟันกรอด น้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอหน่วยดวงตาคู่สวย แต่เธอไม่มีทางยอมปล่อยให้หยาดน้ำตาแห่งความอ่อนแอไหลต่อหน้าเขาเด็ดขาด "คุณคิดว่าเงินซื้อได้ทุกอย่างหรือไง? คิดว่าคำขอโทษปลอมๆ ของคุณจะลบความเจ็บปวดที่ฉันเคยได้รับรึไงคะ!" "ผมไม่ได้เอาเงินมาซื้อคุณ... แต่ผมเอาชีวิตและหัวใจทั้งหมดมารอให้คุณพิพากษาต่างหาก" คณินไม่รอให้เธอได้ต่อว่าต่อขานอีกต่อไป เขาฉวยโอกาสที่เธอกำลังสับสนประชิดริมฝีปากลงมาประกบทับกลีบปากอิ่มสีแดงสดที่เอาแต่พ่นคำพูดตัดรอนเขาอย่างอุกอาจ "อื้อ..." ลีลาวดีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอยกมือขึ้นทุบตีอกกว้างของเขาอย่างแรงเพื่อประท้วง แต่จูบของคณินในยามนี้ไม่ได้อ่อนโยนหรือขอร้อง มันคือจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา ดุดัน และเรียกร้องสิทธิ์ที่เขาเคยสูญเสียไป ริมฝีปากหนาบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างเร่าร้อนและเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างช่ำชองและไร้ความปราณี สัมผัสที่คุ้นเคยปลุกเร้าไฟปรารถนาที่มอดไหม้ไปนานให้กลับลุกโชนขึ้นมาอย่างรวดเร็วจนน่ากลัว กลิ่นอายความเป็นชายและรสชาติอันคุ้นเคยทำให้สติของลีลาวดีพร่าเลือนไปชั่วขณะ ร่างกายของเธอกำลังทรยศสมอง มือที่เคยทุบตีเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ปลายเล็บจิกเข้ากับเนื้อผ้าเพื่อระบายความสั่นสะเทือนที่วิ่งพล่านไปทั่วไขสันหลัง นี่คือบาป... เป็นบาปที่เธอเกลียดชัง แต่กลับปฏิเสธความหอมหวานของมันไม่ได้ เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มอ่อนระทวยลงในอ้อมแขน คณินจึงผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อมไหว ใบหน้าสวยแดงก่ำด้วยความโกรธและอารมณ์วาบหวามที่ตีรวนกันจนยุ่งเหยิง ดวงตาคู่คมของเขาพราวระยับด้วยประกายแห่งชัยชนะชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลงอย่างลึกซึ้ง "เห็นไหมลิน... ร่างกายของคุณมันซื่อสัตย์กว่าปากของคุณเยอะ" เขากระซิบเสียงพร่า พร้อมกับใช้นิ้วโป้งเกลี่ยไล้ริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการจูบอย่างทะนุถนอม "เกมแก้แค้นเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น และคุณไม่มีวันหนีผมพ้นหรอก" ลีลาวดีกัดริมฝีปากล่างที่สั่นระริก เธอรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดผลักอกเขาออกเต็มแรงจนร่างสูงเซถอยหลังไปสองก้าว ดวงตาคู่สวยลุกโชนด้วยเพลิงโทสะขั้นสุด "คุณมันบ้า... คณิน!" เธอกัดฟันกรอด คว้ากระเป๋าถือหนังแท้ขึ้นมาคล้องแขนอย่างรวดเร็ว "จำไว้ว่าเกมนี้ฉันเป็นคนถือไพ่เหนือกว่า และฉันจะทำให้คุณรู้ซึ้งถึงคำว่า 'ตกนรกทั้งเป็น' ให้สาสมกับสิ่งที่ฉันเคยเจอ!" เธอก้าวฉับๆ หันหลังเตรียมจะเดินพ้นจากห้องประชุมอัปลักษณ์นี้ แต่เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเธอกลับดังขึ้นแทรกบรรยากาศตึงเครียดเสียก่อน ลีลาวดีหยุดชะงัก เธอหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาหน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจาก "น้องต้นกล้า" ลูกชายวัยสี่ขวบ ดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความแข็งกร้าวเมื่อครู่พลันอ่อนแสงลงโดยอัตโนมัติ เธอกดรับสายด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนทันที "ว่าไงคะคนเก่ง... แม่กำลังจะกลับแล้วครับ... หื้ม? อะไรนะลูก... 'คุณอาศรุต' พาไปซื้อเลโก้กล่องใหม่อย่างนั้นเหรอ? โอเคครับ เดี๋ยวแม่รีบกลับไปหานะคะ" น้ำเสียงที่เธอใช้พูดคุยกับปลายสายนั้นเปี่ยมไปด้วยความรักและความอบอุ่นอย่างที่คณินไม่เคยได้รับมันมาตลอดชีวิตการแต่งงาน ทว่า... มีบางคำที่หลุดออกมาจากโทรศัพท์และสะท้อนก้องผ่านความเงียบในห้องประชุม จนทำให้ร่างสูงที่ยืนอยู่เบื้องหลังถึงกับชะงักกึก *“คุณแม่ครับ... คุณอาศรุตบอกว่าพรุ่งนี้จะพาผมไปเที่ยวสวนสนุกด้วยกัน พร้อมหน้าพ่อแม่ลูกเลย ดีใจจังครับ!”* เสียงเด็กชายตัวน้อยเจื้อยแจ้วผ่านลำโพงโทรศัพท์ที่เปิดเสียงดังเกินไป ลีลาวดีหน้าถอดสี รีบกดลดเสียงลงทันทีแต่ก็สายไปเสียแล้ว คณินยืนนิ่งสนิทราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระบาล ร่างสูงใหญ่สะท้านเฮือก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เด็กชายวัยสี่ขวบ... ลูกชายของเธอ... และคำว่า "พ่อแม่ลูก" ที่ถูกเอ่ยถึงร่วมกับ "ศรุต" คู่แข่งทางธุรกิจผู้จ้องจะฮุบทุกอย่างไปจากเขา! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในความเจ็บปวดและหอมหวานนี้กับเข็มฉายานิศนะคะ