ล็อกอินสู่โลกที่ถูกลบ

"ถ้าคุณกด 'ตกลง' เข้าไปในนั้น... ชีวิตนักสตรีมเมอร์ที่เหลืออยู่ของคุณก็เท่ากับศูนย์นะครับเซียร์" ผมกดดันด้วยสายตาพลางจ้องมองหน้าจอโปรเจกเตอร์โฮโลแกรมที่แสดงกราฟิกสีเทาหม่น มันไม่ใช่กราฟิกที่สวยงามเหมือนเกม VRMMO ยอดฮิตในยุคปัจจุบัน แต่มันคือซากปรักหักพังทางดิจิทัลที่ผู้พัฒนาประกาศยุติการให้บริการไปเมื่อสามปีก่อน "คีย์... นายก็รู้ว่าถ้าฉันไม่ทำแบบนี้ ช่องของฉันก็ถูกปิดตัวลงเพราะไม่มีคนดูแล้ว" เซียร์นั่งกอดเข่าอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่งตัวเก่ง ผมสังเกตเห็นมือที่สั่นเทาของเธอชัดเจนผ่านแสงไฟสีนีออนในห้องที่มืดสลัว เธอไม่ได้กำลังมองหาความสำเร็จระดับโลก เธอแค่กำลังมองหาทางรอดจากหนี้สินที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน "เซิร์ฟเวอร์ 'เอเธอร์เรียล ดรีมส์' มันถูกลบข้อมูลไปแล้วเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ สิ่งที่เหลืออยู่คือบั๊กขยะและพื้นที่ที่โค้ดเสียหาย ถ้าเธอเข้าไป เธออาจจะติดอยู่ในนั้นถาวร หรือเลวร้ายกว่านั้นคือไอดีของเธออาจถูกลบไปพร้อมกับความว่างเปล่า" ผมพยายามโน้มน้าวด้วยเหตุผลทางเทคนิค แต่อีกใจหนึ่ง ผมรู้ดีว่าความดื้อรั้นของเธอมันหนักแน่นกว่ากำแพงเหล็ก เซียร์เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอไม่ได้มีความหวาดกลัวแบบที่ผมคาดไว้ แต่มันกลับเปล่งประกายด้วยความหวังที่บ้าบิ่น "แต่นี่คือโอกาสสุดท้ายที่จะได้เห็น 'สมบัติของราชา' ที่ไม่มีใครเคยพิชิตได้ไงคีย์... นายเองไม่ใช่เหรอที่เคยบอกว่า ไม่มีระบบไหนที่ไร้ช่องโหว่" ผมถอนหายใจยาว วางแก้วกาแฟเย็นชืดลงบนโต๊ะโลหะ เสียงกระทบของมันดังสะท้อนท่ามกลางความเงียบ นี่คือความบ้าคลั่งที่ผมไม่ควรยุ่งด้วย แต่ในฐานะอดีตโปรเพลเยอร์ที่เคยผ่านการไต่อันดับมานับครั้งไม่ถ้วน สัญชาตญาณบางอย่างในตัวผมมันกำลังร่ำร้อง "ถ้าจะตาย ก็ต้องตายอย่างมีกลยุทธ์" ผมคว้าแว่น VR รุ่นวินเทจของตัวเองขึ้นมา สวมมันเข้ากับใบหน้า "เชื่อมต่อพอร์ตข้อมูลซะเซียร์ ผมจะเข้าไปเป็นแนวหลังให้... แต่อย่าหวังว่าผมจะช่วยเธอฟรีๆ ถ้าเรารอดออกมาได้ ข้อมูลทั้งหมดที่เธอเก็บได้ ผมขอแชร์ส่วนแบ่งครึ่งหนึ่ง" เซียร์ยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่เหมือนเด็กที่เพิ่งได้รับของเล่นชิ้นใหม่ แม้มันจะเป็นของเล่นที่อาจพรากชีวิตเธอก็ตาม "ตกลงครับคุณคีย์... ถ้าอย่างนั้น เรามาล็อกอินสู่สุสานดิจิทัลนี่กันเถอะ" เสียงคำรามต่ำของเครื่องเซิร์ฟเวอร์สำรองดังขึ้นสนั่นห้อง แรงสั่นสะเทือนจากการประมวลผลข้อมูลเก่าแก่ทำให้หน้าจอโฮโลแกรมกระตุกอย่างรุนแรง ตัวเลขพิกัดการล็อกอินวิ่งพล่านจนอ่านไม่ทัน ร่างกายของผมค่อยๆ เบาหวิว ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากด้วยแรงเหวี่ยงมหาศาลเข้าสู่ห้วงมิติสีดำสนิท วินาทีที่สติสัมปชัญญะของผมหลอมรวมเข้ากับชุดข้อมูลที่เน่าเฟะ ผมไม่ได้พบกับทุ่งหญ้าหรือเมืองหลวงที่สวยงาม แต่ผมพบกับ 'ความเงียบ' ที่แผ่ขยายออกไปไม่สิ้นสุด โลกในเกมที่ผมเห็น... มันไม่ใช่เกม กราฟิกที่ควรจะเป็นเหลี่ยมมุมกลับเรียบเนียนจนน่าขนลุก ท้องฟ้าไม่ได้เป็นสีฟ้า แต่เป็นรอยแยกของโค้ดที่แตกกระจายเหมือนกระจกที่ร้าวอยู่ตลอดเวลา ผมก้มมองมือตัวเอง มันเป็นมือของตัวละครเลเวล 1 ที่ผมไม่ได้แตะต้องมานานหลายปี แต่สิ่งที่ทำให้ผมใจสั่นคือ 'ค่าสถานะ' ที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า [แจ้งเตือนระบบ: ยินดีต้อนรับสู่เซิร์ฟเวอร์ที่ถูกลบ - เขตที่ 0] [ระบบตรวจพบตัวตนที่ไม่ได้รับอนุญาต!] [กำลังตรวจสอบรหัสผ่านหน่วยความจำ... ตรวจพบ!] [ภารกิจระดับ SSS ปลดล็อก: 'การตื่นขึ้นของผู้ดูแลที่ถูกลืม' - เงื่อนไข: ยึดครองแกนกลางเซิร์ฟเวอร์ก่อนที่รอยแยกจะกลืนกินทุกอย่าง] ผมหันไปมองเซียร์ที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ แต่แล้วผมก็ต้องหยุดชะงัก สายตาผมเหลือบไปเห็นเงาของบางอย่างที่เคลื่อนไหวอยู่หลังซากอาคารนับร้อย มันไม่ใช่ผู้เล่น และไม่ใช่ NPC ที่ถูกโปรแกรมไว้ มันคือ 'ผู้เฝ้าประตู' ที่ไม่ควรมีตัวตนอยู่ในเกมนี้ มันกำลังลืมตาขึ้นช้าๆ พร้อมกับดวงตาสีเลือดที่จ้องมองมายังพวกเราเพียงจุดเดียว "คีย์... ฉันว่าเราทำอะไรลงไป..." เซียร์กระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบไม่ได้ยิน ผมไม่ตอบ แต่ร่างกายขยับไปข้างหน้าโดยอัตโนมัติเพื่อบังร่างของเธอไว้ ขณะที่เสียงกระซิบของระบบดังขึ้นข้างหูอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนถึงกระดูก [คำเตือน: บอสลับ 'ผู้พิทักษ์แห่งความว่างเปล่า' ได้ตื่นขึ้นจากการหลับใหล... และมันรู้ตัวแล้วว่าพวกคุณเป็นใคร] ความลับของเซิร์ฟเวอร์ร้างแห่งนี้ไม่ได้มีแค่ข้อมูลที่หายไป แต่มันคือคุก... และกุญแจดอกเดียวที่พวกเราถืออยู่ กำลังจะนำพาวินาศกรรมมาสู่ตัวเราเอง --- ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในจุดเริ่มต้นของมหากาพย์ครั้งนี้ครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ต