สมการความเห็นต่าง

"ก้มหัวลงค่ะคุณอาคเนย์!" เสียงตะโกนของจันทร์เจ้าดังแทรกเสียงโลหะลั่นเอี๊ยดอ๊าดบาดแก้วหู แรงกระชากที่ต้นแขนทำให้ร่างโปร่งของโปรแกรมเมอร์หนุ่มพุ่งถลาหลุดจากรัศมีของคานเหล็กยักษ์ที่ร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นคอนกรีตอย่างจัง ฝุ่นปูนหนาทึบตลบอบอวลจนกลายเป็นม่านหมอกสีเทาที่กลืนกินทุกสรรพสิ่ง ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของอาคเนย์กลับไม่ใช่ซากปรักหักพังตรงหน้า หากแต่เป็นเงาร่างสีดำทะมึนที่ยืนตระหง่านอยู่บนจุดอับสายตา ร่างนั้นไม่ได้ขยับเขยื้อน แต่กลับแผ่ไอเย็นเยียบที่แม้แต่ระบบประมวลผลควอนตัมในสมองกลของเขายังแจ้งเตือนภัยระดับวิกฤต ดวงตาภายใต้กรอบแว่นเลนส์ใสของอาคเนย์กวาดมองพิกัดรอบตัวอย่างรวดเร็ว อัลกอริทึมในหัวคำนวณความเป็นไปได้ของการพังทลายครั้งที่สองภายในเสี้ยววินาที "โครงสร้างตรงจุดศูนย์กลางกำลังสูญเสียโมเมนต์ความเฉื่อย องศาการเอียงเกินขีดจำกัดความปลอดภัยของตึกไปเจ็ดจุดห้าเปอร์เซ็นต์ครับ... ไม่สิคะ... ค่ะ!" อาคเนย์เผลอหลุดเสียงแก้คำพูดตัวเองด้วยความหงุดหงิดเมื่อนึกขึ้นได้ว่าจันทร์เจ้าเคยเตือนเรื่องการใช้สรรพนามให้ถูกต้องตามหลักมนุษยสัมพันธ์ "เราต้องถอยออกไปตั้งหลักที่โซน B ทันที แรงสั่นสะเทือนเมื่อครู่ไม่ได้เกิดจากความผิดพลาดของรอยต่อเหล็ก แต่มันมี 'แรงกระทำ' จากภายนอกเข้ามาแทรกแซง ซึ่งไม่มีอยู่ในโมเดลจำลองของผม" จันทร์เจ้าหอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าเปื้อนฝุ่นควันยังมีร่องรอยของความตื่นตระหนก แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับไม่ได้มองไปที่ซากคานเหล็กเหมือนอย่างที่วิศวกรทั่วไปพึงกระทำ เธอกลับยกมือขึ้นจรดนิ้วโป้งกับนิ้วกลางแตะเบาๆ ที่ขมับ ราวกับกำลังสื่อสารกับคลื่นพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า "คุณอาคเนย์มองเห็นแค่ตัวเลขและแรงโน้มถ่วงค่ะ" จันทร์เจ้าหันมาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตากลับคมกริบราวกับจะทะลุผ่านกรอบความคิดอันแข็งกระด้างของเขา "แต่คุณไม่ได้มอง 'ทิศทางของลมหายใจ' ของสถานที่แห่งนี้เลย เสาหลักต้นที่สามตั้งอยู่ผิดองศาตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะคะ มันไม่ใช่ความผิดพลาดของโค้ดคำนวณ แต่มันคือการวางตำแหน่งที่ไปทับเส้นทางเดินของ 'พลังงานมังกร' ที่พาดผ่านใต้ดินต่างหาก" อาคเนย์แค่นหัวเราะในลำคอ สีหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับฉายความเย่อหยิ่งตามวิสัยของอัจฉริยะผู้ไม่เชื่อเรื่องงมงาย เขาเคาะนิ้วลงบนหน้าจอแท็บเล็ตในมือที่ยังคงกะพริบแสงสีแดงวาบ "พลังงานมังกรอะไรกันครับ... เอ่อ... ค่ะ!" อาคเนย์ขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเผลอใช้คำผิดอีกครั้งก่อนจะรีบปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ "นี่คือฟิสิกส์และสถาปัตยกรรมศาสตร์ขั้นสูงนะครับ โครงสร้างนี้ถูกออกแบบด้วยอัลกอริทึมการกระจายน้ำหนักที่แม่นยำระดับทศนิยมสตำแหน่ง การที่คุณเอาความเชื่อเรื่องลมฟ้าอากาศหรือทิศทางฮวงจุ้ยมาอธิบายความล้มเหลวทางวิศวกรรม มันเป็นความไร้เหตุผลทางตรรกะสิ้นเชิง" "ความไร้เหตุผลที่คุณว่านั่นแหละค่ะ ที่ทำให้คนเรามักจะเดินสะดุดก้อนหินก้อนเดิมซ้ำๆ" จันทร์เจ้าก้าวเข้าไปประชิดโครงสร้างเหล็กที่ยังคงส่งเสียงครางต่ำอย่างน่ากลัว เธอวางฝ่ามือแนบลงบนผิวคอนกรีตเย็นเฉียบ ราวกับกำลังฟังเสียงกระซิบจากความลับใต้พิภพ "ถ้าคุณยังดึงดันจะวางระบบโครงข่ายเซนเซอร์ตามแปลนดิจิทัลที่คุณเขียนขึ้นมาโดยไม่สนทนาผังภูมิพื้นที่ อาคเนย์... ตึกนี้จะไม่ใช่แค่พังลงมา แต่มันจะกลายเป็นสุสานของโปรเจกต์ที่เราสองคนร่วมกันสร้าง" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมพัดหวีดหวิวผ่านช่องว่างของโครงเหล็กที่บิดเบี้ยว อาคเนย์จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งฉุนเฉียวกับความหัวรั้นที่ไร้หลักฐานพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์ และในขณะเดียวกัน... หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นผิดจังหวะด้วยความรู้สึกประหลาดที่อัลกอริทึมใดในโลกก็ไม่สามารถประมวลผลได้ "ถ้าคุณมั่นใจนักว่าฮวงจุ้ยของคุณมันเหนือกว่าตรรกะคณิตศาสตร์..." อาคเนย์ก้าวเข้าไปใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงคืบ แววตาคมกลาดฉายประกายท้าทายอย่างดื้อรั้น "งั้นเรามาพิสูจน์กันไหมล่ะครับ... เอ่อ... ค่ะ! ลองใช้ทฤษฎีของคุณแก้ปัญหาสมการโครงสร้างตรงหน้าให้ดูหน่อย ถ้ามันตั้งอยู่ได้โดยที่ระบบของผมไม่ต้องคำนวณแก้ใหม่ทั้งหมด ผมจะยอมรับว่าความเชื่อของคุณมันใช้งานได้จริง" จันทร์เจ้าไม่ถอยหนี เธอยืดตัวขึ้นสบตากับเขาตรงๆ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก ทว่ายังไม่ทันที่ใครจะได้เอื้อนเอ่ยประโยคใดต่อ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับแสงไฟฉายสว่างจ้าก็สาดส่องเข้ามาจากทางเข้าโถงอาคาร ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทเนี๊ยบของ ดร.วรินทร์ ก้าวออกมาจากกลุ่มควันด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่เคลือบยาพิษ "ดูเหมือนว่าการถกเถียงเรื่องตรรกะกับความงมงายของพวกคุณ จะทำให้เราเสียเวลาไปมากโขเลยนะครับ" ดร.วรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความกดดันอย่างชัดเจน พร้อมกับโบกเอกสารในมือที่มีตราประทับลับสุดยอด "โดยเฉพาะเมื่อผมเพิ่งได้รับคำสั่งด่วนจากเบื้องบน... ให้ยุติการทดลองของพวกคุณทั้งคู่ ณ วินาทีนี้" อาคเนย์และจันทร์เจ้าหันขวับไปมองหน้ากันโดยอัตโนมัติ ความขัดแย้งเรื่องฮวงจุ้ยและอัลกอริทึมเมื่อครู่ถูกพับเก็บลงชั่วขณะ เมื่อหน้าจอแท็บเล็ตในมือของอาคเนย์จู่ๆ ก็ดับวูบลง พร้อมกับเสียงเตือนรูปแบบใหม่—เสียงแจ้งเตือนระบบภารกิจระดับ SSS ที่ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของเขาทั้งสองคน โดยไม่มีใครเคยตั้งโปรแกรมมันไว้ล่วงหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอัปเลเวลความฟินไปด้วยกันนะคะ