ร่องรอยในความมืด

กลิ่นอับชื้นของคราบน้ำมันเครื่องผสมผสานกับกลิ่นคาวสนิมเหล็กจางๆ คือสิ่งแรกที่ทักทายรณภพ ทันทีที่เขาผลักประตูเหล็กบานพับที่ขึ้นสนิมของโกดังร้างหมายเลขเจ็ด แสงไฟฉายแรงสูงจากมือถือสะท้อนฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างในอากาศ ราวกับดวงดาวนับล้านที่ตายซากอยู่ในสุสานแห่งความลับ ที่นี่... เขตอุตสาหกรรมเก่าริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่ถูกทิ้งร้างมานานกว่าทศวรรษ พื้นคอนกรีตหยาบกร้านมีรอยแตกร้าวและวัชพืชแทรกตัวขึ้นมาอย่างน่าเวทนา แต่ทว่า สิ่งที่ดึงดูดสายตาของนักวิเคราะห์พฤติกรรมอาชญากรอย่างเขา ไม่ใช่ความทรุดโทรมของสถานที่ มันคือร่างนั้น... รณภพหยุดฝีเท้าลงอย่างเงียบเชียบ ลลมหายใจของเขาสม่ำเสมอ ทว่าประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวถึงขีดสุด เขาคือนักวิเคราะห์ผู้ใช้ตรรกะนำความรู้สึกเสมอ ตรรกะบอกเขาว่านี่คือสถานที่เกิดเหตุฆาตกรรม แต่สัญชาตญาณส่วนลึกที่ถูกหลอกหลอนด้วยอดีตอันดำมืดกลับกระซิบเตือนว่า... นี่คือผลงานของศิลปินผู้โรคจิต ร่างไร้ลมหายใจของชายหนุ่มวัยกลางคนนอนคว่ำหน้าอยู่บนแท่นซ่อมเครื่องยนต์เก่า ท่าทางถูกจัดวางอย่างจงใจ แขนทั้งสองข้างกางออกทำมุมสมมาตร ราวกับรูปปั้นบาโรกที่ถูกละเลงด้วยความตาย เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาตัดกับรอยเลือดสีเข้มที่ซึมออกมาจากกลางแผ่นหลัง คมมีดที่ปักคาอยู่ไม่ได้มุ่งหวังแค่พรากชีวิต แต่มันคือแปรงทาสีที่จุ่มด้วยความเกลียดชัง "มาช้าไปสามนาทีนะคะ, สารวัตร" น้ำเสียงนุ่มทุมที่ลอยมาจากมุมมืดของเสาปูนเปลือย ทำให้รณภพไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร—ลินิน แฮ็กเกอร์สาวอัจฉริยะผู้ชอบทำตัวเป็นเงาตามตัวเขาเสมอ เธอยืนพิงเสา กอดอก และจดจ้องหน้าจอแท็บเล็ตในมือ แสงสีฟ้าสะท้อนกระทบดวงตากลมโตคู่คมที่ฉายแววท้าทาย "นี่ไม่ใช่พื้นที่ของคุณ, ลินิน" รณภพเอ่ยเสียงเรียบ สายตายังไม่ละจากศพเบื้องหน้า "และคุณก็ไม่ควรมาเหยียบที่นี่ก่อนตำรวจตระเวนชายแดนจะปิดล้อม" "กฎหมายมีไว้สำหรับคนช้าค่ะ... และความจริงก็มักจะวิ่งเร็วกว่าสำนวนสอบสวนเสมอ" ลินินก้าวเท้าออกมาจากความมืด รองเท้าผ้าใบสีดำไร้เสียงกระทบพื้นคอนกรีต เธอเดินผ่านร่างไร้ชีวิตนั้นไปอย่างไร้ความสะทกสะท้าน ราวกับมันเป็นเพียงเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งในห้องนั่งเล่น "ดูสิคะ สิ่งที่ฆาตกรฝากไว้... มันน่าสนใจกว่ารอยนิ้วมือพวกนั้นเยอะ" รณภพขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่อาจปฏิเสธข้อสังเกตของเธอได้ แม้เขาจะเกลียดวิธีนอกระบบที่เธอใช้ แต่ต้องยอมรับว่าสมองของเธอมักมองเห็นสิ่งที่ระบบราชการมองข้าม ชายหนุ่มก้าวเข้าไปใกล้ร่างนั้นอีกนิด สวมถุงมือยางอย่างระมัดระวัง ก่อนจะโน้มตัวลงตรวจสอบรายละเอียด เขากวาดสายตามองรอยแผล ร่องรอยการต่อสู้ที่แทบไม่มี—แสดงว่าเหยื่อถูกโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัว หรือไม่ก็... ไว้ใจฆาตกร แต่แล้ว สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับบางสิ่งบริเวณต้นคอของเหยื่อ ผิวหนังบริเวณนั้นไม่ได้มีแค่รอยเขียวช้ำจากการรัด แต่มีรอยสักขนาดเล็ก หรือบางสิ่งที่ถูกฝังลงไปใต้ชั้นผิวหนัง—มันคือลวดลายเรขาคณิตที่ประกอบด้วยเส้นตรงและจุดไข่ปลาเรียงตัวกันอย่างเป็นระเบียบ เป็นรูปแบบดิจิทัลที่รณภพไม่เคยเห็นมาก่อนในคดีฆาตกรรมใดๆ "บาร์โค้ด?" รณภพพึมพำกับตัวเอง "ไม่ใช่แค่บาร์โค้ดธรรมดาหรอกค่ะ" เสียงของลินินดังขึ้นใกล้จนเขารู้สึกถึงไออุ่นจากตัวเธอ เธอโน้มตัวลงมาข้างๆ จนไหล่แทบจะชิดกัน ปลายเลิฟซ่อนกลิ่นจางๆ ลอยแตะจมูกท่ามกลางกลิ่นสนิมเหล็ก ลินินถือแท็บเล็ตจ่อใกล้รอยสักนั้น กล้องอินฟราเรดของเธอสแกนลวดลายนั้นอย่างรวดเร็ว "มันคือ Hash Code... ชุดรหัสเข้ารหัสลับแบบ SHA-256 ที่ถูกเขียนลงบนเนื้อหนังมนุษย์" รณภพหันไปมองเสี้ยวหน้าของหญิงสาวที่ฉายแววตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความท้าทาย ไม่ใช่ความกลัว "คุณหมายความว่ายังไง?" "หมายความว่า..." ลินินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ระยะห่างระหว่างกันสั้นลงจนได้ยินเสียงลมหายใจ "มนุษย์คนนี้ไม่ได้เป็นแค่เหยื่อฆาตกรรมค่ะ สารวัตร... แต่เขาคือ 'ไฟล์ข้อมูล' ที่ถูกอัปโหลดขึ้นคลาวด์แห่งความตาย" ก่อนที่รณภพจะได้วิเคราะห์คำพูดสองแง่สองง่ามนั้น หน้าจอแท็บเล็ตในมือของลินินก็ส่งเสียงเตือน *'Beep'* เบาๆ ทว่าดังก้องกังวานในความเงียบ สัญญาณไฟสีแดงกะพริบถี่บนหน้าจอ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่วิ่งขึ้นมาอัตโนมัติ โดยไม่มีใครกดคำสั่ง **[System Warning: Incoming Data Stream Detected]** **[Location: Local Network - Inside This Room]** รณภพชะงัก ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบโกดังที่มืดมิดทันที สัญชาตญาณนักวิเคราะห์เตือนภัยขั้นวิกฤต "เราไม่ได้อยู่กันแค่สองคน..." รณภพกระซิบเสียงต่ำ มือหนาเอื้อมไปแตะด้ามปืนพกที่ซ่อนอยู่ใต้แจ็คเก็ตอย่างแนบเนียน ลินินหุบยิ้มทันที แววตาซุกซนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความระแวดระวัง เธอกวาดสายตาไปยังมุมอับสายตาของโกดังที่เต็มไปด้วยกองลังไม้เก่า และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... เสียงปรบมือช้าๆ สามครั้ง ก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องบน—ตรงคานเหล็กชั้นสองของโกดัง *แปะ... แปะ... แปะ...* น้ำเสียงทุมนุ่มเย็นเยียบราวกับเสียงกระซิบจากยมทูตลอยลงมาตามอากาศ พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งในชุดโค้ทสีดำสนิทที่ก้าวออกมาจากหลังเสาปูน โดยมีแสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือส่องสว่างใบหน้าครึ่งซีกรอยยิ้มมุมปากที่เหยียดยิ้มเยาะ "ยินดีต้อนรับสู่เดโครดเตอร์... สารวัตร" เสียงปริศนากล่าวทักทาย "คุณตามหาผมมานาน... หวังว่าของขวัญชิ้นแรก จะถูกใจคุณพอนะครับ" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไขรหัสลับไปกับเค้กวานิลลานะคะ