วิศวะมาดนิ่ง กับ โปรเจกต์ที่ไม่อยากรับ

"ถ้าโปรเจกต์นี้พังเพราะสถาปนิกสมองนิ่มสักคน ฉันจะทำเรื่องย้ายคณะให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดระคนเย่อหยิ่งดังขึ้นแบบไม่ต้องรักษาหน้าใคร ทำให้แฟ้มแบบแปลนในมือของพริมาแทบจะร่วงลงไปฟาดกับพื้นคอนกรีตขัดมันของห้องประชุมภาควิชา ดวงตากลมโตตวัดมองเจ้าของประโยคทันควัน หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากบางเฉียบเคลือบลิปสติกสีพีชยกยิ้มหยันในแบบฉบับที่ต่อให้เป็นเทวดาก็คงอยากจะกระโดดลงมาหยิกสักที "อุ๊ย! ขอโทษทีนะคะ พอดีสมองนิ่มๆ ของสถาปนิกคนนี้มันดันคิดงานล้ำเกินกว่าสมองบล็อกคอนกรีตตันๆ ของวิศวกรบางคนจะตามทันน่ะค่ะ" พริมาสวนกลับทันควัน เสียงใสแจ๋วแต่เชือดเฉือนทำเอาอุณหภูมิในห้องประชุมติดแอร์ฉ่ำลดฮวบลงทันตาเห็น ธีรภัทรขยับแว่นสายตา, กรอบโลหะสีเงินสะท้อนแสงไฟนีออนวับวาว ใบหน้าหล่อเหลาไร้รอยยิ้มบึ้งตึงยิ่งกว่าตอนโดนอาจารย์เรียกเข้าห้องปกครอง ร่างสูงโปร่งในชุดนิสิตปี 4 ที่สวมทับด้วยเสื้อช็อปวิศวะสีเลือดหมูสะอาดตา กอดอกมองเธอด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์อย่างไม่คิดจะปิดบัง นั่นแหละค่ะ จุดเริ่มต้นของมหกรรมสงครามประสาทระหว่าง 'วิศวกรปากร้าย' กับ 'ยัยสถาปนิกจอมดีด' ที่ดันโดนอาจารย์ที่ปรึกษาจับโยนมาผูกคอตายร่วมกันในโปรเจกต์ใหญ่ประจำปีอย่างไร้ความปรานี ใบประกาศรายชื่อกลุ่มที่ติดอยู่บนบอร์ดประกาศเมื่อสิบนาทีที่แล้วยังคงร้อนฉ่า 'ธีรภัทร' คู่กับ 'พริมา' ชื่อของพวกเขานอนหราอยู่บรรทัดเดียวกันราวกับคำสาปแช่งจากซาตาน ใครๆ ก็รู้ว่าวิศวะปี 4 อย่างเขาเคร่งครัดเรื่องกฎเกณฑ์ ตัวเลข และความเป๊ะระดับมิลลิเมตรขนาดไหน ขณะที่เธอ... สถาปัตย์ปี 3 ผู้คลั่งไคล้เส้นโค้งอิสระ รูปทรงพริ้วไหว และความคิดสร้างสรรค์ที่แหกทุกกฎฟิสิกส์ การจับคู่ของพวกเขาก็ไม่ต่างอะไรกับการเอาน้ำมันเบนซินมาสาดใส่กองไฟ รอแค่ใครสักคนจุดประกายขึ้นมาเท่านั้น "เธอคิดว่าตึกนี้มันคืองานศิลปะในแกลเลอรีหรือไง พริมา?" ธีรภัทรก้าวเข้าประชิดโต๊ะยาวจนเงาสูงใหญ่ทาบทับร่างบาง สันจมูกโด่งเป็นสันคมเชิดขึ้นเล็กน้อยยามที่เขาโน้มตัวลงมามองแบบแปลนร่างในมือเธอ "เสาสank-column ตรงนี้ ไม่มีทางรับน้ำหนักโครงสร้าง cantilever ยื่นยาวสามเมตรแบบที่เธอวาดฝันไว้ได้หรอก ถ้าขืนสร้างตามนี้จริง มีหวังตึกถล่มลงมาทับหัวคนตายห่ากันพอดี" พริมาเม้มปากแน่น ความรู้สึกพยศพุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ เธอไม่ได้โง่ขนาดไม่รู้เรื่องโครงสร้าง แต่เพราะเธอต้องการท้าทายกรอบเดิมๆ เพื่อพิสูจน์ให้ทางบ้านเห็นว่า ดีไซน์ที่แหวกแนวก็มีความแข็งแรงในแบบของมันได้เช่นกัน... และยิ่งไม่ใช่เรื่องง่ายที่เธอจะก้มหัวให้ผู้ชายปากร้ายที่ชอบดูถูกความคิดคนอื่นอย่างธีรภัทรเด็ดขาด! "ถ้าคุณใช้สมองวิศวกรบื้อๆ ของคุณคิดให้มันกว้างกว่าการคำนวณสูตรฟิสิกส์ ม.ปลาย คุณก็จะรู้ว่าฉันซ่อนโครงสร้างเหล็กกล้าไฮบริดไว้ตรงฐานรองรับต่างหากล่ะคะ!" พริมาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าสวยเชิดขึ้นจนปลายจมูกเกือบจะชนกับอกเสื้อช็อปของเขา "อย่าเอามาตรฐานโลกแคบๆ ของคุณมาตัดสินงานออกแบบของฉันเลยค่ะ ธีรภัทร" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน ดวงตาสองคู่ประสานกันดุจกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่ปะทะกันจนเกิดประกายไฟ ธีรภัทรจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและท้าทาย ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่เหนือหน้าผากเธอเพราะส่วนต่างของส่วนสูงที่ต่างกันเกือบหนึ่งคืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นกระดาษสาจากตัวเขา ทำให้พริมาเผลอชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่อาจนิยาม ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้บ้าสิ้นดี ปากก็ร้ายจนน่าหยิกให้เนื้อเขียว แต่ทำไมเวลาที่เขาขยับเข้ามาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจแบบนี้ มันถึงได้ทำให้สมองเธอรวนเรจนคิดคำเถียงไม่ออกขึ้นมาดื้อๆ ล่ะคะเนี่ย! "ดื้อด้าน" ธีรภัทรพึมพำลอดไรฟัน เสียงทุ้มต่ำของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อยอย่างน่าสงสัย นัยน์ตาคมกริบมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงเขาไม่หยุดก่อนจะเลื่อนต่ำลงมองรอยยิ้มท้าทายบนใบหน้าสวย "ปากเก่งแบบนี้... เก็บเอาไว้ใช้ตอนที่เธอต้องอธิบายให้อาจารย์ฟังเถอะว่าจะรับผิดชอบยังไง ถ้าโปรเจกต์นี้มันเจ๊งไม่เป็นท่าตั้งแต่ส่งตรวจแบบรอบแรก" "ห่วงตัวเองก่อนเถอะค่ะว่าจะทนร่วมงานกับฉันครบเทอมโดยที่คุณไม่เส้นเลือดในสมองแตกตายไปซะก่อน!" พริมาสวนกลับเสียงแข็ง พยายามผลักอกแกร่งให้ถอยห่างเพื่อกอบกู้พื้นที่ส่วนตัวกลับคืนมา แต่ทว่า... ในวินาทีที่มือบางกำลังจะดันร่างสูงให้ออกจากพื้นที่อันตรายนั้น เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าหน้าห้องประชุมก็ดังขึ้นสามครั้งติดกัน *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ทั้งสองคนชะงัก ธีรภัทรขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ส่วนพริมาหันไปมองทางประตูด้วยความโล่งอกปนสงสัย ประตูกระจกค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างโปร่งของใครบางคนในชุดนิสิตสถาปัตย์ที่เปื้อนฝุ่นปูนเล็กน้อย นนท์... รุ่นพี่ปี 4 ตัวแสบที่พริคารู้ดีว่าเกลียดขี้หน้าธีรภัทรเข้าไส้ ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์เข้ามาในห้อง "อ้าว ขอโทษทีนะน้องพาย พี่ไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะสวีทหวานอะไรหรอกนะ..." นนท์กวาดสายตามองคนทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย "พอดีพี่ผ่านมา... แล้วก็บังเอิญได้ยินมาว่า โปรเจกต์คู่ระหว่างวิศวกรสุดเนี๊ยบกับสถาปัตย์ตัวแสบเนี่ย กำลังจะมีปัญหาใหญ่ซะแล้วสิ เพราะดูท่าทาง... น้องพายคงร่วมมือกับมันไม่ได้หรอกนะ" พริมาขมวดคิ้วทันทีเมื่อได้ยินน้ำเสียงเยาะเย้ยของนนท์ ส่วนธีรภัทรหรี่ตาลงอันตราย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างสูงทันทีที่เห็นหน้าคู่ปรับตัวฉกาจ นนท์ยกมุมปากขึ้น ยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนาในมือให้พริมา พร้อมกับรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ "พี่มีข้อเสนอ... ที่จะทำให้พายไม่ต้องทนปวดหัวกับไอ้ปากหมานี่อีกต่อไป สนใจฟังหน่อยไหมล่ะ?" หัวใจของพริมาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อสัมผัสได้ถึงพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะโหมกระหน่ำเข้ามาในความสัมพันธ์อันเปราะบางของเธอกับธีรภัทร ณ วินาทีนี้ -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดประตูเข้าสู่โลกความรักป่วนๆ ของนายวิศวะซึนกับยัยสถาปนิกจอมดีดนะคะ ฝากกดใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" คนนี้ด้วยนะคะ!