รอยสีที่เปื้อนน้ำตา

"คุณควรจะหัดมองดูสิ่งที่มันอยู่ตรงหน้าบ้างนะครับคีรินทร์ ไม่ใช่จดจ้องแต่กับผืนผ้าใบที่ไร้ลมหายใจจนลืมไปว่าคนข้างหลังเขากำลังตายทั้งเป็น" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ ทว่าสั่นไหวอย่างยากจะควบคุม เธอวางจานสีราคาแพงลงบนโต๊ะไม้โอ๊กอย่างแผ่วเบา เสียงกระทบกันของพู่กันกับถาดสีดังสะท้อนก้องในสตูดิโอที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า คีรินทร์ที่นั่งหันหลังให้เธออยู่บนเก้าอี้สตูลไม่ได้แม้แต่จะหันกลับมามอง เขาเพียงแค่ตวัดปลายพู่กันลงบนผ้าใบอย่างใจเย็น ราวกับถ้อยคำตัดพ้อของภรรยาเป็นเพียงเสียงลมที่พัดผ่านหน้าต่าง "ถ้าจะมาเพื่อเรียกร้องความสนใจ ก็กลับไปเถอะริน ผมไม่มีเวลาว่างมาเล่นละครครอบครัวอบอุ่นกับคุณตอนนี้" ชายหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชาจนติดจะหยามเหยียด รินรดาสูดลมหายใจลึก กลิ่นสีน้ำมันที่เคยเป็นกลิ่นที่เธอหลงใหล บัดนี้มันกลับชวนให้คลื่นเหียนราวกับจะสำรอกความเจ็บปวดที่สะสมมาตลอดสามปีออกมา เธอหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าสะพาย วางมันลงบนจานสีที่เปรอะเปื้อนไปด้วยรอยแต้มสีแดงฉาน ราวกับเลือดสดๆ ที่กำลังหลั่งรินอยู่บนนั้น "ละครเรื่องนี้มันจบลงตั้งนานแล้วครับ เหลือแค่คุณที่ยังแสดงอยู่คนเดียว" เธอเว้นจังหวะ ก่อนจะหันหลังเดินไปที่มุมห้อง ซึ่งมีกระเป๋าเดินทางใบย่อมวางอยู่ "ผมเก็บของทุกอย่างที่เป็นของผมไปแล้ว ส่วนของที่คุณเคยสั่งให้ทิ้ง... วันนี้ผมจะขอรับผิดชอบมันเอง" คีรินทร์ชะงักพู่กันที่กำลังตวัดเป็นรูปทรง ร่างสูงสง่าในเสื้อเชิ้ตพับแขนค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับมา ใบหน้าคมคายดุจรูปสลักแสดงความรำคาญใจอย่างชัดเจน ทว่าเมื่อสายตาของเขาปะทะเข้ากับกองกระเป๋าและแผ่นหลังที่ดูเด็ดเดี่ยวของหญิงสาว แววตาที่เคยนิ่งเฉยกลับไหววูบไปชั่วขณะ "คุณหมายความว่ายังไง?" รินรดาไม่ตอบ เธอเพียงแค่หยิบตุ๊กตาผ้าเก่าๆ ที่วางอยู่บนชั้นหนังสือขึ้นมาแนบอก ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งแล่นผ่านหัวใจเมื่อคิดถึง 'ใครอีกคน' ที่รอเธออยู่ที่บ้าน เธอเปิดประตูสตูดิโอ ทิ้งท้ายไว้เพียงความเงียบที่หนักอึ้งจนน่าอึดอัด คีรินทร์ขมวดคิ้ว เขาปัดพู่กันทิ้งอย่างหัวเสีย ก่อนจะก้าวฉับๆ มาที่โต๊ะทำงาน มือหนาหยิบซองเอกสารขึ้นมาเปิดออก ตัวอักษรสีดำบนหัวกระดาษที่เขียนว่า 'ใบหย่า' บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกจนเขารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอขู่เขา แต่ครั้งนี้... สายตาของรินรดาที่ทิ้งท้ายไว้นั้น มันไม่ใช่การเรียกร้องความสนใจ แต่มันคือการ 'ละทิ้ง' อย่างสมบูรณ์ เขาเดินตามออกไปที่ลานจอดรถด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่นราวกับภูเขาไฟที่กำลังจะปะทุ แต่ทว่า ภาพที่เห็นกลับทำให้ฝีเท้าของเขาต้องหยุดชะงักลง เด็กหญิงตัวน้อยในชุดเดรสสีขาวสะอาดตากำลังวิ่งเข้ามาหาแม่ด้วยรอยยิ้มที่สว่างไสว เธอมีดวงตากลมโตเป็นประกายสีน้ำตาลอ่อนแบบเดียวกับเขาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน เส้นผมสีดำสนิทล้อมกรอบใบหน้าจิ้มลิ้มน่าเอ็นดู เด็กน้อยกระโดดเข้ากอดรินรดาแน่นพลางส่งเสียงหัวเราะใสแจ๋ว "หม่ามี้ขา... ลินินคิดถึงจังเลยค่ะ วันนี้เราจะไปหาที่อยู่ใหม่กันใช่ไหมคะ?" เสียงหัวเราะของเด็กน้อยดั่งสายฝนที่ชโลมลงบนพื้นดินที่แห้งผาก แต่สำหรับคีรินทร์ มันกลับเป็นเสียงฟ้าผ่าที่ผ่าลงกลางอก เขาตัวชาไปถึงปลายนิ้ว ความทรงจำในคืนที่เขาทะเลาะกับรินรดาอย่างหนักจนอีกฝ่ายหนีไปต่างจังหวัดช่วงระยะหนึ่งย้อนกลับมาฉายชัด เด็กคนนั้น... อายุสี่ขวบ? เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้นปูนอย่างหมดแรง มือที่เคยจับพู่กันสร้างสรรค์งานศิลปะระดับโลกสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยถามถึงลูก หรือเคยเฉลียวใจกับความเปลี่ยนแปลงของเธอเลยสักครั้ง เพราะอีโก้ที่สูงเสียดฟ้าและความเย็นชาที่เขาสร้างขึ้นมาเป็นเกราะกำบังหัวใจตัวเอง ในขณะที่คีรินทร์กำลังจมดิ่งอยู่กับความจริงที่เพิ่งกระจ่างชัด สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นตุ๊กตาที่ตุ๊กตาที่รินรดาถืออยู่มันร่วงหล่นลงจากกระเป๋าที่เปิดอ้า... มีบางอย่างซ่อนอยู่ในนั้น มันคือซองจดหมายสีขาวที่ดูเก่าเก็บ ข้างในนั้นมีรูปถ่ายใบเล็กๆ ของเด็กน้อยในวัยทารกที่เขาไม่เคยเห็น พร้อมกับใบรับรองผลตรวจบางอย่างที่ดูเหมือนจะถูกขยำจนยับยู่ยี่ก่อนจะคลี่ออก... บนกระดาษแผ่นนั้นมีชื่อของเขาและเด็กน้อยคนนั้นปรากฏอยู่ชัดเจน พร้อมเปอร์เซ็นต์ความสัมพันธ์ทางสายเลือดที่เขียนไว้ด้วยลายมือของหมอผู้เชี่ยวชาญ คีรินทร์เอื้อมมือไปคว้ามันขึ้นมา หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นตัวเลข 99.99% ตอกย้ำความผิดบาปที่เขาได้กระทำต่อพวกเขาแม่ลูกตลอดเวลาที่ผ่านมา... และเขาก็เพิ่งเข้าใจในวินาทีนั้นเองว่า เขาไม่ได้แค่สูญเสียภรรยาไป แต่เขากำลังสูญเสียทุกอย่างที่เป็นความหมายของชีวิตไปตลอดกาล ธานินทร์แดนเถื่อนขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดในครั้งนี้ด้วยกันนะครับ