การค้นพบตัวเองในอีกคน

หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานสว่างวาบด้วยกราฟเส้นสีแดงและน้ำเงินที่ตัดผ่านกันไปมา เหมือนคลื่นสมองในยามที่มนุษย์กำลังตัดสินใจเลือกกระทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งระหว่างเหตุผลกับสัญชาตญาณ พริมพรายกะพริบตาถี่เพื่อขับไล่ความอ่อนล้า นิ้วเรียวยาวที่ปกติมักจะใช้จดบันทึกพฤติกรรมบำบัดของผู้ป่วย กลับกำลังลากเส้นตารางคำนวณความน่าจะเป็นลงในแอปพลิเคชันจัดการเวลาส่วนตัว—แอปพลิเคชันเดียวกับที่คณินเป็นคนเขียนโค้ดและส่งมาให้เธอทดลองใช้เมื่อสัปดาห์ก่อน น่าขันเสียจริงนะคะ นักจิตวิทยาผู้เชื่อมั่นในความซับซ้อนของจิตใจมนุษย์และความยุ่งเหยิงของอารมณ์ กลับกำลังแบ่งเวลาชีวิตส่วนตัวออกเป็นบล็อกละสามสิบนาที เพียงเพราะตรรกะของอัลกอริทึมบอกเธอว่า นั่นคือวิธีที่มีประสิทธิภาพสูงสุดในการลดความวิตกกังวล เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าเบาๆ สองครั้งดึงเธอกลับมาจากภวังค์ พริมพรายเงยหน้าขึ้นเห็นเงาร่างสูงโปร่งของคณินยืนอยู่หลังบานกระจก เขาสวมเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดที่ปูดโปนเล็กน้อยตามแรงอารมณ์ในยามที่เขาต้องขบคิดกับปัญหาซับซ้อน แววตาสีเข้มคู่นั้นมองทะลุกระจกเข้ามาด้วยความรู้สึกที่อ่านยาก เช่นเคย—เขามักจะปรากฏตัวในยามที่เธอพยายามหลบเลี่ยงตรรกะของเขาเสมอ "ถ้าคุณยังจัดสรรเวลาแม้แต่การจิบกาแฟด้วยฟังก์ชัน *Optimize_Efficiency* แบบนั้น อีกไม่นานคุณคงกลายเป็นหุ่นยนต์ที่ใส่เสื้อผ้าแฟชั่นแล้วล่ะค่ะ พริมพราย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทันทีที่เขาผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอให้อณุญาต พร้อมกับวางแก้วอเมริกาโน่เย็นลงบนโต๊ะทำงานของเธอ ตำแหน่งที่วางชิดขอบพอดีเป๊ะราวกับคำนวณองศาไว้ล่วงหน้า พริมพรายเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏที่มุมปากแต่มันไม่ได้ไปถึงดวงตา เธอดึงหน้าจอแท็บเล็ตให้ห่างจากตัวเล็กน้อย ราวกับต้องการซ่อนหลักฐานความผิดพลาดของตัวเอง "บางที การปล่อยให้ชีวิตมีระเบียบเสียบ้าง ก็ดีกว่าการปล่อยให้มันพังทลายลงเพราะความไร้เหตุผลไม่ใช่หรือคะ คุณคณิน... หรือว่าคุณไม่ชอบใจที่ในที่สุดฉันก็ยอมจำนนต่อโค้ดที่คุณเขียนขึ้นมา" คณินดึงเก้าอี้ตรงข้ามมานั่งลงโดยไม่ได้รับเชิญ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนได้กลิ่นจางๆ ของโคโลญจน์ผสมกับกลิ่นกระดาษเอกสารและลมหนาวจากเครื่องปรับอากาศ เขานิ่งมองเธอนานเสียจนพริมพรายต้องเป็นฝ่ายเบือนสายตาไปมองแก้วกาแฟแทน "ผมไม่ได้เขียนมันขึ้นมาเพื่อให้คุณใช้ควบคุมตัวเองจนกลายเป็นคนแปลกหน้า" คณินพูดเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความจริงจังที่บาดลึก "อัลกอริทึมตัวนั้นถูกออกแบบมาเพื่อคัดกรอง 'ข้อมูลขยะ' ที่มารบกวนการทำงาน ไม่ใช่เอาไว้ใช้คำนวณจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเอง... แต่ดูเหมือนคุณกำลังใช้มันตัดสินใจแม้กระทั่งเรื่องที่เราควรจะคุยกันหรือเปล่า" คำพูดนั้นแทงใจดำเธอนัก พริมพรายรู้สึกเหมือนถูกจับไต๋ได้ เธอหัวเราะในลำคอเบาๆ พยายามรักษาเกราะกำบังทางวิชาชีพเอาไว้ให้มั่นคงที่สุด "คุณกำลังคิดมากไปเองแล้วค่ะ วิศวกรอย่างคุณนี่ชอบมองทุกอย่างเป็นระบบระเบียบไปเสียหมด แม้กระทั่งเรื่องความรู้สึกคน" "แล้วความรู้สึกของคุณตอนนี้ล่ะ มันอยู่ในเรนจ์ไหน?" คณินถามสวนกลับทันที ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอ ราวกับต้องการสแกนหาข้อบกพร่องในระบบประสาทของเธอ "ผมเห็นคุณนั่งมองตารางเวลานั้นมากว่าสามสิบนาทีโดยไม่ขยับตัว สีหน้าของคุณไม่ใช่ความผ่อนคลาย แต่มันคือความพยายามที่จะควบคุมสิ่งที่คุณรู้ดีว่า... กำลังหลุดมือ" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะในอกของพริมพราย เธอเกลียดความจริงข้อนี้ เกลียดที่เขามองทะลุความเยือกเย็นที่เธอสวมใส่ เกลียดที่อัลกอริทึมบ้าๆ นั่นมันดันแม่นยำเสียจนเธอปฏิเสธไม่ได้ว่า... ตั้งแต่รู้จักเขา เธอก็เริ่มใช้ตรรกะของเขามาเยียวยาแผลใจของตัวเอง "บางที..." พริมพรายสูดหายใจเข้าลึก 3 วินาทีตามหลักการผ่อนคลายที่เธอมักสอนคนไข้ ก่อนจะเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ "ฉันอาจจะแค่กำลังค้นพบว่า... วิธีการมองโลกของคุณ ถึงมันจะไร้หัวใจ แต่มันก็มีความจริงบางอย่างที่ฉันปฏิเสธไม่ได้ ว่าไหมคะ?" คณินชะงักไปเล็กน้อย ร่องรอยความเย็นชาในแววตาวาววามขึ้นด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก มือหนาของเขายื่นมาใกล้แท็บเล็ตบนโต๊ะ ปลายนี้วสัมผัสกับหน้าจอเบาๆ เพื่อปิดโปรแกรมที่เธอกำลังเปิดค้างไว้ "อย่าใช้มันกับเรื่องของเราเลย พริมพราย" น้ำเสียงของเขาอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย แฝงความนุ่มลึกที่ทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบ "ความรู้สึกไม่ใช่ตัวแปรที่คุณจะเขียนเงื่อนไข *If-Else* ครอบมันไว้ได้หรอก" ก่อนที่พริมพรายจะทันได้โต้แย้งสิ่งใด เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากสมาร์ทโฟนของคณินก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาหยิบมันขึ้นมาดู แววตาที่มองจอภาพเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดทันทีในเสี้ยววินาที "มีอะไรหรือคะ?" พริมพรายถามด้วยสัญชาตญาณวิชาชีพ คณินเงยหน้าขึ้นมองเธอ สีหน้าเรียบเฉยถูกแทนที่ด้วยความระแวงระวัง "ธันวาเพิ่งส่งข้อมูลชุดใหม่เข้ามา... เป็นบันทึกการเงินของโปรเจกต์ที่เรากำลังทำร่วมกัน แต่มันไม่ใช่เวอร์ชันที่คุณกับผมตรวจสอบ" พริมพรายขมวดคิ้ว "หมายความว่ายังไงคะ?" "หมายความว่า... มีคนกำลังแอบแก้โค้ดโครงสร้างหลักของระบบ โดยใช้สิทธิ์การเข้าถึงที่เป็นความลับที่สุด ซึ่งมีแค่ผมกับคุณเท่านั้นที่รู้รหัสผ่าน" คณินพูดพร้อมกับพลิกหน้าจอให้เธอดูบรรทัดโค้ดที่ถูกแทรกเข้ามาใหม่ ซึ่งซ่อนอยู่ใต้ฟังก์ชันการทำงานปกติอย่างแนบเนียน ดวงตาของพริมพรายเบิกกว้างขึ้นเมื่อตระหนักได้ว่า ตัวเลขและเงื่อนไขเหล่านั้นไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ แต่เป็นเจตนาบางอย่างที่ถูกเขียนขึ้นเพื่อดักข้อมูลทั้งหมดของพวกเขา—และคนที่ถือรหัสผ่านชุดนั้น นอกจากพวกเขาแล้ว ก็ยังมีบุคคลที่สามที่พวกเขากลัวที่สุดซ่อนอยู่เบื้องหลัง แสงดาวพร่างพราวขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามความเข้มข้นในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!