เมื่อตรรกะพ่ายแพ้ต่อความรู้สึก

"อย่าขยับ" เสียงกระซิบต่ำทุบทำลายความเงียบงันในห้องทำงานที่มืดมิด แรงกดที่ขมับด้านขวาไม่ได้มาจากโลหะเย็นเยียบเท่านั้น แต่มันคือความจริงอันตรายที่บีบให้ลมหายใจของพริมพรายสะดุดกะทันหัน ความมืดทำให้ประสาทสัมผัสอื่นตื่นตัวถึงขีดสุด กลิ่นโคโลญจ์ราคาแพงผสมกับกลิ่นอับชื้นของฝนด้านนอกลอยปะปนกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ทว่า ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น ร่างของเธอกลับถูกกระชากด้วยแรงมหาศาลจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับอกแกร่งของคณินอย่างจัง ปลายกระบอกปืนที่ควรจะจ่อหัวเธอเบี่ยงเบนทิศทางไปเสี้ยวพริบตา เมื่อแขนเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มปัดป้องและสวนกลับด้วยความรุนแรงที่ไร้เสียงเตือน *เพล้ง!* เสียงแจกันเซรามิกบนโต๊ะทำงานตกแตกกระจาย ความมืดกลายเป็นสนามรบชั่วคราวที่มีเพียงเสียงหอบหายใจและแรงปะทะของมวลกาย คณินใช้ตัวเขาเองเป็นโล่กำบังให้เธอ ขณะที่มืออีกข้างคว้าวัตถุใกล้ตัวฟาดเข้าใส่เงาดำด้านหน้า "หนีไป พริมพราย" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของเขาเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธที่สกัดกั้นไว้ไม่ไหว "ไม่ ฉันไม่ไป" เธอตวาดกลับอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ความกลัวจะแล่นริ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ แต่นักจิตวิทยาในตัวเธอกลับอ่านเกมขาด—คนร้ายไม่ได้ต้องการชีวิตพวกเขาในตอนนี้ ไม่อย่างนั้นกระบอกปืนนั้นคงลั่นไกไปตั้งแต่ไฟดับแล้ว สิ่งที่อีกฝ่ายต้องการคือ "เวลา" และ "การข่มขู่" แสงไฟฉุกเฉินจากป้ายทางออกสีแดงกะพริบวาบขึ้นที่มุมห้อง สาดแสงสีเลือดส่องกระทบใบหน้าของชายชุดดำที่กำลังถอยรูitกหนีออกทางหน้าต่างระเบียงที่ถูกงัดเปิดออก คณินพยายามจะพุ่งตัวตามไป แต่พริมพรายคว้าข้อมือเขาไว้แน่น แรงบีบที่ส่งผ่านฝ่ามือเย็นเฉียบนั้นทำให้คณินชะงัก ฝ่ามือหนาที่กำหมัดแน่นค่อยๆ คลายออกเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวในความสลัว ห้องทั้งห้องกลับสู่ความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ที่ยืนแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วจนแทบจะเป็นจังหวะเดียวกัน "คุณบ้าหรือเปล่า" คณินเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่ซ่อนความห่วงใยไว้ไม่มิด "นั่นมันกระสุนจริง ถ้าพลาดนิดเดียว..." "แต่ฉันรอด และคุณก็ยังอยู่ตรงนี้" พริมพรายสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่เฉียบคม เธอไม่ยอมถอยสายตาหลบหนีจากดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยรอยร้าวลึก "คุณต่างหากคณิน ที่กำลังเอาชีวิตเข้าแลกกับข้อมูลในเซิร์ฟเวอร์บ้าๆ นั่น... มันมีอะไรมากกว่าแค่เรื่องโค้ดโปรแกรมใช่ไหมคะ?" คำถามนั้นราวกับมีดผ่าตัดที่กรีดตรงเข้าสู่ใจกลางปมปัญหา คณินผละถอยหลังออกไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยไร้อารมณ์ บัดนี้กลับตึงเครียด กรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน เขานิ่งเงียบไปนาน ชั่วขณะนั้น พริมพรายอ่านภาษากายของเขาออก—ความนิ่งงันที่ไม่ใช่ความเย่อหยิ่ง แต่เป็นเกราะกำบังที่สร้างขึ้นเพื่อปกป้องเศษซากความทรงจำที่แตกสลาย "คุณไม่เข้าใจหรอกพริมพราย..." คณินหันหลังให้เธอ มือหนายกขึ้นเสยผมลวกๆ ก่อนจะวางทับลงบนขอบหน้าต่างที่เปิดกว้าง "บางเรื่อง... ถ้าคุณรู้ คุณอาจจะเกลียดผมยิ่งกว่าที่ธันวาพยายามจะป้ายสีเสียอีก" พริมพรายไม่ตอบ เธอเดินเข้าไปใกล้เขาอีกนิด รักษาระยะห่างที่พอดี ไม่รุกล้ำแต่ก็ไม่ถอยหนี กลิ่นอายความเปราะบางที่แผ่ออกมาจากตัวตนที่แข็งกระด้างของวิศวกรหนุ่ม ทำให้สัญชาตญาณความเป็นนักจิตวิทยาทำงานอย่างเต็มพิกัด "ลองเล่าให้ฉันฟังดูสิคะ บางที... ตรรกะทางคณิตศาสตร์ของคุณ อาจจะแค่ต้องการมุมมองทางจิตวิทยามาช่วยแก้บั๊กในใจก็ได้นะ" เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง นุ่มนวลขึ้น แต่มั่นคงพอที่จะเป็นที่พักพิงชั่วคราวให้พายุในใจเขา คณินหันกลับมามองเธอ แสงสีแดงสลัวจากป้ายฉุกเฉินตกกระทบแววตาที่ไหววับชั่วขณะ ดวงตาที่ปกติมักจะคำนวณความน่าจะเป็นของทุกสิ่งทุกอย่าง บัดนี้กลับสะท้อนภาพเงาของอดีตที่เขาพยายามฝังกลบมันมานานแสนนาน คืนนั้น... หลังจากคดีความที่ทำลายความเชื่อใจทั้งหมดในชีวิตเขาพังทลายลง คณินไม่เคยหลับตาลงได้สนิทเลยสักคืน และเมื่อคืนนี้ หลังจากที่เขาได้พูดคุยเรื่องความทรงจำกับพริมพราย ประตูบานที่ถูกล็อกไว้สนิทในสมองก็ถูกเปิดออกอย่างไร้การควบคุม ในความฝัน... มันไม่ใช่ตัวเลข ไม่ใช่บรรทัดโค้ดภาษาซีพลัสพลัสที่เรียงรายอย่างไร้ชีวิตชีวา แต่มันคือเสียงร้องไห้ เสียงสัญญาณชีพที่ค่อยๆ แผ่วเบาลงบนเตียงผู้ป่วย และกลิ่นยาฆ่าเชื้อที่อบอวลอยู่ในห้องฉุกเฉินเมื่อห้าปีก่อน ภาพของน้องสาวแท้ๆ ที่นอนแน่นิ่งอยู่ใต้เครื่องช่วยหายใจ โดยที่เขา—คนที่เชื่อมั่นในอัลกอริทึมและการคำนวณ—กลับคำนวณเวลาผิดพลาดไปเพียงสิบนาที... สิบนาทีที่เปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล คณินกะพริบตาเพื่อขับไล่ภาพหลอนเหล่านั้นออกไป แต่เหงื่อกาฬที่ซึมตามขมับบอกให้รู้ว่าแผลเป็นในใจยังคงสดใหม่เสมอ "ผมฝัน..." คณินเริ่มพูดด้วยเสียงที่เบาหวิว ราวกับกำลังกระซิบกับตัวเองมากกว่าจะบอกเธอ "ฝันถึงวันที่ผมเลือกที่จะเชื่อมั่นในระบบ มากกว่าความรู้สึกของคนใกล้ตัว... และนั่นคือความผิดพลาดเดียวในชีวิตที่โค้ดตัวไหนก็แก้ไม่ได้" พริมพรายนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ความเย็นชาทั้งหมดที่เธอเคยคิดว่าเขามี มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเจ็บปวดอันเงียบงันที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังตรรกะอันสมบูรณ์แบบนั้น มือเรียวเล็กยื่นออกไปช้าๆ ปลายปลายนิ้วแตะลงที่หลังมือหนาที่กำแน่นอยู่ข้างลำตัวอย่างแผ่วเบา "ความทรงจำไม่ใช่บั๊กในระบบนะคะคณิน..." พริมพรายเงยหน้าสบตาเขา แววตาของเธอลึกซึ้งและเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจที่บริสุทธิ์ "แต่มันคือฟังก์ชันที่คอยเตือนเราว่า... เรายังเป็นมนุษย์" สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของเธอส่งผ่านความรู้สึกประหลาดเข้าสู่กระแสเลือดของคณิน ราวกับอัลกอริทึมที่ถูกเขียนขึ้นใหม่เพื่อรองรับความรู้สึกที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดชีวิต ร่างสูงนิ่งงัน ความตึงเครียดรอบตัวคลี่คลายลงอย่างช้าๆ ในความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันทรงพลัง ทว่า... ก่อนที่ใครจะได้เอื้อnคำพูดใดออกมาทำลายบรรยากาศเปราะบางนี้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน พร้อมกับเสียงเคาะประตูสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาต ร่างสูงโปรดของ "ธันวา" ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ในมือของเขามีแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเก่าๆ ที่ดูเหมือนจะถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี "ดูเหมือนว่าพวกคุณจะผ่านค่ำคืนที่เร่าร้อนกันมาพอสมควรนะครับ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน กวาดสายตามองทั้งสองคนที่ยืนชิดกันอย่างมีความหมาย ก่อนจะโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานที่รกเร้า "แต่ผมว่า... พวกคุณควรดูนี่เสียก่อน ก่อนที่ความทรงจำปลอมๆ จะทำให้พวกคุณตายกันหมดเสียก่อน" พริมพรายและคณินผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว สายตาคมของวิศวกรหนุ่มจับจ้องไปที่แฟ้มเอกสารบนโต๊ะ ทันทีที่เขาพลิกเปิดหน้าแรก ดวงตาสีเข้มก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ภาพถ่ายในเอกสารนั้นไม่ใช่ข้อมูลโปรเจกต์ แต่เป็นภาพถ่ายใบหน้าของคนผู้หนึ่งที่คณินคิดว่าตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน และชื่อที่ปรากฏอยู่บนเอกสารฉบับนั้น... กลับเป็นชื่อของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาในตอนนี้เอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความรู้สึกนี้ด้วยกันนะคะ