ฟื้นจากความตายเพื่อฉีกสัญญา

“ลินิน... ในเมื่อเธอไม่ยอมเข้าใจเหตุผลของฉัน งั้นฉันก็ขอพูดให้ชัดตรงนี้ ว่างานหมั้นของเราถือเป็นโมฆะตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป!” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความรังเกียจของ ‘คุณชายอัครวินท์’ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมห้องโถงหรูของโรงแรมระดับหกดาว แขกเหรื่อในงานต่างพากันซุบซิบและจ้องมองมาด้วยสายตาเหยียดหยาม ประหนึ่งลินินคือสิ่งปฏิกูลที่หลงเข้ามาอยู่ในงานเลี้ยงอันทรงเกียรติ ร่างระหงที่สวมชุดราตรีสีแดงเพลิงค่อยๆ ขยับตัว เธอไม่ได้ทรุดลงไปร้องไห้ฟูมฟายเหมือนที่ใครต่อใครคาดหวัง ดวงตาคู่สวยที่เคยหม่นแสงเพราะความรักข้างเดียว บัดนี้กลับวาวโรจน์ไปด้วยประกายแห่งความเยือกเย็นและอำนาจที่มองไม่เห็น ลินินกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพความทรงจำของการตายอย่างอนาถในชาติก่อนค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยความเข้าใจใน "ระบบ" ที่ติดตั้งอยู่ในจิตสำนึกของเธอ *ระบบมหาเศรษฐีผู้คุมกลไกตลาด: เปิดใช้งานแล้ว* “พูดจบหรือยังคะ?” เสียงของลินินราบเรียบ ทว่ากลับดังก้องไปทั่วโถงจัดงานด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและทรงพลัง อัครวินท์ชะงักไปเล็กน้อย เขาขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ “เธอ... เธอควรจะอ้อนวอนขอโอกาส ไม่ใช่ทำท่าทางอวดดีแบบนี้ ลินิน รู้ตัวไหมว่าสภาพของเธอตอนนี้มันน่าสมเพชแค่ไหน” ลินินเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสันหลังวาบ เธอขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเดรสสีแดงให้เข้าที่ก่อนจะกวาดสายตามองไปยังหญิงสาวข้างกายคู่หมั้น ‘รินดา’ ที่กำลังแสร้งทำเป็นซบไหล่อัครวินท์ด้วยแววตาที่ปิดบังความสะใจไม่มิด “น่าสมเพช?” ลินินหัวเราะแผ่วเบา เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูหรูหราแต่กลับเสียดแทงหัวใจผู้ฟัง “คุณชายคะ การที่ฉันต้องหมั้นกับผู้ชายที่ถูกตระกูลถอนหุ้นจนเกือบหมดตัวเพื่อไปปรนเปรอผู้หญิงที่ไม่มีแม้แต่สมองจะบริหารธุรกิจ... นั่นต่างหากที่เรียกว่าความน่าสมเพชที่แท้จริง” “เธอว่าไงนะ!” อัครวินท์หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด “ฉันบอกว่า... การหมั้นครั้งนี้ ไม่ใช่คุณที่ถอนหมั้นฉันหรอกค่ะ” ลินินก้าวเดินเข้าไปหาเขาทีละก้าว จังหวะก้าวเท้าของเธอช่างสง่างามและเปี่ยมไปด้วยแรงกดดัน “แต่เป็นฉัน... ที่เป็นคน ‘เลือก’ ที่จะปิดบัญชีกับคุณต่างหาก” เธอยกมือขึ้นแตะที่หูฟังไร้สายขนาดเล็กก่อนจะส่งสัญญาณสั้นๆ “คีย์ เตรียมเอกสารทั้งหมดเดี๋ยวนี้” เพียงไม่กี่วินาที เสียงฝีเท้าหนักแน่นของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก็ดังขึ้นจากด้านหลัง คีย์เดินเข้ามาหยุดข้างกายลินิน ท่าทีของเขาคือความสงบนิ่งที่แฝงไปด้วยอันตราย เหมือนพยัคฆ์ที่พร้อมจะขย้ำคอศัตรูทันทีที่มีคำสั่ง “เอกสารโอนหุ้นบริษัทตระกูลอัครวินท์ที่คุณถืออยู่ทั้งหมด และข้อตกลงการถอนตัวจากการเป็นพาร์ทเนอร์รายใหญ่ของตระกูลฉัน... ทั้งหมดอยู่ในนี้ครับ” คีย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นพร้อมกับยื่นแท็บเล็ตเครื่องบางให้ลินิน บรรยากาศในงานเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ อัครวินท์ตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นตราประทับของกองทุนที่ใหญ่ที่สุดในประเทศบนหน้าจอ “ลินิน... เธอทำอะไรลงไป!” “ฉันก็แค่จัดการ ‘กลไกตลาด’ ให้มันเข้าที่เข้าทางน่ะค่ะ” ลินินหยิบปากกาดิจิทัลขึ้นมา จรดลงบนหน้าจอด้วยท่าทีเฉยเมยราวกับกำลังเล่นสนุก “ในเมื่อคุณเลือกจะทิ้ง ‘สินทรัพย์ที่มีค่าที่สุด’ อย่างฉันไปหาเศษเหล็กที่ไร้ราคา งั้นก็จงเตรียมตัวล้มละลายภายในวันพรุ่งนี้ได้เลย” ลินินกดปุ่มยืนยันการทำรายการด้วยปลายนิ้ว ก่อนจะปัดหน้าจอไปทางอัครวินท์ เสียงแจ้งเตือนการโอนถ่ายอำนาจการบริหารที่ดังขึ้นผ่านลำโพงของงาน ทำให้แขกเหรื่อทุกคนถึงกับอ้าปากค้าง ทันใดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ที่ดังกระหึ่มจากภายนอกอาคารก็กลบทุกสรรพเสียง ลมแรงพัดผ่านบานกระจกจนผ้าม่านปลิวไสว ร่างสูงใหญ่ของคีย์ขยับมาบังลินินไว้เบาๆ เพื่อป้องกันเศษฝุ่น “รถมารับแล้วค่ะ” คีย์กระซิบข้างหู ลินินหันหลังกลับอย่างไม่ไยดี ทิ้งให้อัครวินท์ยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นที่แตกสลายไปแล้ว เธอเดินตรงไปยังระเบียงกระจกที่ตอนนี้มีบันไดพับลงมาจากเครื่องบินส่วนตัวที่จอดรออยู่บนลานจอดดาดฟ้า ทว่าก่อนที่เธอจะก้าวเท้าออกไป มือหนึ่งกลับคว้าเข้าที่ข้อมือเธอไว้แน่น “คิดจะหนีงั้นเหรอ? หลังจากทำให้ฉันหมดตัวเนี่ยนะ!” เสียงอัครวินท์สั่นเครือด้วยความอาฆาต ลินินหันกลับมามองเขาด้วยสายตาเย็นชา ดึงมือตัวเองออกอย่างช้าๆ แต่ทรงพลังก่อนจะกระซิบที่ข้างหูเขา “คุณชาย... การเป็นตัวร้ายน่ะ มันต้องรู้จักเลือก ‘จังหวะ’ ที่จะทำลายศัตรูให้ย่อยยับที่สุด และตอนนี้... เวลาของคุณหมดลงแล้ว” เสียงรูดบัตรเครดิตดำไร้วงเงินของเธอผ่านเครื่องอ่านที่คีย์ถืออยู่ ดังขึ้นกังวานไปทั่วโถงงาน เพื่อยืนยันการซื้อกิจการทั้งหมดของอัครวินท์ในฐานะเจ้าของคนใหม่เพียงผู้เดียว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเป็นสักขีพยานในการเริ่มต้นบทใหม่ของความสะใจครั้งนี้ด้วยกันนะคะ