ตื่นขึ้นมาในร่างใหม่กับมิติลับสุดยอด

"ถ้าพวกแกยังไม่ไสมือไสเท้าออกจากเรือนหลังนี้ภายในวันนี้ อย่าหาว่าฉันคนนี้ใจร้ายไม่เตือน!" เสียงแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตกของป้าสะใภ้ใหญ่ ‘จางซื่อ’ ดังทะลุประตูกระดาษเก่าๆ เข้ามา กระแทกโสตประสาทของหลินฟางอย่างจังจนหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงไม้ไผ่แข็งๆ ต้องขมวดคิ้วมุ่น ความเจ็บแปล๊บแล่นพล่านไปทั่วทั้งศีรษะ ราวกับสมองเพิ่งผ่านการถูกกระแทกอย่างรุนแรงมาหมาดๆ หลินฟางพยายามกเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบาก กลิ่นอับชื้นของดินโคลนและกลิ่นสาปสาส์นของบ้านเรือนชนบทลอยเข้าจมูก ภาพตรงหน้าไม่ใช่ห้องครัวสเตนเลสสตีลสุดไฮเทคในภัตตาคารระดับสามดาวมิชลินที่เธอควรจะอยู่หลังจากโหมงานหนักจนวูบคาเตา แต่มันคือเรือนไม้ผุพัง ฝาผนังมีรอยโหว่จนลมหนาวพัดโชยเข้ามาบาดผิว และที่สำคัญ... เธอกำลังนอนอยู่บนฟางแห้งที่รองด้วยผ้าห่มเก่าๆ ขาดวิ่น *นี่ฉัน... ทะลุมิติมาจริงๆ สินะ?* ในชาติก่อน เธอคือเชฟอัจฉริยะผู้กวาดรางวัลมาแล้วทั่วทวีป แต่กลับต้องมาตายเพราะความเหนื่อยล้า และตอนนี้เธอก2ลับมาเกิดใหม่ในร่างของ ‘หลินฟาง’ หญิงสาววัยสิบแปดปีผู้มีชะตากรรมรันทด พ่อแม่เพิ่งเสียชีวิตไปได้ไม่นาน ทิ้งเธอให้เผชิญชะตากรรมกับน้องชายวัยสิบขวบ ในตระกูลหลินที่จ้องจะฮุบที่ดินทำกินผืนน้อยและขับไล่พวกเธอสองพี่น้องออกไปให้พ้นทาง "พี่ใหญ่... พี่ตื่นแล้วหรือขอรับ?" เสียงเล็กๆ สั่นเครือของ ‘หลินเป่า’ น้องชายตัวน้อยดังขึ้นข้างกาย ดวงตากลมโตบวมเป่งจากการร้องไห้จนน่าเวทนา มือเล็กๆ กำชายเสื้อของเธอไว้แน่นด้วยความหวาดกลัว หลินฟางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับคลื่นอารมณ์ ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับสายน้ำหลาก ความอ่อนแอ หวาดกลัว และยอมจำนนต่อโชคชะตา ถูกปัดทิ้งไปในเสี้ยววินาที ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้โอกาสเธอมีชีวิตใหม่อีกครั้ง แถมยังพกพาความทรงจำและฝีมือระดับปรมาจารย์มาด้วย มีหรือที่เชฟสาวมือหนึ่งอย่างเธอจะยอมให้ใครมาเหยียบย่ำรังแก! "ไม่ต้องกลัว พี่อยู่ตรงนี้" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น แววตาที่มองน้องชายฉายประกายความเด็ดเดี่ยวอย่างที่เด็กน้อยไม่เคยเห็นมาก่อน ข้างนอกเรือน เสียงของจางซื่อยังคงแผדแผดเสียงด่าทอไม่หยุด พร้อมกับเสียงทุบประตูโครมคราม "นังตัวดี! นึกว่านอนแกล้งตายแล้วฉันจะยอมให้พวกแกอยู่กินฟรีๆ หรือไง ที่ดินแปลงท้ายหมู่บ้านก็เป็นของตระกูลหลิน สัญญาแบ่งสมบัติก็ไม่มี ไสหัวออกไปซะ! ไม่อย่างนั้นฉันจะให้คนมาลากพวกแกไปโยนทิ้งแม่น้ำจริงๆ ด้วย!" หลินฟางแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก สัญญาแบ่งสมบัติไม่มีงั้นหรือ? ของพวกนี้ตระกูลหลินฝ่ายนั้นเป็นคนฉีกทิ้งและฮุบเอาไปทั้งหมดต่างหาก รังแกเด็กกำพร้าไม่มีทางสู้ ช่างหน้าไม่อายสิ้นดี! เธอค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะยังอ่อนเพลียอยู่บ้าง แต่จิตวิญญาณนักสู้กลับพุ่งพล่านถึงขีดสุด ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงใสราวกับระฆังแก้วก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของเธอ [ติ๊ง! ตรวจพบคลื่นสมองของโฮสต์เสถียร ระบบ 'สวนเกษตรสวรรค์และมิติลับอเนกประสงค์' ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ 100%] พลันเกิดภาพสามมิติปรากฏขึ้นในจิตสำนึกของหลินฟาง มันคือพื้นที่ขนาดมหึมาที่ถูกแบ่งออกเป็นสัดส่วนอย่างชัดเจน แปลงปลูกพืชสมุนไพรและผักผลไม้หายากที่ส่งกลิ่นหอมหวลตลบอบอวล พื้นที่เก็บวัตถุดิบอาหารระดับพรีเมียมที่ไม่เคยเน่าเสีย และที่สำคัญที่สุด... บ่อน้ำทิพย์วิเศษที่สามารถฟื้นฟูร่างกายและเร่งการเจริญเติบโตของพืชผลได้หลายเท่าตัว! มิติลับสุดยอด... นี่คืออาวุธลับที่สวรรค์ประทานมาให้เธอใช้ฟาดฟันพวกคนเห็นแก่ตัวโดยเฉพาะ! มือเรียวบางกำแน่นโดยอัตโนมัติ หลินฟางก้าวเท้าเดินตรงไปที่ประตูเรือน สูดลมหายใจเข้าลึก1ครั้ง แล้วกระชากประตูเปิดออกอย่างแรง ป้าสะใภ้จางซื่อที่กำลังเงื้อมือจะทุบประตูอีกครั้ง ถึงกับชะงักค้างกลางอากาศ ใบหน้าอ้วนท้วมที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวผงะถอยหลังไปครึ่งก้าว เมื่อสบเข้ากับดวงตาดำขลับคู่สวยที่ฉายแววคมกริบราวกับใบมีด เย็นชา และทรงพลังจนน่าขนลุก ราวกับว่าเด็กสาวตรงหน้าไม่ใช่หลินฟางคนเดิมที่อ่อนแอและขี้ขลาดอีกต่อไปแล้ว "แก... นังเด็กเหลือขอ กล้าดียังไงมาทำสายตาแบบนั้นใส่ฉัน!" จางซื่อแผดเสียงกลบเกลื่อนความประหลาดใจ หลินฟางยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน กอดอกมองหญิงวัยกลางคนตรงหน้าด้วยท่าทีสบายๆ ผิดวิสัยคนกำลังจะถูกไล่ที่อย่างสิ้นเชิง น้ำเสียงใสเอ่ยออกมาแต่ละคำเน้นชัดถ้อยชัดคำ ก้องกังวานจนชาวบ้านที่มายืนมุงดูอยู่รอบๆ ต่างเงียบกริบ "ป้าสะใภ้ใหญ่... พูดจาให้มันระวังปากหน่อยนะคะ ที่ดินตรงนี้เป็นของพ่อแม่ฉันถางถางมากับมือ มีสิทธิ์อะไรมาไล่พวกเราออกไป? หรือว่า... สมบัติที่ท่านปู่ทิ้งไว้ก่อนตาย ท่านเอาไปซุกซ่อนไว้ที่เรือนตัวเองจนหมด จนต้องมาปล้นชิงส่วนของเด็กกำพร้าอย่างพวกฉัน หน้าหนาขนาดนี้ ไม่ละอายแก่ใจฟ้าดินบ้างเลยหรือคะ?" คำพูดที่พรั่งพรูออกมาเต็มไปด้วยเหตุผลและการเชือดเฉือน ทำเอาจางซื่อหน้าชาดิก โกรธจนตัวสั่นเทา ชี้หน้าด่ากราดเสียงสั่น "นัง... นังเด็กปากดี! แกกล้ากล่าวหาฉันหรอ! วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกแทนพ่อแม่แกเอง!" จางซื่อหวีดร้องด้วยความบันดาลโทสะ งื้อมือหมายจะตบลงบนใบหน้าของหลินฟางให้หายแค้น ท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความตกใจของชาวบ้านรอบข้างที่ต่างคิดว่าหลินฟางคงไม่พ้นโดนตบจนหน้าหันแน่ๆ ทว่า... หลินฟางกลับไม่หลบเลยแม้แต่น้อย เธอยืนนิ่งราวกับภูเขา ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย มือเรียวเตรียมจะดึงน้ำทิพย์จากมิติลับมารดหน้าอีกฝ่ายให้หายซ่า แต่ก่อนที่ฝ่ามือหยาบกร้านของจางซื่อจะทันได้สัมผัสโดนผิวแก้วของเธอ จู่ๆ ก็มีเงาร่างสูงใหญ่ประดุจภูผาพาดผ่านเข้ามาอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ มือหนาแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กพุ่งเข้าคว้าข้อมือของจางซื่อไว้กลางอากาศอย่างแรง พร้อมกับแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างนั้น จนทุกคนในบริเวณรัศมีสิบเมตรต้องหยุดหายใจ "กล้าดีนี่... ที่มารังแกคนในบ้านของข้า?" เสียงทุบต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นด้วยความเย็นชา ไร้ซึ่งความปรานี ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีย์กวาดมองจางซื่อด้วยรังสีสังหารที่ทำเอาป้าสะใภ้ใจร้ายหน้าซีดเผือด เข่าอ่อนยวบลงไปกองกับพื้นในทันที หลินฟางเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อหันไปมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนบังลมหนาวให้เธออยู่ ด้านหลังของเขาคือม้าสีดำตัวใหญ่และขบวนเกวียนสินค้าที่ดูร่ำรวยผิดปกติ ชายหนุ่มผู้นี้สวมชุดคลุมสีเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแต่มีรอยแผลเป็นจางๆ ที่หางคิ้วเพิ่มความเถื่อนดิบและทรงเสน่ห์ นี่คือ... สามีที่ทางการจัดสรรให้เธอตามกฎหมายสมรสบังคับเมื่อเดือนก่อน ชายหนุ่มผู้ถูกขับไล่ออกจากกองทัพและถูกมองว่าเป็นคนไร้ค่า... ‘มู่หรงเซียว’ มู่หรงเซียวเหลือบสายตาลงมองภรรยาตัวน้อยที่เขินอายปนตกใจเล็กน้อย แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนจนแทบหยาดเยิ้มในเสี้ยววินาที เขายื่นถุงเงินหนักอึ้งใบใหญ่โยนลงแทบเท้าของจางซื่อเสียงดังตุบ พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "เงินนี่... ซื้อที่ดินผืนนี้ทั้งหมดรวมถึงเรือนหลังนี้ด้วย นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ถ้าพวกแกยังกล้ามาเหยียบที่นี่อีกก้าวเดียว... อย่าหาว่าข้าคนนี้ไม่เตือน!" จางซื่ออ้าปากค้าง ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่มองถุงเงินตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน ชาวบ้านรอบข้างส่งเสียงฮือฮากันระงม หลินฟางมองแผ่นหลังกว้างของสามีสายเปย์ที่เพิ่งปรากฏตัวอย่างถูกจังหวะ มุมปากบางยกยิ้มกว้างขึ้นอย่างพึงพอใจ... ดูท่าทางชีวิตสโลว์ไลฟ์ ปลูกผัก ทำอาหาร ของเธอในชาตินี้ คงจะสนุกและบันเทิงกว่าที่คิดไว้เยอะทีเดียว! - - - - - - - - - - - - - - - - - ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนเข้ามาสัมผัสความอบอุ่นและร่วมเดินทางไปกับ "สวนส้มปลายฟ้า" ในตอนแรกนี้นะคะ