การทรยศครั้งใหญ่

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำบนโต๊ะทำงานกระจกฝ้า หนักหน่วงเสียจนกาแฟดำในแก้วเซรามิกสั่นไหวเป็นริ้วคลื่น รินรดานั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน สายตาคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาบางเฉียบไม่ได้มองเอกสารเหล่านั้น แต่มันกำลังจดจ้องไปยังภาพถ่ายใบล่าสุดที่เพิ่งถูกดึงออกจากซองจดหมายสีน้ำตาล ไม่มีเสียงเอ่ยทัก ไม่มีคำทายตามมารยาท กวินทร์ยืนพิงกรอบประตูห้องทำงานของเธอ แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะทอดเงายาวของเขาให้ทาบทับลงบนพรมสีเทาเข้ม ร่างสูงในชุดสูทลำลองสีเข้มยังคงรักษาท่าทีผ่อนคลายไว้อย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าแววตาคู่นั้นกลับคมปลาบราวกับกำลังประเมินน้ำหนักของกระสุนในรังเพลิง "ความภักดีมักมีราคาแพงเสมอ... คุณว่าอย่างนั้นไหมครับ ทนายรินรดา" กวินทร์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความเยียบเย็นไว้ทุกพยางค์ "ราคาที่ต้องจ่ายไม่ใช่เงินสด แต่มันคือความไว้วางใจที่ถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดีต่างหากล่ะค่ะ... อภัยด้วย ฉันหมายถึง 'ครับ'" รินรดาแก้ไขคำพูดของตนเองด้วยรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เอกสารในมือสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงปะทะทางอารมณ์ที่รุนแรงเกินกว่าจะควบคุม ภาพถ่ายในมือของเธอไม่ใช่หลักฐานจากฝั่งโจทก์หรือจำเลยในคดีฆาตกรรมที่เธอกำลังทำอยู่ แต่มันคือภาพจากกล้องวงจรปิดหน้าธนาคารเมื่อสามวันก่อน บันทึกภาพบุคคลสวมหมวกแก๊ปและเสื้อกันหนาวฮู้ดสีดำกำลังทำธุรกรรมผ่านตู้เอทีเอ็ม และเสี้ยวหน้าที่หันมามองกล้องนั้น ชัดเจนเสียจนต่อให้ปฏิเสธอย่างไรก็ดิ้นไม่หลุด คนๆ นั้นคือ 'พิม' เพื่อนสนิทที่สุดของรินรดา คนที่เคยนั่งร้องไห้ร่วมโต๊ะอาหาร คนที่รู้จักปมในอดีตทุกปมของเธอ และเป็นคนเดียวที่รินรดาเคยคิดว่าปลอดภัยที่สุดในโลกใบนี้ "คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหม" รินรดาหันไปถามกวินทร์ เสียงของเธอแหบพร่าลงเล็กน้อย กวินทร์เดินช้าๆ เข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นอายจางๆ ของโคโลญจน์ผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าลอยมาแตะจมูก "บทกวีมักซ่อนความจริงที่เจ็บปวดที่สุดไว้ในบรรทัดสุดท้ายเสมอครับ ผมแค่บังคับให้มันเปิดเผยเร็วกว่ากำหนดเล็กน้อย... เพื่อความปลอดภัยของคุณเอง" "ความปลอดภัยของฉัน? หรือเพื่อเกมที่คุณกำลังเดินอยู่กันแน่ กวินทร์" รินรดาก้าวเข้าไปประชิด ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดandแคบลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและแรงกดดันทางจิตวิทยาที่ดึงดูดกันอย่างประหลาด ดวงตาทั้งคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร "คุณคิดว่าพิมทำไปเพราะอะไรครับ หนี้สิน? ความโลภ? หรือเพราะเธอถูกบงการโดยคนที่คุณคาดไม่ถึง?" กวินทร์กระซิบแผ่วเบา ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่คืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือจางในบรรยากาศที่ตึงเครียด "ในโลกสีเทานี้ ไม่มีใครขาวสะอาดหรอกครับ แม้แต่คนที่คุณนอนหลับทับถมความทรงจำร่วมกันมานานหลายปี" รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห้ามเลือดแทบไม่อยู่ หัวใจของเธอกำลังร่ำร้องปฏิเสธความจริงข้อนี้ พิมเคยช่วยชีวิตเธอจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อห้าปีก่อน พิมคือคนที่ถือคานงัดจิตใจเธอในยามที่มืดมนที่สุด แล้วทำไม... ทำไมภาพในกระดาษใบนั้นถึงระบุชัดเจนว่าบัญชีปลายทางที่โอนเงินก้อนโตจากคดีฆาตกรรมเข้า ล้วนเป็นชื่อของพิมทั้งสิ้น "ผมมีนัดสำคัญกับคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้" กวินทร์ผละถอยหลังเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ถ้าคุณอยากรู้ว่าเพื่อนรักของคุณขายวิญญาณให้ซาตานในราคาเท่าไหร่ คืนนี้... ที่โกดังร้างริมท่าเรือเก่า เวลาเที่ยงคืนตรง ไปกับผมสิครับ" ก่อนที่รินรดาจะทันได้ตอบคำถาม เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วและหนักหน่วงดังขึ้นขัดจังหวะ ประตูห้องเปิดผางออกโดยไม่รออนุญาต ร่างของเสมียนหนุ่มประจำสำนักงานวิ่งเข้ามาด้วยใบซีดเผือก หอบหายใจอย่างรุนแรง "คุณรินรดาครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ตำรวจเพิ่งออกหมายจับผู้ต้องสงสัยคนใหม่ในคดีนี้ และ... และคนที่พวกเขากำลังไปจับกุมตัวตอนนี้ คือคุณพิมครับ!" รินรดานิ่งงัดไปทันที โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน เอกสารในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นพรม กวินทร์หันไปมองทางประตู ใบหน้าของเขายังคงนิ่งสงบราวกับคาดการณ์เหตุการณ์นี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยคำใดต่อ เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของรินรดาก็กรีดร้องแหลมสูงขึ้นมา หน้าจอแสดงเบอร์โทรเข้าที่คุ้นเคยอย่างยิ่ง... เบอร์ของพิม รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวสั่นเทายื่นไปกดรับสาย ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก "ริน... ช่วยฉันด้วย... พวกมันกำลังจะฆ่าฉัน..." เสียงสะอื้นไห้ปนหวาดกลัวอย่างขีดสุดดังลอดออกมาจากปลายสาย ก่อนจะถูกตัดขาดด้วยเสียงโครมครามสนั่นหวั่นไหว ราวกับมีบางสิ่งกำลังพังทลายลงมาทับร่างของผู้พูด ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินลึกเข้ามาในความมืดมิดนี้ด้วยกันเสมอนะครับ