ศึกชิงห้องซ้อม

เอกสารโครงการงบประมาณจำนวนสามสัปดาห์ถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวหน้าห้องซ้อมดนตรีใหญ่ เสียงกระดาษหนาปึกกระทบพื้นผิวไม้ดังปึ้ง สะท้อนก้องไปตามทางเดินตึกกิจกรรมนักศึกษาที่เงียบเชียบในยามบ่าย "ฉันไม่เซ็น" เสียงห้วนสั้นไร้เยื่อใยลอยข้ามสันแฟ้มสีน้ำเงินเข้ม กวินทร์ในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีกรมท่าพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นท่อนแขนแกร่งที่มีเส้นเลือดปูดโปーンเล็กน้อยตามแรงอารมณ์ เขายืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องซ้อม ดวงตาคมกริบใต้กรอบคิ้วหนาจ้องมองผู้บุกรุกด้วยแววตานิ่งสนิทราวกับมองก้อนหินริมทาง ไออุ่นสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์เดือดพล่านที่กำลังตีตื้นขึ้นมาถึงลำคอ เธอสวมเสื้อเชิ้ตนักศึกษาเรียบร้อย กระโปรงพลีทยาวคลุมเข่า ทว่าท่าทางกลับไม่ได้ดูเรียบร้อยตามเครื่องแบบเลยสักนิด ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องสวนกลับอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากบางเฉียบ "ช่วยใช้สมองส่วนหน้าประมวลผลใหม่อีกรอบนะคะ ประธานกวินทร์" ไออุ่นก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะ ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาเหลือเพียงไม่กี่คืบ "นี่คือตารางการใช้ห้องซ้อมที่ผ่านการอนุมัติจากสโมสรนักศึกษาอย่างถูกต้องตามระเบียบทุกประการ และชมรมโต้วาทีของเรามีสิทธิ์ใช้ห้องนี้เพื่อเตรียมตัวสำหรับการแข่งระดับภูมิภาคในอีกเจ็ดวันข้างหน้า ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะมาใช้อำนาจเถื่อนโบ้ยปัดแบบนี้ได้" "ระเบียบ?" กวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "ระเบียบข้อไหนที่บอกว่าชมรมดนตรีซึ่งมีคิวซ้อมคอนเสิร์ตใหญ่ประจำปีต้องมาหลีกทางให้พวกพูดมากที่เอาแต่เถียงกันเรื่องไร้สาระในห้องแอร์เย็นๆ ฮะ" "คุณว่าใครไร้สาระ!" ไออุ่นตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "การโต้วาทีคือการลับคมความคิด ไม่ใช่การดีดกีตาร์แหกปากร้องเพลงรักน้ำเน่าไปวันๆ เหมือนพวกคุณ!" บรรยากาศหน้าห้องซ้อมอึมครึมลงทันตาเห็น รังสีความตึงเครียดพวยพุ่งจนแทบจะจุดไฟติด กวินทร์ไม่ถอยหลังหนี เขากลับโน้มตัวลงมาหาเธอเล็กน้อยด้วยความสูงที่ได้เปรียบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูกของหญิงสาวจนเธอต้องผะแผ่วลมหายใจ "ถ้าคิดว่าเพลงรักของพวกผมมันไร้สาระนัก ทำไมตอนงานเปิดรั้วมหาวิทยาลัยปีที่แล้ว ถึงได้เห็นคุณยืนโยกหัวอยู่หน้าเวทีจนเกือบตกเก้าอี้ล่ะครับ รองประธานไออุ่น" คำพูดนั้นทำเอาไออุ่นชะงักกึก เลือดสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าว เธออ้าปากพะงาบๆ จะเถียงแต่หาคำมาตอบไม่ได้ ความทรงจำเมื่อปีก่อนผุดวาบเข้ามาในหัว ภาพที่เธอเผลออินไปกับเสียงกีตาร์โซโล่ของหมอนี่จนลืมภาพลักษณ์สาวมั่นประจำคณะ... *เวรเอ๊ย! เขาจำได้งั้นเหรอ!* "ฉัน... ฉันแค่หูตึงตอนนั้นต่างหากเล่า!" เธอยืดตัวขึ้นเชิดหน้าเถียงกลับเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความพิรุธที่แล่นพล่านในอก "อย่ามาเปลี่ยนประเด็นนะ! ตกลงคุณจะเซ็นอนุมัติให้พวกเราใช้ห้องนี้ดีๆ หรือต้องให้ฉันไปลากตัวอธิการบดีมาเซ็นแทนคุณ!" "ลองดูสิครับ" กวินทร์ยักไหล่ ท่าทีไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นกอดอกอีกครั้ง สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจตั้งแต่เส้นผมรวบตึง ใบหน้าเนียนที่รั้นสุดขีด ไล่ลงมาถึงริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างขัดใจ "ถ้าคิดว่าลุงอธิการแกจะว่างมาสนใจเรื่องห้องซ้อมงี่เง่านี่นะ... เชิญตามสบาย" "นี่คุณ!" ไออุ่นก้าวเข้าไปประชิดจนหน้าอกแทบจะชนกับอกแกร่ง เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความโมโหสุดขีด มือเรียวเอื้อมไปคว้าปกเสื้อช็อปของเขาโดยสัญชาตญาณเพื่อเขย่าให้สำนึก "ปากเสียแบบนี้ เคยนึกถึงใจคนอื่นบ้างไหมห๊ะ! คนเห็นแก่ตัว!" กวินทร์ไม่แม้แต่จะขยับหนี เขากลับก้มมองมือเรียวที่กำปกเสื้อของเขาแน่น ดวงตาคู่คมพินิจพิจารณาใบหน้าที่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ไออุ่นกำลังหายใจหอบถี่ หน้าอกกระเพื่อมไหวตามแรงอารมณ์ ความโกรธทำให้แก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อ ซึ่งในสายตาของคนมอง... มันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เจ้าตัวตั้งใจเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันโคตรจะดึงดูดสายตา หัวใจในอกด้านซ้ายของกวินทร์กระตุกวูบหนึ่งอย่างไม่ทันตั้งตัว จังหวะการเต้นรัวเร็วกว่าปกติจนเขาต้องขบกรามแน่นเพื่อควบคุมสติ ปากหนาที่มักจะพ่นคำพูดกวนประสาทปิดสนิท เขาจ้องมองริมฝีปากที่กำลังขยับต่อว่าต่อขานไม่หยุดด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน "ปล่อย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่ง แผ่วเบากว่าเดิมจนแทบจะเป็นกระซิบ "ไม่ปล่อย! จนกว่าคุณจะ..." *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูกระจกด้านหลังของห้องซ้อมดังขึ้นแทรกกลางระหว่างสงครามประสาท คีย์ มือกลองหนุ่มหน้าตี๋เพื่อนสนิทของกวินทร์โผล่หัวออกมาพร้อมกับไม้กลองในมือ เจ้าตัวชะงักกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า—เพื่อนสนิทสายเย็นชาของเขากำลังยืนโน้มตัวต้อนรองประธานสาวสุดแซ่บจนเธอต้องจนมุมชิดติดขอบโต๊ะ โดยที่มือของเธอกำลังกำปกเสื้อของกวินทร์ไว้แน่นราวกับคู่รักกำลังเคลียกัน คีย์กะพริบตาปริบๆ สองที รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากทันที "อุ๊ย... กูมาขัดจังหวะอะไรมึงรึเปล่าวะไอ้กวินท์?" คีย์ลากเสียงยาวอย่างจงใจ "คือ... จะบอกว่าเครื่องเสียงข้างในพร้อมแล้วนะเว้ย แต่ถ้ามึงจะเคลียร์ 'เรื่องส่วนตัว' ให้เสร็จก่อน... กูจะได้ปิดประตูกลับเข้าไปใหม่" ไออุ่นสะดุ้งสุดตัวราวกับโดนไฟช็อต เธอดึงมือออกจากปกเสื้อของกวินทร์อย่างรวดเร็วกระโดดถอยหลังไปสามก้าว ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูด้วยความอับอายและตกใจ กวินทร์ขมวดคิ้วมุ่น หันไปถลึงตาใส่เพื่อนสนิทตัวดีที่ส่งยิ้มกรุ้มกริ่มส่งสัญญาณล้อเลียนมาให้ ก่อนที่เขาจะหันกลับมามองหญิงสาวที่ตอนนี้กำลังยืนเม้มปากแน่น หลบสายตาเขาด้วยความเขินอายที่ถูกจับได้ว่ายืนใกล้ชิดกันเกินงาม ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทว่าจังหวะหัวใจของคนทั้งคู่กลับเต้นรัวแข่งกันยิ่งกว่าเสียงกลองชุดในห้องซ้อม ไออุ่นสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา เธอเชิดหน้าขึ้นอีกครั้งแม้ว่าใบหน้าจะยังแดงแจ๋ พยายามทำเสียงให้แข็งที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง "วะ... วันนี้ฉันจะถือว่าทำบุญร่วมชาติกับคนประสาทอย่างคุณ!" ไออุ่นชี้หน้าคาดโทษกวินทร์ ปลายเสียงสั่นเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ "แต่พรุ่งนี้... ฉันจะเอาเรื่องนี้ไปฟ้องสโมสรให้ปลดคุณออกจากตำแหน่งประธานชมรมคอยดู!" พูดจบเธอก็คว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะแล้วหันหลังเดินจ้ำอ้าวหนีไปอย่างรวดเร็วราวกับวิ่งหนีระเบิด ทิ้งให้กวินทร์ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองตามแผ่นหลังบางที่หายลับไปตรงมุมบันได กวินทร์ยกมือขึ้นแตะปกเสื้อบริเวณที่เธอเพิ่งกำไว้เมื่อครู่ ความร้อนจากฝ่ามือของเธอยังคงหลงเหลืออยู่จางๆ "ไอ้กวินท์..." คีย์เดินเข้ามาตบไหล่เพื่อนเบาๆ พร้อมกับหัวเราะในลำคอ "ผู้หญิงคนนี้... ท่าทางจะเคี้ยวยากว่ะ แต่วับๆ แววๆ เคมีเข้ากันดีนะมึง ว่าป่ะ?" กวินทร์ปัดมือเพื่อนออกอย่างไม่สบอารมณ์ เขาสบถเบาๆ ในคอ ดวงตาคมกริบมองไปยังจุดที่เธอเพิ่งยืนอยู่เมื่อครู่นิ่งนาน ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นบางๆ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ "พูดมากน่าคีย์..." กวินทร์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าหัวใจกลับยังคงเต้นผิดจังหวะไม่ยอมหยุด "ไปซ้อมต่อได้แล้วไป" ... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดโน้ตบรรเลงบทแรกไปด้วยกัน แล้วมาลุ้นจังหวะหัวใจคู่นี้ในตอนต่อไปด้วยกันนะครับ