เปิดฉากไซด์งานเดือด

"ถ้าคุณยังยืนกรานจะวางคานตัวนี้ตรงตำแหน่งเดิม ผมแนะนำให้คุณเอาแบบแปลนไปพับเป็นเครื่องบินกระดาษเล่นซะ เพราะที่นี่เราสร้างอาคาร ไม่ได้สร้างบ้านตุ๊กตาที่อยากจะวางตรงไหนก็วาง!" เสียงทรงพลังที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดดังก้องไปทั่วพื้นที่ไซด์งานก่อสร้างชั้นสี่ รินทร์สะบัดม้วนกระดาษพิมพ์เขียวในมือจนเกิดเสียงดังพรึ่บพรั่บ ดวงตาเรียวรีภายใต้แว่นกรอบบางจ้องเขม็งไปที่ชายหนุ่มในชุดเซฟตี้เต็มยศตรงหน้า กลิ่นฝุ่นปูน ผสมกับกลิ่นเหงื่อและไอแดดที่แผ่ซ่านมาจากเหล็กเส้นนับร้อยไม่ได้ทำให้บรรยากาศร้อนแรงเท่ากับสายตาคู่คมที่จ้องกลับมา อคินยืนกอดอกนิ่งสนิท ใบหน้าของเขาราบเรียบราวกับหน้ากากน้ำแข็งท่ามกลางอุณหภูมิเกือบสี่สิบองศา "สถาปนิกอย่างคุณคงถนัดแต่การวาดเส้นสวยหรูในออฟฟิศติดแอร์ แต่คงไม่เคยลงมาดูหน้างานจริงว่าโครงสร้างเหล็กมันรับน้ำหนักไม่ได้ตามระยะที่คุณเขียนมา" อคินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทิ่มแทงถึงใจ "ความเนี้ยบของผมไม่ใช่เครื่องมือสร้างบ้านตุ๊กตา แต่คือมาตรวัดความปลอดภัยที่คนแบบคุณมักจะละเลยเพื่อแลกกับเส้นโค้งเว้าสวยๆ ในแบบ" รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าไปหาอีกฝ่ายจนระยะห่างลดน้อยลงจนน่าใจหาย ความสูงที่ใกล้เคียงกันทำให้ทั้งคู่ต้องเชิดหน้าสบตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร "คุณอคิน วิศวกรโยธาผู้แสนเพอร์เฟกต์ ผมเข้าใจว่าระเบียบคือลมหายใจของคุณ แต่ถ้าคุณเอาแต่ยึดติดกับตัวเลขจนมองไม่เห็นวิสัยทัศน์ของดีไซน์ เราก็ไม่ต้องทำงานด้วยกันให้เสียเวลา" "ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน" อคินก้าวเท้าตามจังหวะที่รินทร์รุกเข้ามาจนหลังของสถาปนิกหนุ่มไปชิดกับเสาคอนกรีตที่ยังไม่ได้เก็บงาน มือหนาของอคินยันกับเสาขนาบข้างตัวรินทร์ไว้ "เพราะการทำงานกับคนดื้อรั้นที่ไม่มีความเข้าใจเรื่องฟิสิกส์พื้นฐาน มันทำให้ผมเสียเวลามากกว่าที่ควรจะเป็น" รินทร์ชะงักไปเล็กน้อยกับแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามา กลิ่นโคโลญจน์จางๆ สะอาดสะอ้านของอีกฝ่ายตีตื้นขึ้นมาแข่งกับกลิ่นปูน มันเป็นกลิ่นที่น่าหงุดหงิด... หงุดหงิดที่มันดึงดูดใจจนเขารู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งใบหน้า "ปากดี" รินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน "นอกจากจะเรื่องมากแล้ว ยังชอบรุกล้ำพื้นที่คนอื่นอีกเหรอครับ วิศวกรสายเนี้ยบ?" "ผมไม่ได้รุกล้ำ" อคินโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบจะชิดกัน ดวงตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความโกรธเคืองหลงเหลืออยู่ มีเพียงแวววาวแปลกประหลาดที่ทำให้รินทร์ใจสั่นระรัว "ผมแค่กำลังพิจารณาว่า... ภายใต้ความปากเก่งของคุณ มันยังมีพื้นที่ว่างให้คำแนะนำของผมบ้างไหม" จังหวะที่หัวใจกำลังเต้นผิดจังหวะ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางบันไดหนีไฟ เมฆา สถาปนิกหนุ่มมาดเนี้ยบอีกคนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดูไม่ค่อยเป็นมิตรนักในสายตารินทร์ "อ้าว ดูเหมือนผมจะขัดจังหวะอะไรสำคัญอยู่หรือเปล่าครับ?" เมฆาเอ่ยพลางกวาดสายตามองท่าทางของทั้งคู่ที่ใกล้ชิดกันจนผิดสังเกต "รินทร์ งานตรงนี้ติดปัญหาอะไรหรือเปล่า เห็นคุณอคินทำหน้าเครียดใส่มาตั้งแต่นัดประชุมรอบเช้าแล้ว" อคินผละตัวออกอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟช็อต ใบหน้ากลับมาเรียบเฉยเหมือนเดิมในเสี้ยววินาที รินทร์รีบจัดปกเสื้อให้เข้าที่เพื่อกลบเกลื่อนความวูบไหวในใจ "ไม่มีอะไร เมฆา" รินทร์ตอบเสียงแข็ง พยายามบังคับไม่ให้เสียงตัวเองสั่น "แค่อธิบายเรื่องระยะเสาให้คนไม่เข้าใจงานศิลปะฟังนิดหน่อย" "คนไม่เข้าใจศิลปะเหรอ?" อคินย้ำเสียงเรียบ ก่อนจะหันหลังกลับไปคว้าร่างแบบที่รินทร์วางทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานชั่วคราวแล้วจดตัวเลขบางอย่างลงไปอย่างรวดเร็ว "ถ้าคุณมั่นใจนักว่ามันสวย ก็ลองทำตามนี้ดู... แล้วพรุ่งนี้เช้า ผมจะมาดูว่าผลงานระดับปรมาจารย์ของคุณมันจะพังไม่เป็นท่า หรือจะยอมรับความจริงสักที" อคินวางแบบลงแล้วเดินเลี่ยงออกไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้รินทร์ยืนค้างอยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกที่พุ่งพล่านจนบอกไม่ถูก รินทร์ก้มลงมองตัวเลขที่อคินเขียนทิ้งไว้ มันไม่ใช่การตำหนิ แต่เป็นคำนวณโครงสร้างที่แม่นยำและช่วยให้ดีไซน์ของเขาสมบูรณ์แบบอย่างที่เขาเองก็คาดไม่ถึง "หมอนั่น..." รินทร์พึมพำกับตัวเอง ในขณะที่รินทร์กำลังหยิบแบบขึ้นมาดูอย่างตั้งใจ เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น เป็นสายจากหัวหน้าโครงการ แต่สิ่งที่ทำให้รินทร์ต้องเบิกตากว้างคือข้อความในไลน์ที่เด้งขึ้นมาพร้อมกันจากเบอร์นิรนาม [ 'พรุ่งนี้เช้าอย่าเพิ่งรีบเถียงผมนะครับ เพราะสิ่งที่ผมเตรียมไว้ให้คุณดู... มันจะทำให้คุณลืมวิธีเถียงไปเลย' ] รินทร์เงยหน้าขึ้นมองตามแผ่นหลังกว้างที่กำลังเดินหายเข้าไปในลิฟต์ขนของด้วยความรู้สึกสับสนระคนท้าทาย นี่คือจุดเริ่มต้นของการทำงานที่เขารู้ดีว่า... ต่อจากนี้ พื้นที่ปลอดภัยหรือ 'เซฟโซน' ในการทำงานของเขาคงไม่มีเหลืออยู่จริงๆ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาเปิดฉากความวุ่นวายนี้ไปพร้อมกับหมอกไม้ไผ่นะคะ