ในที่ที่ไม่มีใครมอง

กลิ่นอายความชื้นของปูนเก่าและฝุ่นผงจากการระเบิดเมื่อสองชั่วโมงก่อนยังคงอบอวลอยู่ในห้องใต้ดินขนาดเล็ก ใต้พื้นร้านหนังสือมือสองย่านชานเมือง รวินท์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พับเหล็กที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งยามที่เขาขยับตัว แสงไฟดวงเดียวจากหลอดนีออนสลัวสีส้มสาดส่องลงมาบนโต๊ะไม้กระดานหยาบๆ ซึ่งเต็มไปด้วยกระดาษโน้ต โพสต์อิทสีเหลือง และภาพถ่ายสถานที่เกิดเหตุที่ถูกโยงเส้นด้ายสีแดงโยงใยไปมาอย่างซับซ้อนราวกับใยแมงมุม "ถ้าพวกมันแกะรอยสัญญาณจากอุปกรณ์ตัวสุดท้ายที่เราทำลายเมื่อตอนบ่ายได้... เราจะมีเวลาเหลืออีกแค่สี่สิบนาทีในการย้ายฐานข้อมูลทั้งหมด ก่อนที่พิกัดนี้จะกลายเป็นเป้าหมายของการโจมตีระลอกใหม่" เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความเคร่งเครียดดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ลินินกำลังงละมวนอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาถึงสามเครื่องพร้อมกัน นิ้วเรียวยาวราวกับนักเปียโนกำลังพิมพ์ชุดคำสั่งโค้ดสีเขียวบนพื้นหลังสีดำด้วยความเร็วสูง แสงสะท้อนจากหน้าจอกระทบกับกรอบแว่นใสของเธอ เผยให้เห็นแววตาที่จริงจังจนน่าเกรงขาม ขัดกับภาพลักษณ์พนักงานร้านหนังสือสาวอารมณ์ดีโดยสิ้นเชิง รวินท์ไม่ได้ตอบคำถามทันที นัยน์ตาคมกริบสีนิลของโพรไฟล์เลอร์หนุ่มยังคงจดจ้องอยู่กับภาพถ่ายใบหนึ่ง—ใบหน้าของเหยื่อรายล่าสุดที่ปรากฏรอยยิ้มปริศนา ทฤษฎีทางจิตวิทยาและรูปแบบพฤติกรรมของฆาตกรต่อเนื่องที่เขาเคยวิเคราะห์ไว้ในสมุดบันทึกเล่มหนากำลังถูกนำมาประมวลผลใหม่อย่างละเอียดรอบคอบ ทุกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ตั้งแต่ทิศทางการวางศพ รอยฉีกขาดของเสื้อผ้า ไปจนถึงเศษดินที่ติดอยู่บนรองเท้า ล้วนบอกเล่าเรื่องราวที่ซ่อนเร้น มากกว่าที่ตาเปล่ามองเห็น "พวกมันไม่ได้ตามเรามาจากสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์หรอกครับ ลินิน" รวินท์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่มั่นคง ดวงตาคมปลาบเงยขึ้นสบตากับหญิงสาว "ฆาตกรรายนี้ไม่ได้ใช้เทคโนโลยีนำทาง... เขาใช้ *โปรไฟล์* ของผม" ลินินชะงักนิ้วที่กำลังเคาะแป้นพิมพ์ เธอหันมามองชายหนุ่มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "คุณหมายความว่ายังไง?" "หมายความว่า ทุกย่างก้าวที่เราขยับเพื่อหลบหนี หรือแม้แต่การเลือกสถานที่กบดานแห่งนี้ มันอยู่ในคาดการณ์ของเขาตั้งแต่แรกแล้ว" รวินท์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเธอ มือเรียวหยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ เป็นนิสัยยามใช้ความคิด "เขารู้ว่าผมมีบาดแผลจากการสูญเสียครอบครัว เขารู้ว่าผมมักจะเลือกสถานที่ที่มีโครงสร้างสถาปัตยกรรมยุค 90 เพื่อความรู้สึกปลอดภัย... และเขากำลังต้อนให้เราเดินเข้าไปในกับดักที่เขาสร้างไว้โดยสมบูรณ์" บรรยากาศในห้องใต้ดินเงียบลงไปถนัดตา มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศของคอมพิวเตอร์ที่ส่งเสียงฮัมเบาๆ ความกดดันถาโถมเข้ามาประชิดตัวราวกับอากาศที่ถูกสูบออกไปทีละน้อย รวินท์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ เขารู้ดีว่าความกลัวและความโกรธคือศัตรูตัวฉกาจที่สุดของโพรไฟล์เลอร์ หากสติหลุดแม้แต่เสี้ยววินาที เกมนี้จะไม่ใช่แค่การไขคดี แต่จะเป็นการเดินเข้าสู่ลานประหารที่ไร้ทางหนี "ถ้าอย่างนั้น... แผนที่เราวางไว้ว่าจะบุกเข้าฐานลับของพวกมันคืนนี้ล่ะ?" ลินินถามเสียงเบาลง เธอดึงแฟลชไดร์ฟสีดำสนิทออกจากพอร์ตเชื่อมต่อ แล้วเก็บมันใส่กระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตอย่างระมัดระวัง "เราเปลี่ยนแผน" รวินท์แววตาเป็นประกายคมกล้าขึ้นมาวูบหนึ่ง "เราจะไม่บุกเข้าไปตามเกมที่มันวางไว้ แต่เราจะใช้ช่องโหว่ที่มันคิดว่าไม่มีใครมองเห็น... จุดอับทางจิตวิทยาที่ฆาตกรประเภทหลงตัวเองมักจะมองข้ามเสมอ" รวินท์กางแผนผังโครงสร้างของอาคารร้างใจกลางเมืองลงบนโต๊ะ นิ้วเรียวชี้ไปยังจุดที่เป็นท่อระบายน้ำใต้ดินและระบบระบายอากาศเก่าที่ถูกปิดตาย "พวกมันกำลังรอให้เราติดกับที่โกดังสินค้าทางเหนือ แต่เราจะย้อนกลับไปที่จุดเกิดเหตุแรกสุดของคดี... จุดที่ตำรวจปิดคดีไปแล้วแต่ผมรู้ว่ายังมีหลักฐานชิ้นสำคัญซ่อนอยู่" ลินินมองแผนการที่ถูกปรับเปลี่ยนหน้างานอย่างรวดเร็ว มุมปากของเธอคลี่ยิ้มจางๆ ออกมา แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด แต่ความเชื่อมั่นในตัวชายหนุ่มผู้ยืนอยู่เบื้องหน้าไม่เคยลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย "สมเป็นคุณรวินท์จริงๆ ค่ะ... เอ๊ย หมายถึง ครับ!" เธอรีบแก้คำพูดทันเมื่อเห็นสายตาเชิงดุของชายหนุ่ม ส่งผลให้รวินท์เผลอยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มที่หา ดูได้ยากยิ่งท่ามกลางความตึงเครียดนี้ "เตรียมอุปกรณ์ให้พร้อม เรามีเวลาสิบนาทีในการออกจากที่นี่ก่อนที่แขกไม่invited จะมาเยือน" รวินท์เก็บสมุดบันทึกและปืนพกคู่กายเข้า ซองหนังอย่างทะมัดทะแมง เคมีและความเข้าขาของทั้งคู่ในการปฏิบัติภารกิจภายใต้ความกดดันสูงเริ่มหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว การเดินทางฝ่าฟันอุปสรรคครั้งนี้ไม่ได้มีแค่การไขปริศนาคดีฆาตกรรม แต่เป็นการพิสูจน์ความเชื่อใจท่ามกลางความมืดมิดที่รายล้อม ทว่า... ในขณะที่รวินท์กำลังจะก้าวเท้าเดินไปยังประตูลับด้านหลังห้อง หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่ลินินเพิ่งจะกดปิดการทำงานไป กลับสว่างวาบขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติอย่างไร้สาเหตุ หน้าจอปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงสดขนาดใหญ่ พิมพ์ทีละตัวอย่างช้าๆ ราวกับกำลังจงใจสื่อสารกับใครบางคน [ตรวจพบการเข้าถึงเครือข่ายลับ... ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบที่สาม, โปรไฟล์เลอร์ผู้ไร้พ่าย] [คำเตือนระดับ SSS: เป้าหมายที่คุณกำลังตามหา... ยืนอยู่หลังประตูลับที่คุณกำลังจะเปิดออก ณ วินาทีนี้] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับตอนนี้นะครับ!