สถิติไม่เคยโกหก ใครว่าฉันแพ้ทางนาย

"ถ้ามัวแต่ใช้ความรู้สึกตัดสินเกม ทีมเราคงตกรอบแรกตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มแข่งรอบภูมิภาคแล้วล่ะครับ กัปตันกรณ์" เสียงปรบมือเบาๆ สองครั้งดังขึ้นก้องโรงยิมปิดทึบของมหาวิทยาลัย R รัน ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกและกางเกงสแลคเข้ารูป สะท้อนภาพลักษณ์ของนักวิเคราะห์ข้อมูลสาวปีสามผู้กุมอำนาจตัดสินใจเบื้องหลังสนาม เธอเดินก้าวเข้ามาในอาณาเขตสนามบาสเกตบอลด้วยท่าทีมั่นคง ในมือถือแท็บเล็ตไอแพดโปรเคสกันกระแทกที่บรรจุสถิติการซ้อมย้อนหลังสามปีไว้ครบถ้วน สายตาคู่คมกวาดมองผู้เล่นตัวจริงที่ยืนหอบหายใจโยนลูกบาสลงห่วงด้วยความเหนื่อยล้า กรณ์ กัปตันทีมหนุ่มเจ้าของส่วนสูงร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตร ชะوูกลูกบาสในมือกลางอากาศ ร่างกายเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อที่ไหลย้อยตามแนวสันกล้ามเนื้อช่วงไหล่และแผงอก กลิ่นอายความเป็นชายฉกรรจ์และฟีโรโมนของความดุดันในสนามอบอวลอยู่ในอากาศ เขากระแทกลูกบาสลงกับพื้นไม้ปาร์เกต์จนเกิดเสียงดังสนั่น ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับผู้หญิงคนแรกในรอบหลายปีที่กล้าเดินเข้ามาวิจารณ์ระบบการซ้อมของเขาต่อหน้าทีมงาน "พูดจาแบบนี้... หมายความว่าแผนการเล่นที่ผมใช้พาทีมชนะติดต่อกันสัปดาห์ก่อนมันไร้สาระอย่างนั้นเหรอครับ คุณนักวิเคราะห์" กรณ์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวรันด้วยแรงกดดันระดับนักกีฬาอาชีพ ดวงตาคมกริบสีนิลจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตของเธออย่างไร้ความเกรงใจ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นกายผสมกลิ่นสปอร์ตโคโลญจน์พัดปะทะจมูกจนรันต้องสูดลมหายใจลึกเพื่อตั้งสติ แต่ใบหน้าเรียบนิ่งของเธอกลับไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย "มันไม่ใช่แค่ไร้สาระครับ แต่มันล้าสมัยและพึ่งพาแต่สัญชาตญาณมากเกินไป" รันตอบกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบทรงพลัง ไร้ความลังเล "ข้อมูลจากจอตรงนี้บอกชัดเจนว่า อัตราการจ่ายบอลของกัปตันในควอเตอร์สุดท้ายตกลงไปสิบหิตเปอร์เซ็นต์เนื่องจากอาการล้าสะสม แต่คุณยังฝืนยิงเองในจังหวะที่ควรส่งต่อให้ฟอร์เวิร์ด ถ้าเรายังเล่นแบบนี้ในแมตช์จริงกับมหาลัย S รับรองว่าเราแพ้ตั้งแต่ครึ่งแรกแน่ครับ" บรรยากาศในโรงยิมเงียบกริบลงทันที บรรดาผู้เล่นสำรองและสต๊าฟฟ์โค้ชต่างกลืนน้ำลายไม่กล้าส่งเสียง แม้แต่พีท เพื่อนสนิทของรันที่ยืนถือกระดานไวท์บอร์ดอยู่มุมสนามยังต้องยกมือขึ้นเกาหัวแกรกด้วยความเสียวไส้ เพราะไม่มีใครเคยกล้าต่อปากต่อคำกับกรณ์ตรงๆ แบบนี้มาก่อน กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างท้าทาย เขายื่นใบหน้าเข้าไปใกล้รันอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงไออุ่นร้อนผ่าวจากร่างกายของอีกฝ่าย รันผงะถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งจังหวะอย่างไม่รักดี "ตัวเลขในแท็บเล็ตของคุณมันบอกไหมล่ะครับว่า... การเอาชนะใจคู่แข่งในสนามเนี่ย มันใช้สูตรคณิตศาสตร์คำนวณไม่ได้?" กรณ์กระซิบเสียงทุ้มต่ำชิดริมหู น้ำเจือความกวนประสาทที่ทำเอาเลือดในกายรันสูบฉีดพุ่งพล่านด้วยความหงุดหงิด "สถิติไม่เคยโกหกใครหรอกครับกัปตัน" รันเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตากวาดมองสำรวจแผงอกเปลือยเปล่าที่ชุ่มเหงื่อภายใต้เสื้อกล้ามกีฬาของเขาอย่างไม่ยอมแพ้ "และสถิติก็บอกด้วยว่า คนที่มั่นใจในตัวเองสูงเกินไป มักจะพลาดท่าให้กับความประมาทเสมอ... ซึ่งหวังว่าคุณคงจะไม่ใช่หนึ่งในนั้นนะ" ก่อนที่กรณ์จะได้ตอบโต้อะไรกลับไป เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมเสียงหอบหายใจของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางประตูทางเข้าโรงยิม ร่างของโค้ชใหญ่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ถือซองเอกสารสีน้ำตาลแผ่นใหญ่ในมือ ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่หันไปมองเป็นตาเดียว "กรณ์... รัน... เกิดเรื่องใหญ่แล้ว" โค้ชพูดด้วยน้ำเสียงหอบเหนี่ยวก่อนจะยื่นซองเอกสารให้ "ทางสมาคมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยเพิ่งส่งหนังสือด่วนที่สุดมา... พวกเราโดนตัดสิทธิ์การใช้สนามซ้อมหลักในสัปดาห์นี้ เนื่องจากข้อพิพาทเรื่องการบริหารจัดการ และคู่แข่งรอบแรกของเรา... ถูกเปลี่ยนกะทันหันเป็นทีมแชมป์เก่าปีที่แล้ว" รันก้มมองเอกสารในมือโค้ช แววตาที่เคยนิ่งสงบฉายแววเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เธอหันกลับไปสบตากับกรณ์ที่ตอนนี้สีหน้าเปลี่ยนจากความกวนประสาทเป็นความจริงจังและดุดันในเสี้ยววินาที เคมีที่เคยปะทะกันด้วยคารมเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยแรงกดดันมหาศาลจากสถานการณ์วิกฤตเบื้องหน้า กรณ์หันมามองรัน ชั่วขณะหนึ่งที่ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างเขากลุ่มคนทั้งโรงยิม ก่อนที่กัปตันหนุ่มจะเอ่ยประโยคที่ทำให้รันต้องเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความจำใจ "ถ้าอย่างนั้น... หวังว่านักวิเคราะห์มือหนึ่งอย่างคุณ จะมีตัวเลขวิเศษอะไรมาช่วยกู้หน้าให้ทีมเรา ในสถานการณ์ที่เรากำลังจะตายหมู่แบบนี้... นะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!