ระบบบ้านี่ใครเลือกมาให้ฉัน?

กลิ่นคาวเลือดและสนิมเหล็กคละคลุ้งจนแสบจมูก มันไม่ใช่กลิ่นที่ควรจะลอยวนอยู่ในห้องเช่ารูหนูขนาดสิบตารางเมตรแห่งนี้... หรืออย่างน้อยที่สุด มันก็ไม่ควรมาจากรอยสักประหลาดรูปเฟืองจักรสีดำสนิทที่กำลังฝังลึกอยู่บนหลังมือขวาของผม "ตื่นเสียที เจ้ามนุษย์ผู้โสมม ข้าเกือบจะคิดว่าเจ้าเลือกความตายที่ง่ายดายกว่าการใช้ชีวิตเสียอีก" น้ำเสียงแหบพร่าราวกับกระดาษทรายถูกลากผ่านแผ่นเหล็กดังขึ้นในหัว สมองของผมแล่นย้อนกลับไปยังภาพเหตุการณ์เมื่อสามชั่วโมงก่อน ร่างกายที่ถูกหักหลังจนพรุน ใบหน้าสะใจของพวกสมาคมฮันเตอร์ที่ปล่อยให้ผมเป็นเหยื่อล่อในดันเจี้ยนระดับ S และความรู้สึกหนาวเหน็บยามที่ความตายคืบคลานเข้ามาใกล้... แต่แทนที่จะได้ไปนอนหายใจทิ้งอย่างสงบในปรภพ พระเจ้าหรือไอ้เวรตัวไหนก็ไม่รู้ กลับส่งเจ้าก้อนพลังงานประหลาดนี่มาสิงสถิตอยู่ในร่างของผมแทน ผมกะพริบตาถี่ๆ ปรับโฟกัสภาพตรงหน้า ร่างกายยังคงปวดร้าวราวกับถูกรถบรรทุกสิบล้อทับซ้อนกันสักสามรอบ แต่กระดูกทุกท่อนกลับถูกประสานด้วยพลังงานความร้อนบางอย่างที่แผดเผาอยู่ใต้ผิวหนัง "แกเป็นตัวบ้าอะไรอีก?" ผมเอ่ยปากพึมพำด้วยน้ำแห้งผาก พยายามดันตัวเองลุกขึ้นพิงหัวเตียงที่ผุพัง สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องอย่างระแวดระวัง [ระบบสั่งตาย... ทำงานสมบูรณ์ 100%] [ประกาศิตจากเบื้องบน: มนุษย์นามว่า 'คีย์' ได้รับสิทธิ์ในการเชื่อมต่อกับแกนกลางมหาอำนาจ เพื่อความอยู่รอดและทวงคืนความยุติธรรม ท่านมีเวลาจำกัดในการทำภารกิจ หากล้มเหลว... วิญญาณของท่านจะถูกบดขยี้จนไม่เหลือแม้แต่เศษผง] หน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงเด้งขึ้นมากลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่บาดแก้วหูจนผมต้องนิ่วหน้า ผมแค่นجหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด "ทวงคืนความยุติธรรม? เหอะ พูดได้สวยหรูดีนี่ นายคงไม่ได้ไปเอาบทมาจากนิยายแฟนตาซีเกรด B ที่เด็กมัธยมเขียนหรอกนะ? แล้วไอ้ระบบสั่งตายอะไรนี่... ฉันแค่อยากนอนตื่นสายๆ สักสิบสองชั่วโมงแล้วไปนั่งกินกาแฟแพงๆ นายเข้าใจคำว่า 'คนขี้เกียจ' บ้างไหมวะ?" [คำเตือน: ความคิดนอกลู่นอกทางถูกปฏิเสธ ภารกิจบังคับแรกเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้] [ภารกิจ: กำจัดมอนสเตอร์กลายพันธุ์ระดับ A ที่หลุดรอดเข้ามาในเขตที่อยู่อาศัยโซนตะวันตก ภายในเวลา 30 นาที] [บทลงโทษกรณีล้มเหลว: หัวใจหยุดเต้นถาวรทันที] "ไอ้..." ผมสบถออกมาคำโต ใบหน้าที่เคยเกียจคร้านและไร้พิษภัยยามเมื่อครั้งยังเป็นฮันเตอร์สายสนับสนุน บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันจนน่ากลัว สามสิบนาที? ให้ตายสิ ร่างกายผมยังไม่หายดีจากการโดนรุมโทสะในดันเจี้ยนเลยด้วยซ้ำ การจะวิ่งไปโซนตะวันตกแล้วไล่ฆ่ามอนสเตอร์ระดับ A ภายในเวลาแค่นั้น มันคือการส่งผมไปตายชัดๆ! แต่ดูเหมือนไอ้ระบบเวรนี่จะไม่ได้เปิดช่องให้ต่อรอง หน้าต่างโปร่งแสงเริ่มนับถอยหลังสีแดงฉาน พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนหน้าอกจนหายใจไม่ออก เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผม ความเจ็บปวดจากบาดแผลเก่าเริ่มปะทุขึ้นอีกระลอก [29:45...] [29:44...] ตัวเลขสีแดงกะพริบเตือนสติผมอย่างไม่ปรานี ในจังหวะที่ผมกำลังจะระเบิดอารมณ์ด่าทอไอ้ระบบบ้านี่ให้ถึงบรรพบุรุษ เสียงเคาะประตูก็กรีดแทรกบรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... ไม่มีเสียงพูดคุย ไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า ผมหรี่ตาลงมองบานประตูไม้เก่าๆ ที่สั่นไหวตามแรงลมยามค่ำคืน มือขวากำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว รอยสักรูปเฟืองจักรร้อนฉ่าขึ้นมาอีกครั้งราวกับกำลังตอบสนองต่อบางสิ่งบางอย่างที่อยู่เบื้องหลังประตูนั่น แอด... บานประตูค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างโปร่งระหงในชุดโค้ทกันหนาวสีดำสนิท เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงไฟสลัวจากหลอดนีออนด้านนอก กลิ่นอายความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ที่คุ้นเคยดีลอยวนเข้ามาแตะจมูก เซร่า... หัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งผู้เย็นชาและไร้ความปราณีมายืนสงบนิ่งอยู่หน้าห้องเช่าซอมซ่อของอดีตฮันเตอร์ตกอับอย่างเธอมาทำอะไรที่นี่ในยามวิกาลแบบนี้? ดวงตาสีฟ้าคมกราบกวาดมองสภาพยับเยินของผมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนที่ริมฝีปากบางเฉียบจะขยับเอื้อIนคำพูดที่ทำเอาผมถึงกับชะงักค้าง "ฉันรู้ว่านายรอดตายมาได้... คีย์" เซร่าก้าวเข้ามาในห้องปิดประตูล็อคสนิทด้วยตัวเอง เธอยื่นสมาร์ทโฟนเครื่องหรูหน้าจอแสดงพิกัดบางอย่างมาตรงหน้าผม "และฉันก็รู้ด้วยว่าไอ้ระบบบ้านั่นกำลังบังคับให้นายทำอะไรอยู่... ถ้าไม่อยากตายอย่างอนาถในอีกยี่สิบนาทีข้างหน้า ก็ใส่เสื้อซะ แล้วตามฉันมา ฉันมี 'ทางลัด' ที่จะทำให้พวกมันช็อกจนตาค้างไปเลยล่ะ" ผมมองหน้าหญิงสาวผู้ทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งในเมืองด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งแปลกใจ ระแวง และ... คาดไม่ถึง ในขณะที่ตัวเลขถอยหลังบนอากาศยังคงเดินหน้าต่อไปอย่างโหดร้าย เซร่ากลับเหยียดยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยแผนการร้ายกาจไม่แพ้กัน [00:15...] [00:14...] ผมแค่นยิ้มออกมาบางๆ คว้าเสื้อแจ็คเก็ตสีดำมาสวมทับร่างอย่างลวกๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ "นำทางสิครับ คุณหัวหน้ากิลด์คนสวย... ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว มาดูกันว่าใครกันแน่ที่จะต้องคุกเข่าร้องขอชีวิต" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความระห่ำครั้งนี้นะครับ