กลิ่นคาวแห่งความแค้น

กลิ่นหอมกรุ่นของโรสแมรี่และเนยแท้จากฝรั่งเศสยังคงติดอยู่ปลายจมูกของรินรดา ทว่าบรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าแห่งนี้ กลับไร้ซึ่งความรื่นรมย์ใดๆ ราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเย็นเยียบจากลมหายใจของมัจจุราช รินรดากำโทรศัพท์มือถือในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววเด็ดเดี่ยวในฐานะเชฟสาวผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อใคร กำลังจ้องมองแผ่นหลังกว้างที่ยืนหันหลังให้อยู่เบื้องหน้า อคิน อัครเดโช... ผู้ชายที่ถูกขนานนามว่าเป็นมาเฟียสายเลือดนักธุรกิจ ผู้กุมชะตากรรมของตระกูลพัฒนากุลไว้ในกำมือ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปดูทรงอำนาจและน่าเกรงขามจนน่าอึดอัด เขายังไม่แม้แต่จะหันมามองเธอด้วยซ้ำ ราวกับเธอก็เป็นเพียงแค่ฝุ่นผงชิ้นหนึ่งในอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ของเขา "คุณคงรู้ตัวสินะคะว่าทำไมฉันถึงมายืนอยู่ตรงนี้" น้ำเสียงหวานที่พยายามบังคับไม่ให้สั่นเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น ก่อนที่รินรดาจะก้าวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานีเนื้อดี อคินค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้า ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวนรูปสลัก ทว่าเย็นชาและไร้ซึ่งความรู้สึก ดวงตาสสีเข้มคู่นั้นกวาดมองสำรวจเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยสายตาราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าชิ้นหนึ่งในตลาดมืด มันเป็นสายตาที่ดิบเถื่อน ทรงพลัง และแฝงไปด้วยความหยิ่งผยองที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอย่างให้แหลکคามือ "เชฟมือหนึ่งของห้องอาหารฝรั่งเศสชื่อดัง... ผู้หญิงที่กล้าปฏิเสธข้อเสนอของคริสเตียน แต่กลับวิ่งแจ้นมาหาฉันเพื่อขอร้องให้ช่วยกอบกู้ซากปรักหักพังของครอบครัวตัวเอง" เสียงทุ้มต่ำต่ำเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเยียบเย็นและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ รอยยิ้มหยันที่มุมปากหนานั้นช่างเยือกเย็นเสียจนรินรดาต้องสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกสติ "ฉันไม่ได้มาขอร้องค่ะ... ฉันมาเพื่อเจรจา" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตาคู่สวยฉายแววท้าทาย แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก "สิ่งที่คริสเตียนกำลังทำมันคือการเล่นนอกเกม คุณเองก็รู้ดีว่าเขาต้องการทำลายคุณผ่านทางธุรกิจของฉัน" อคินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นต่ำทุบลงกลางความเงียบ เขาผุกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละก้าว... ทีละก้าว ช้าๆ ทว่าสร้างแรงกดดันมหาศาลจนรินรดาเผลอถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่ทว่าแผ่นหลังของเธอกลับชนเข้ากับบานประตูห้องที่ปิดสนิทเสียแล้ว กลิ่นกายบุรุษเพศที่ผสมผสานระหว่างความเย็นเยียบของโคโลญจ์ราคาแพงและกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารุกล้ำพื้นที่หายใจ อคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกของเขาสัมผัสได้ถึงความตื่นตระหนกที่ซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตาคู่สวยนั้น ร่างสูงใหญ่กักขังเธอไว้ด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้างที่วางทาบลงบนบานประตูกั้นระหว่างเธอกับโลกภายนอก "เธอคิดว่าตัวเองมีค่าพอที่จะต่อรองกับฉันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน รินรดา" กระซิบเสียงพร่าข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดรดรดต้นคอทำเอาขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง ความใกล้ชิดที่อันตรายนี้กำลังปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างที่ดิบเถื่อนและน่ากลัว อคินไม่ใช่แค่ผู้ชายอันตราย แต่เขาคือไฟที่พร้อมจะเผาผลาญเธอให้เป็นจุลโดยไม่เหลือซาก รินรดาพยายามซ่อนอาการสั่นเทาของมือที่กำชายเสื้อสูทของตัวเองไว้แน่น เธอบังคับให้เสียงของตัวเองมั่นคงที่สุดแม้หัวใจจะเต้นแทบกระเด็นออกมานอกอก "ถ้าฉันไม่มีค่าพอ คุณคงไม่ยอมเสียเวลาเรียกฉันเข้ามาในห้องนี้หรอกค่ะ... อคิน" เธอกล้าเอ่ยชื่อเขาโดยไม่มีคำนำหน้าใดๆ แววตาที่ดื้อรั้นและไม่ยอมแพ้นั้นทำให้ประกายไฟแปลกประหลาดวาบขึ้นในดวงตาสีเข้มของมาเฟียหนุ่ม อคินจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธปนความพึงพอใจอย่างประหลาด ผู้หญิงส่วนใหญ่สั่นกลัวจนแทบเข่าอ่อนเวลาอยู่ต่อหน้าเขา แต่นี่... กลับกล้าท้าทายเสือร้ายที่กำลังหิวโซ นิ้วแกร่งข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นมาแตะที่ปลายคางมนของเธอ บังคับให้รินรดาเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสที่ทั้งคุกคามและชวนใจสั่น แรงบีบที่คางนั้นหนักหน่วงพอที่จะทิ้งรอยแดงจางๆ ไว้ แต่เธอกลับเลือกที่จะไม่หลบตา ปล่อยให้ความโกรธและความเคียดแค้นในอดีตลุกโชนขึ้นมาในแววตา "ความดื้อรั้นแบบนี้... มันน่าสนุกดีเหมือนกันนะ" อคินกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปาก "แต่จำไว้... ในเกมของฉัน เธอไม่มีสิทธิ์ต่อรอง มีเพียงแค่คำว่า 'เชื่อฟัง' เท่านั้น" ในวินาทีที่รินรดากำลังจะอ้าปากตอกกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างของเลขานุการส่วนตัวที่ผลักประตูเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด "ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ ทางคริสเตียนส่งคนบุกเข้าไปที่คฤหาสน์ตระกูลพัฒนากุล และตอนนี้..." คำพูดที่เหลือขาดหายไปในลำคอ เมื่อเลขานุการหนุ่มเหลือบมาเห็นเจ้านายของตนกำลังยืนชิดติดกับเชฟสาวในท่าทางที่ล่อแหลม และรินรดาที่ได้ยินคำว่า 'คฤหาสน์ตระกูลพัฒนากุล' ก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เลือดในกายเย็นเฉียบลงในพริบตาเมื่อนึกถึงมารดาและหลานสาวตัวน้อยที่อยู่ที่นั่นตามลำพัง! ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ