พลังที่ไม่มีใครต้องการ

กลิ่นอายของกระดาษโบราณและหมึกเวทมนตร์คละคลุ้งอยู่ในห้องทำงานขนาดใหญ่ของอธิการบดี ทว่าสิ่งที่ทำให้เซนรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ไม่ใช่ความกดดันจากบรรยากาศรอบตัว แต่เป็นสายตาคมปลาบของชายชราในชุดคลุมสีทองอร่ามที่นั่งประสานมือมองตรงมายังเขาต่างหาก "เธอรู้ตัวไหมเซน ว่าเวทมนตร์ดีดนิ้วของเธอกำลังทำให้สภาเวทมนตร์ปั่นป่วนขนาดไหน" สุ้มเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นทำลายความเงียบ เซนไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวออกมาอย่างที่เด็กปีหนึ่งควรจะเป็น ร่างเพรียวบางภายใต้ชุดเครื่องแบบนักเรียนเวทมนตร์สีเทาเรียบๆ เพียงแค่ขยับมุมปากยิ้มบางๆ อย่างเยือกเย็น ดวงตาสสีนิลคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องเพื่อประเมินสถานการณ์ ก่อนจะสบตากับอธิการบดีโดยไม่หลบเลี่ยง "ผมคิดว่ามันไม่ใช่ความผิดของผมนะครับ ท่านอธิการบดี... หากสภาเวทมนตร์คาดหวังให้ผมใช้คาถาไฟบรรลัยกัลป์หรืออัญเชิญมังกรเพื่อสร้างความบันเทิงในคาบเรียน ผมเกรงว่าผมคงทำให้ผิดหวัง เพราะสำหรับผมแล้ว เวทมนตร์มันก็เป็นเพียงแค่กลไก... และทุกกลไกย่อมมีจุดที่สามารถกดสวิตช์ให้มันหยุดทำงานได้ด้วยการดีดนิ้วครั้งเดียว" คำพูดนั้นเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความมั่นใจที่เกินตัวจนเกือบจะเรียกว่าความอวดดี อธิการบดีลุกขึ้นยืน ชายชราเดินไปหยุดอยู่เบื้องหน้าหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นยอดแหลมของหอคอยเวทมนตร์ทอดเงาทาบทับลงบนสนามหญ้าเบื้องล่าง "ความสามารถในการมองเห็น ‘จุดเชื่อมต่อพลังงาน’ และตัดทอนมันด้วยการดีดนิ้ว มันไม่ใช่เวทมนตร์พื้นฐานที่ใครจะฝึกฝนกันได้ มันคือ ‘ความผิดปกติ’ ที่ระบบของสถาบันเราไม่เคยถูกออกแบบมาให้รับมือ... และนั่นคือเหตุผลที่เธอถูกเรียกมาที่นี่" เซนหรี่ตาลงเล็กน้อย สมองอันฉลาดเป็นกรดเริ่มประมวลผลคำพูดเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว หากเรื่องนี้เป็นแค่เรื่องระเบียบวินัย ฝ่ายปกครองคงส่งตัวเขาไปขังเดี่ยวที่คุกใต้ดินนานแล้ว การที่อธิการบดีเรียกตัวเขามาแบบตัวต่อตัว ในยามวิกาลที่ไม่มีใครพลุกพล่านเช่นนี้ ย่อมหมายความว่ามันมีเรื่องที่ใหญ่กว่านั้น... เรื่องที่แม้กระทั่งสภาเวทมนตร์ก็ไม่กล้าเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากพวกทายาทตระกูลสูงศักดิ์อย่างเอลาร่า "ภารกิจลับสินะครับ" เซนเอ่ยขึ้นลอยๆ แต่ดวงตากลับเป็นประกายวาววับ อธิการบดีหันกลับมามองเด็กหนุ่มด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "เธอฉลาดมากเซน... บันทึกของศาสตราจารย์มอร์กาน่าที่หายสาบสูญไปเมื่อสามเดือนก่อน ได้ทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้ที่ ‘เขตหวงห้ามชั้นเจ็ด’ ซึ่งถูกผนึกไว้ด้วยค่ายกลเวทมนตร์โบราณ ไม่มีอาจารย์คนไหนในสถาบันนี้สามารถทำลายหรือทะลวงผ่านมันไปได้ เพราะคาถาใดก็ตามที่ถูกส่งเข้าไป จะถูกพลังงานย้อนกลับทำลายจนหมดสิ้น" "เวทมนตร์ยิ่งใหญ่ย่อมแพ้ทางให้กับจุดบกพร่องที่เรียบง่ายที่สุด... ผมเข้าใจถูกไหมครับ?" เซนต่อประโยคให้เสร็จสรรพ "ถูกต้อง" อธิการบดีโยนสมุดบันทึกปกหนังสีดำเก่าคร่ำคร่าเล่มหนึ่งลงบนโต๊ะไม้ทึบ "ฉันต้องการให้เธอใช้ ‘ความสามารถที่ไม่มีใครต้องการ’ ของเธอนั่นแหละ ไปปิดตายรอยแยกที่กำลังจะเปิดออก ณ ที่แห่งนั้น... ก่อนที่บางสิ่งจากเบื้องล่างจะปีนป่ายขึ้นมาทักทายพวกเราทุกคน" ในเสี้ยววินาทีที่มือของเซนเอื้อมไปแตะสันปกสมุดบันทึกเล่มนั้น ความเงียบงันก็ถูกฉีกกระชากด้วยเสียงเตือนอันแหลมคมที่ดังขึ้นในโสตประสาทของเขาเอง—ไม่ใช่เสียงจากโลกภายนอก แต่เป็นเสียงจากระบบลับที่ผูกติดอยู่กับจิตวิญญาณของเขามาตั้งแต่เด็ก [ติ๊ง! ตรวจพบภารกิจพิเศษระดับ SSS: "กุญแจสู่ห้วงนรกภูมิ"] [เงื่อนไข: ไขปริศนาบันทึกของศาสตราจารย์มอร์กาน่า และปิดผนึกรอยแยกแห่งความมืดในเขตหวงห้ามชั้นเจ็ด] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ลบตัวตนของโฮสต์ออกจากสารบบประวัติศาสตร์เวทมนตร์ทันที] [เวลาที่เหลือ: 03:59:59 ชั่วโมง] เซนชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยความจริงจังที่น่ากลัว เมื่อเขากวาดสายตามองผ่านหน้าต่างออกไปยังทิศทางของเขตหวงห้ามชั้นเจ็ด ท้องน้ายามค่ำคืนที่เคยประดับด้วยหมู่ดาวกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับโลหิต และที่ตรงกลางกลุ่มเมฆหมอกเหล่านั้น... ดวงตาส색มหึมาคู่หนึ่งกำลังลืมตาตื่นขึ้น พร้อมกับจ้องมองตรงมายังห้องทำงานของอธิการบดีราวกับรู้ว่าเหยื่อของมันกำลังทำอะไรอยู่ ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับก้าวแรกนี้นะครับ