รสชาติที่ถูกปฏิเสธ

"จานนี้... รินรดา คุณเรียกมันว่า ‘ซุปกุ้งล็อบสเตอร์’ งั้นเหรอคะ?" เสียงเรียบเย็นดั่งใบมีดที่เพิ่งผ่านการแช่แข็งในไนโตรเจนเหลว ดังขึ้นกลางห้องครัวของ ‘The Crimson Table’ ร้านอาหารระดับมิชลินสตาร์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเนี้ยบจนแทบจะกลายเป็นความประสาทแดก คริสติน่า เจ้าของร้านสาวผู้เปี่ยมไปด้วยรัศมีเย่อหยิ่ง ยืนตระหง่านอยู่เหนือเคาน์เตอร์สแตนเลสสตีล สายตาคมกริบของเธอกำลังจับจ้องไปที่จานซุปตรงหน้า ราวกับมันเป็นหลักฐานมัดตัวฆาตกร รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย สบตาหญิงสาวเจ้าของร้านด้วยแววตาที่ไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย แม้ในใจจะรู้ดีว่าการมาทำงานวันแรกของเธอกำลังจะพังไม่เป็นท่า "ใช่ค่ะ มันคือสูตรดั้งเดิมที่ฉันปรับปรุงใหม่ให้มีความซับซ้อนขึ้น" รินตอบเสียงเรียบ พยายามรักษาความมั่นใจของเชฟมืออาชีพเอาไว้ "ซับซ้อนเหรอ?" คริสติน่าแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนพนักงานคนอื่นๆ ต่างพากันก้มหน้าก้มตาทำงานราวกับกลัวว่าหางเลขจะมาตกที่ตัวเอง "ความซับซ้อนของรสนิยมคุณคือการทำลายวัตถุดิบราคาแพงด้วยการใส่เครื่องเทศโง่ๆ ลงไปจนกลบความหวานของเนื้อกุ้งจนหมดสิ้นแบบนี้งั้นเหรอคะ?" มือเรียวสวยของคริสติน่าเลื่อนจานซุปไปวางตรงหน้าพนักงานคนหนึ่ง ก่อนจะปัดเศษขนมปังอบกรอบที่ประดับอยู่บนจานจนร่วงกราวลงบนพื้นครัว "ที่นี่ไม่ใช่โรงทานที่ใครจะเอาไอเดียเพ้อเจ้อมาลองผิดลองถูกค่ะ รินรดา" คริสติน่าขยับตัวเข้ามาใกล้จนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่มีความเป็นเอกลักษณ์ มันเป็นกลิ่นกุหลาบผสมกลิ่นไม้หอมที่ให้ความรู้สึกเซ็กซี่แต่ดุดัน "ถ้าคุณคิดว่าฝีมือระดับคุณจะเปลี่ยนมาตรฐานร้านฉันได้... คุณคิดผิดถนัด" รินรดากัดฟันกรอด ความอดทนที่มีอยู่น้อยนิดเริ่มจะหมดลง เธอจำไม่ได้ว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่ในรอบชั่วโมงที่ถูกคริสติน่าจิกกัดด้วยถ้อยคำที่ดูถูกศักดิ์ศรี "ฉันรับผิดชอบในสิ่งที่ฉันปรุงนะคะ คุณคริสติน่า" รินรดาก้าวเท้าเข้าไปหาเจ้าของร้านสาวจนระยะห่างลดน้อยลงจนน่าใจหาย "ถ้าคุณบอกว่ามันแย่ ก็ช่วยชิมให้หมดจานก่อนจะตัดสินนะคะ ไม่ใช่แค่เอาหน้าตามาประเมินแบบคนไม่มีรสนิยม" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องครัว พนักงานทุกคนหยุดมือ ทุกสายตาจับจ้องมาที่เหตุการณ์ปะทะคารมตรงหน้า คริสติน่าชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยนิ่งเฉยเปลี่ยนเป็นความวาวโรจน์ เธอไม่เคยมีใครกล้าต่อปากต่อคำด้วยแบบนี้มาก่อน "เมื่อกี้คุณว่าใครไม่มีรสนิยมนะคะ?" คริสติน่าเอ่ยเสียงต่ำ กระซิบผ่านริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงก่ำ "ถ้าคำว่า ‘เจ้าของร้าน’ ต้องมาพร้อมกับความใจแคบและอีโก้ที่สูงกว่าเพดานร้านแบบนี้... ฉันว่าร้านนี้คงไม่ต้องการเชฟค่ะ แต่ต้องการหุ่นยนต์ที่โปรแกรมไว้ให้ก้มหัวตามสั่งมากกว่า" รินรดาไม่ถอยหนี เธอยืดตัวตรง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ซ่อนความร้าวฉานเอาไว้เบื้องหลัง ความโกรธของคริสติน่าแปรเปลี่ยนเป็นความสับสนชั่วขณะ ก่อนที่หญิงสาวเจ้าของร้านจะเผยยิ้มที่ดูเยือกเย็นยิ่งกว่าเดิม "ดี... ถ้าคุณมั่นใจในสิ่งที่ตัวเองทำขนาดนั้น ก็เชิญไปตักมาใหม่ แล้วเอามาเสิร์ฟที่โต๊ะทำงานของฉัน" คริสติน่าขยับเข้าใกล้จนรินรดารู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะใบหน้า "ถ้าจานนี้ยังทำให้ฉันรู้สึก ‘เสียเวลา’ อีกแม้แต่วินาทีเดียว... ฉันจะเปลี่ยนให้เชฟมือฉมังอย่างคุณกลายเป็นแค่เด็กล้างจานภายในห้านาที" คริสติน่าหันหลังเดินกลับออกไป แต่ทว่าก่อนจะพ้นประตูครัว เธอหยุดชะงักแล้วหันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "อ้อ... แล้วอย่าหวังว่าจะมี ‘เซฟโซน’ สำหรับคนไร้ฝีมือที่นี่" รินรดายืนนิ่งอยู่กลางครัว มือที่กำแน่นอยู่ข้างลำตัวสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นที่ถูกกระตุ้นขึ้นมาจนน่าประหลาด เธอเพิ่งรู้ตัวว่าการได้เผชิญหน้ากับ ‘ปีศาจ’ ในร่างหญิงสาวสวยจัดคนนี้ มันอาจจะเป็นเรื่องที่อันตรายที่สุด... แต่ก็น่าหลงใหลที่สุดในชีวิตการทำอาหารของเธอเช่นกัน แต่ทันใดนั้นเอง ประตูทางเข้าครัวก็เปิดผางออกมาพร้อมกับเสียงร้องตะโกนของเด็กเสิร์ฟ "คุณคริสคะ! แขกคนสำคัญของร้าน... คนนั้นมาถึงแล้วค่ะ เขาบอกว่าอยากคุยกับเชฟที่ทำซุปจานนี้เป็นการส่วนตัว!" คริสติน่าชะงัก รินรดาเบิกตากว้าง แขกคนสำคัญในยามค่ำคืนที่ไม่มีใครคาดคิดปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับความลับบางอย่างที่กำลังจะสั่นคลอน ‘เซฟโซน’ ของทั้งสองคนให้พังทลายลงในพริบตาเดียว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนในครัวนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะถูกใจนักอ่านที่รักของบลัดดี้แมรี่ทุกคนค่ะ!