ถูกบอกเลิกเพราะจน เลยโดนระบบสั่งสอน

"เซ็นซะ" กระดาษแผ่นบางถูกผลักข้ามโต๊ะกาแฟราคาถูกในร้านสะดวกซื้อ เสียงกระดาษเสียบสีกับพื้นผิวพลาสติกดังแกรกกราด มันคือใบหย่า... อ้อ ไม่สิทธิ์ ต้องเรียกว่า "ใบประกาศอิสรภาพจากความจน" ต่างหาก เพราะเขากับเธอไม่ได้จดทะเบียนสมรสกัน แค่คบหาดูใจและใช้ชีวิตร่วมกันในห้องเช่ารูหนูมาสามปีเต็ม วินเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า รินรดา—ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าจะเป็นคนสุดท้ายในชีวิต เธอยามนี้สวมเสื้อผ้าแบรนด์เนมที่เขาไม่มีปัญญาแม้แต่จะชายตามอง กระเป๋าถือชาแนลรุ่นล่าสุดวางอยู่บนตัก ท่าทางของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจากสาวออฟฟิศหน้าตาเหนื่อยล้าในอดีต กลายเป็นคุณหนูผู้สูงส่งที่กำลังมองสิ่งปฏิกูลบนพื้น "เราเลิกกันเถอะวิน" เสียงหวานนั้นราบเรียบ ไร้ซึ่งเยื่อใย "คุณให้สิ่งที่ฉันต้องการไม่ได้ ชีวิตแบบนี้... ฉันอยู่ต่อไม่ไหวแล้ว สามปีที่ผ่านมา ฉันอดทนมากพอแล้วนะ" วินไม่โกรธ เขาแค่หัวسในลำคอเบาๆ "อ้อ ที่ผ่านมาลำบากคุณแย่เลยสินะครับ ที่ต้องทนกินข้าวแกงถุงละสี่สิบบาทกับผม" "รู้ตัวก็ดี!" เสียงทุ้มหรูหราดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง ชายหนุ่มในชุดสูทตัดเย็บพิเศษปักตราโลโก้รถสปอร์ตหรูเดินเข้ามาโอบไหล่รินรดาอย่างถือสิทธิ์ กวินทร์ ทายาทมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของเมืองหลวง เขายิ้มเยาะด้วยสายตารังเกียจ "อย่าไปถือสาคนจนที่ไม่มีอนาคตเลยริน เขาเกิดมาเพื่อเป็นฐานพีระมิดให้คนอย่างพวกเราเหยียบย่ำอยู่แล้ว วิน แกควรจะขอบคุณรินด้วยซ้ำที่เธอทิ้งแกไป ไม่งั้นชาตินี้แกก็คงไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อเศษขนมกิน" รินรดาหลบสายตาเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธความใกล้ชิดนั้น เธอเชิดหน้าขึ้นราวกับจะบอกว่านี่คือการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิต วินลอบถอนหายใจยาวนาน เขามองหน้าอดีตคนรักด้วยแววตานิ่ง3งัน ไม่มีความโกรธเกรี้ยว มีเพียงความเวทนา... และความรำคาญใจอย่างที่สุด รำคาญจริงๆ ครับ ชีวิตของเขาอุตส่าห์สงบสุขดีแท้ๆ ทำไมต้องมาเจอตัวละครน่ารำคาญพวกนี้ในวันที่อากาศกำลังดีด้วยก็ไม่รู้ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงจักรกลประหลาดก็ดังขึ้นในหัวของวิน [ติ๊ง! ตรวจพบความกดดันขั้นขีดสุดจาก 'พวกเหลือขอสังคม' ระบบ 'เศรษฐีรำคาญเงิน' ทำการปลดล็อกสมบูรณ์แบบ!] [ยินดีด้วยท่านวิน ท่านได้รับการจัดสรรทรัพย์สินเริ่มต้น: เงินสดในบัญชีธนาคาร 10,000,000,000 บาท (สพอร์ตไลท์ส่องสว่าง, ไม่มีที่มาที่ไป ถูกกฎหมาย 100%)] [ภารกิจฉุกเฉิน: จงใช้เงินตบหน้าพวกมันให้สำนึกว่า 'ความจน' มันน่ารำคาญแค่ไหน หากใช้เงินไม่หมดภายใน 1 ชั่วโมง ระบบจะริบทรัพย์สินและส่งท่านไปเป็นภารโรง!] วินกะพริบตาปริบๆ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว หมื่นล้าน? เงินสด? แถมมีเวลาแค่หนึ่งชั่วโมง? ให้ตายเถอะ... นี่มันเรื่องตลกอะไรกันเนี่ย เขาแค่อยากจะกินกาแฟเงียบๆ แท้ๆ ทำไมต้องมาภาระเรื่องเงินกองโตจนรกกระเป๋าเพิ่มขึ้นมาอีก กวินทร์เห็นวินเงียบไปก็นึกว่าอีกฝ่ายกำลังช็อกจนพูดไม่ออก จึงหัวเราะลั่นร้าน "ฮ่าๆๆๆ ดูหน้ามันสิ คงช็อกจนสมองพังไปแล้วมั้ง ริน ผมบอกแล้วว่าคนระดับเราคุยกับคนชั้นต่ำมันเสียเวลา ไปกันเถอะ ไปฉลองกันที่โรงแรมหรูดีกว่า ปล่อยให้ไอ้ขี้แพ้นี่นั่งจมปลักกับความจนต่อไปเถอะ" รินรดาพยักหน้ารับเบาๆ เธอหยิบกระเป๋าขึ้นสะพายเตรียมลุกขึ้นเดินจากไป โดยไม่แม้แต่จะชายตากลับมามองคนที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา แต่วินกลับยกมือขึ้นขวางไว้ "เดี๋ยวก่อนสิครับ จะรีบไปไหนกันล่ะ" วินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้กวินทร์รู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด "อะไรอีกวะไอ้กระจอก แกจะร้องไห้ขอร้องให้รินอยู่ต่อรึไง น่าสมเพชสิ้นดี!" กวินทร์แสยะยิ้ม วินไม่ได้สนใจเสียงเห่าหอนของลูกเศรษฐีสมองกลวง เขานำมือล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตเก่าๆ ควานหาโทรศัพท์มือถือราคาถูกหน้าจอแตก เปิดแอปพลิเคชันธนาคารขึ้นมา หน้าจอแสดงยอดเงินคงเหลือ... *10,000,000,000.00 บาท* วินถอนหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้าบ่งบอกถึงความเบื่อหน่ายอย่างชัดเจน "เฮ้อ... มีเงินเยอะเกินไปนี่มันเป็นภาระทางจิตใจจริงๆ นะครับเนี่ย เงินหมื่นล้านเนี่ย จะเอาไปถมที่ตรงไหนหมด ช่างน่ารำคาญเสียจริง" กวินทร์และรินรดาชะงัก หัวเราะพรืดออกมาพร้อมกัน รินรดาส่ายหัวด้วยความสมเพช "วิน คุณเพ้อเจ้ออะไรเนี่ย บ้าไปแล้วเหรอ ถึงกับต้องกุเรื่องมโนว่าตัวเองมีเงินหมื่นล้านเพื่อรักษาศักดิ์ศรีปลอมๆ ของตัวเองเนี่ยนะ น่าสมเพชที่สุด!" "นั่นสิ มึงบ้าหรือเปล่าไอ้วิน!" กวินทร์หัวเราะจนน้ำตาเล็ด "ถ้ามึงมีหมื่นล้านจริง กูยอมกินขี้โชว์กลางร้านสะดวกซื้อนี่เลยเอ้า!" วินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสนุกสนาน เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา แต่กลับกดโทรศัพท์โทรหาผู้จัดการสาขาธนาคารระดับประเทศทันที "สวัสดีครับ ผมวินนะ... พอดีผมรู้สึกรำคาญลูกตา ยอดเงินในบัญชีมันรกหูรกตามาก ช่วยโอนเงินเข้าบัญชีสาธารณะของร้านสะดวกซื้อสาขานี้ สักห้าสิบล้านบาท เป็นค่าทำความสะอาดพื้นหน่อยสิครับ... อ๋อ ไม่ต้องถามมาก จัดการให้เสร็จภายในสามวินาที ไม่งั้นผมจะถอนเงินออกให้หมดธนาคารพวกคุณซะ" ตู๊ด... วินตัดสายทันที กวินทร์และรินรดายืนอ้าปากค้าง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นร้าน "ฮ่าๆๆๆๆๆๆ! โคตรตลกเลยวะ! โทรศัพท์พังๆ แบบนั้นโทรหาใครวะ? ธนาคารเหรอ? ฮ่าๆๆๆ มึงนี่มันตัวตลกประจำปีจริงๆ!" ทว่า ในวินาทีต่อมา เสียงแจ้งเตือนจากระบบเสียงตามสายของร้านสะดวกซื้อและโทรศัพท์มือถือของพนักงานแคชเชียร์ก็ดังขึ้นพร้อมกันอย่างกึกก้อง *ติ๊ง!* *มียอดเงินโอนเข้าบัญชีสาธารณะ จำนวน 50,000,000.00 บาท จากท่านวิน* พนักงานแคชเชียร์หน้าซีดเผือด มือไม้สั่นเทาจนทำเครื่องสแกนร่วงหล่นลงพื้น รินรดาหุบยิ้มทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ส่วนกวินทร์... รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าแข็งค้าง ราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่ากลางวันแสกๆ วินเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า เดินเข้าไปใกล้กวินทร์ที่กำลังยืนตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า ก่อนจะตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ สองทีด้วยความสุภาพ "คุณกวินทร์ครับ ไหนๆ เมื่อกี้คุณก็พูดเองแล้วนี่นา..." วินยิ้มกว้าง ดวงตาคู่นั้นพราวระยับด้วยความสะใจขั้นสุด "คำพูดเป็นนายนะครับ... เชิญรับประทานอาหารตามที่คุณสัญญาไว้ได้เลยนะครับ ผมใจดี สั่งอาหารพิเศษให้คุณเรียบร้อยแล้ว!" [คลิฟฮังเกอร์: ทันใดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์นับสิบลำก็บินแหวกนภามาจอดสนิทบนดาดฟ้าตึก พร้อมกับกลุ่มบอดี้การ์ดแต่งชุดสูทดำนับร้อยคนที่วิ่งกรูเข้ามาคุกเข่าตะโกนเรียกชื่อวินเสียงดังลั่นพร้อมเพรียงกัน...!] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยความสนุกสนานนี้นะครับ