วิญญาณคืนชีพในร่างสวะ

"ตายแล้ว... เหตุใดเจ้ายังไม่รีบไสหัวไปเก็บกวาดลานสำนักอีก สวะตระกูลฉิน!" เสียงรองเท้าบูทหนักหน่วงกระทบลงบนพื้นไม้กระดานผุพัง พร้อมกับแรงถีบอันรุนแรงที่เข้าปะทะเข้าที่ซี่โครงของร่างไร้เรี่ยวแรงร่างหนึ่งอย่างจัง แรงกระแทกนั้นทำให้ร่างผอมโซกระเด็นไปกระแทกกับมุมเสาหินเย็นเฉียบ เลือดสีคล้ำกระอักออกมาจากปากจนเปรอะเปื้อนเสื้อคลุมศิษย์สาย外 (นอก) สีเทาหม่นจนกลายเป็นสีแดงฉาน ความเจ็บปวดเสียดแท่นรากวิญญาณแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูขุมขน แต่สำหรับคนที่เคยยืนอยู่บนจุดสูงสุดของวัฏสงสารและถูกทรยศหักหลังจนร่างแตกดับ ความเจ็บปวดทางกายนี้กลับเป็นเพียงความว่างเปล่า ฉินหานค่อย ๆ เงยศีรษะขึ้น ดวงตาที่เคยพร่ามัวและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว คู่นั้น บัดนี้กลับเปล่งประกายคมกริบดั่งคมกระบี่โบราณที่เพิ่งถูกชักออกจากฝัก ความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากห้วงสำนึกทำให้ศิษย์ผู้ลงมือถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว ราวกับว่าพวกมันเพิ่งเหยียบย่างเข้าสู่เขตแดนแห่งความตาย *อึดใจนั้น... สวรรค์เก้าชั้นฟ้า ดินแดนรกร้างนิรันดร์... ข้า ฉินหาน ยังไม่ตายหรอกหรือ?* ห้วงความคิดของอดีตมหาเทพหมุนวนด้วยความเร็วสูง ความทรงจำนับหมื่นปีไหลทะลักกลับคืนสู่สมองดั่งกระแสน้ำป่าเชี่ยวกราก เขาจดจำการทรยศของสหายสนิทและการปิดผนึกด้วยโซ่ตรวนดาราได้ทุกอณู แต่ทว่า... ดวงวิญญาณของเขากลับมาจุติใหม่ในร่างของเด็กหนุ่มผู้มีชื่อแซ่เดียวกัน นามว่าฉินหาน ศิษย์สาย外แห่งสำนักกระบี่เมฆาอัคคี ผู้ถูกตราหน้าว่าเป็น 'ขยะไร้รากปราณ' จนกลายเป็นที่รองรับอารมณ์ของทุกคนในสำนัก "มองหน้าอะไรไอ้สวะ! อยากตายนักใช่ไหม!" จ้าวเฟิง ศิษย์พี่ผู้มีขอบเขตหลอมรวมลมปราณขั้นที่สาม ตวาดล้าวพรางเงื้อมือหมายจะตบซ้ำลงมาอีกครั้ง แววตาของมันเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและสะใจที่ได้เหยียบย่ำคนอ่อนแอ ทว่า ในวินาทีที่ฝ่ามือหยาบกร้านกำลังจะกระทบใบหน้า ฉินหานขยับตัว มันเป็นกิริยาที่เรียบง่ายจนแทบมองไม่เห็น ร่างผอมบางโยกหลบเพียงครึ่งชุ่น ฝ่ามือของจ้าวเฟิงคว้าได้เพียงความว่างเปล่า ทันใดนั้น ปลายนี้วเรียวยาวของฉินหานก็สะกิดเข้าที่จุดชีพจรใต้ข้อศอกของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำดั่งห่าฝน *เปรี๊ยะ!* เสียงกระดูกข้อต่อลั่นกรอบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ตามด้วยเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดของจ้าวเฟิง มันทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวดปางตาย ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ขณะจ้องมองเด็กหนุ่มที่มันเพิ่งจะลงมือทำร้ายเมื่อครู่ "เจ้า... เจ้าทำอะไรกับแขนข้า!" จ้าวเฟิงแผดเสียงคำรามด้วยความตื่นตระหนก ฉินหานค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า ความสูงของเขาไม่ได้โดดเด่น และรูปร่างยังคงผอมโซ แต่ทว่า กลิ่นอายรอบตัวเขากลับแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ลมหายใจเข้าออกสอดประสานกับจังหวะของฟ้าดินอย่างไร้รอยต่อ ราวกับว่าตัวตนของเขากำลังกลืนกินและควบคุมทุกสรรพสิ่งในรัศมีร้อย丈 (ประมาณ 300 เมตร) "การลงมือของเจ้าเมื่อครู่ เต็มไปด้วยช่องโหว่เก้าสิบเก้าแห่ง" น้ำเสียงของฉินหานแหบพร่าแต่นิ่งสงบ ราวกับเสียงกังวานจากห้วงลึกของขุมนรก "ในสำนักกระบี่เมฆาอัคคีที่เน้นวิถีแห่งดาบ ศิษย์สาย外กลับใช้หมัดที่ไร้ซึ่งกระดูกสันหลัง เจ้าไม่คู่ควรจะเรียกว่าผู้ฝึกตนด้วยซ้ำ" "บังอาจ! เจ้ากล้าสั่งสอนข้าหรือ!" จ้าวเฟิงกัดฟันกรอด ฝืนใช้มืออีกข้างชักกระบี่เหล็กกล้าขึ้นมาจากฝัก พลังปราณสีแดงฉานระดับหลอมรวมลมปราณพวยพุ่งออกมาจากร่าง ก่อเกิดเป็นประกายไฟระยิบระยับล้อมรอบคมดาบ สะท้อนกับใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว "ข้าจะตัดขาเจ้า เลาะเส้นเอ็นเจ้าเสีย!" ดาบเล่มนั้นพุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วสูง เสียงหวีดหيوดของลมปราณบาดลึกจนพื้นหินใต้ฝ่าเท้าปริแตก นี่คือวิชา 'กระบี่เพลิงอัคคีขั้นต้น' ที่แม้จะเป็นเพียงวิชาพื้นฐาน แต่ก็เพียงพอที่จะสังหารคนธรรมดาได้ในกระบวนท่าเดียว ฉินหานไม่แม้แต่จะชายตามองกระบี่ที่พุ่งเข้ามา ดวงตาดำสนิทคู่นั้นทอประกายล้ำลึกดั่งห้วงอวกาศ ในห้วงมิติภายในร่างกายของเขา ทะเลปราณที่เคยแห้งเหือดและถูกปิดตาย บัดนี้กำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง *ตูม!* เสียงระเบิดดังขึ้นจากภายในร่างของฉินหาน ราวกับเสียงคำรามของมังกรบรรพกาลที่หลับใหลมานานนับล้านปี อักขระโบราณสีทองนับล้านตัวที่สลักอยู่บนกระดูกทุกท่อนเริ่มเปล่งแสงเจิดจ้า นี่คือ 'มหาคัมภีร์ดารานิรันดร์' วิชาบรรพกาลที่ติดมากับดวงวิญญาณของเขาข้ามภพข้ามชาติ! พลังปราณสีทองอร่ามพวยพุ่งทะยานจากจุดตันtian (ตันเถียน) ทะלוทะลวงเส้นชีพจรที่อุดตันทั้งหมดในชั่วพริบตา ขอบเขตการบำเพ็ญเพียรของเขาพุ่งทะยานจาก 'ไร้พลัง' สู่ 'หลอมรวมลมปราณขั้นที่หนึ่ง'... 'ขั้นที่สอง'... จนกระทั่งหยุดนิ่งอยู่ที่ 'หลอมรวมลมปราณขั้นที่ห้า' อย่างมั่นคง! แรงกดดันจากระดับพลังที่ก้าวกระโดดอย่างน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกไปรอบทิศทาง ลมพายุหมุนวนขนาดย่อมก่อตัวขึ้นกลางลานสำนัก แรงกดดันนี้ทำให้จ้าวเฟิงที่กำลังพุ่งเข้ามาถึงกับเข่าอ่อน ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด กระบี่ในมือสั่นสะท้อนราวกับหวาดกลัวต่อสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่อยู่เบื้องหน้า "เป็น... เป็นไปไม่ได้! เจ้ามีรากปราณพิการเหตุใดจึง..." จ้าวเฟิงกรีดร้องออกมาด้วยความสั่นกลัว วิญญาณของมันแทบหลุดออกจากร่างเมื่อสัมผัสได้ถึงความต่างชั้นอันราวฟ้ากับเหว ฉินหานยื่นมือออกไปสองนิ้ว คีบคมกระบี่ที่พุ่งเข้ามาไว้ได้อย่างนุ่มนวล ราวกับกำลังจับใบไม้แห้งใบหนึ่ง ท่ามกลางสายตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงของทุกคนบริเวณนั้น *แกร็ก!* เพียงแค่ปลายนิ้วออกแรงบีบเล็กน้อย คมกระบี่เหล็กกล้าชั้นดีก็หักสะบั้นลงเป็นเสี่ยง ๆ เศษเหล็กกระจายเกลื่อนพื้น พร้อมกับพลังปราณสะท้อนที่ซัดร่างของจ้าวเฟิงจนกระเด็นลอยละลิ่วไปไกลหลายสิบเมตร กระแทกเข้ากับกำแพงหินจนหมดสติคาที่ ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่วบริเวณ ลานสำนักที่เคยอึกทึก บัดนี้ไร้ซึ่งสรรพเสียงใด ๆ เหล่าศิษย์สาย外ที่ยืนดูเหตุการณ์ต่างพากันถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว พวกเขาไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเองว่า 'สวะ' ประจำสำนัก จะสามารถพลิกกลับมาสยบศิษย์รุ่นพี่ด้วยการกระบวนท่าเดียว ฉินหานปัดฝุ่นบนเสื้อคลุมของตนอย่างใจเย็น สายตาทระนงทอดมองขึ้นไปบนท้องฟ้าเบื้องบน ที่ซึ่งหมู่เมฆเริ่มก่อตัวเป็นกลุ่มควันสีดำทึบ สายฟ้าสีครามแล่นแปลบปลาดยามวิกาล ราวกับฟ้าดินกำลังรับรู้ถึงการตื่นขึ้นของตัวตนที่ไม่ควรมีอยู่ ในขณะเดียวกัน ที่ยอดเขาไกลโพ้น—หอคอยดาราสวรรค์อันสูงเสียดฟ้า ร่างระหงในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ของสตรีผู้หนึ่งกำลังยืนสงบนิ่งอยู่ริมหน้าต่างหน้าผา นางคือไป๋หลิน ผู้คุมกฎแห่งหอคอยดาราสวรรค์ ผู้มีฉายา 'เซียนกระบี่ไร้ใจ' ดวงตาสง่างามคู่นั้นทอดมองลงมายังทิศทางที่ฉินหานอยู่ ใบหน้าที่เย็นชาดั่งน้ำแข็งมาตลอดหลายร้อยปี บัดนี้กลับปรากฏร่องรอยของความสั่นไหวเล็กน้อย นางพึมพำกับสายลมแผ่วเบา โดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้ความหมาย "กลิ่นอายนี้... หรือว่าเขาจะ..." ทว่า ก่อนที่ความสงสัยในใจของนางจะคลี่คลาย ท้องฟ้าเหนือสำนักกระบี่เมฆาอัคคีก็เกิดเสียงคำรามกึกก้องดั่งสนั่นหวั่นไหว เมฆทัณฑ์สวรรค์สีเลือดแผ่ขยายปกคลุมรัศมีนับพันลี้ อสนีบาตสายแรกฟาดผ่าลงมาตรงหน้าฉินหานพอดี เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวออกมาจากรอยแยกแห่งมิติ พร้อมกับกระบี่เล่มหนึ่งที่ส่งเสียงร้องคำรามก้องฟ้า! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางสู่วิถีแห่งเซียนไป1ด้วยกันนะครับ