กลิ่นหอมเรียกแขก

"ถ้าขนมปังลวกๆ ของเธอมันส่งกลิ่นเหม็นไหม้จนทำลายชื่อเสียงตระกูลวาเลนไทน์รอบที่สาม ฉันจะเอาแป้งสาลีทั้งถังเทหัวเธอให้สะใจเลย คอยดูสิยัยตัวร้ายตกอับ!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นพร้อมกับถาดเงินที่ถูกกระแทกcomplainลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนอย่างจงใจ เลดี้เบียทริซ ลูกพี่ลูกน้องสายรองผู้จ้องจะฮุบมรดก ยืนกอดอกเชิดหน้าชูตาอยู่เบื้องหน้าเอเลน่า แววตาของหล่อนฉาบด้วยความสะใจระคนสมเพช ขณะที่บรรดาสาวใช้และพ่อบ้านในห้องครัวต่างพากันก้มหน้าหลบสายตา ไม่มีใครกล้าหาญพอจะยื่นมือเข้ามาช่วยอดีตคุณหนูผู้ตกอับคนนี้ เอเลน่า วาเลนไทน์ ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนนิ่งสงบ มือเรียวบางภายใต้ผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดกำลังนวดแป้งโดว์เนื้อเนียนละเอียดด้วยจังหวะที่มั่นคงและทรงพลัง ดวงตากลมโตคู่สวยไม่ได้ชายตามองผู้มาเยือนเลยสักนิด ราวกับเบียทริซเป็นเพียงฝุ่นละอองที่ปลิวผ่านหน้าต่าง "ถ้ากังวลเรื่องชื่อเสียงตระกูลนัก... ทำไมไม่ลองใช้จมูกของตัวเองสูดดมความจริงดูล่ะคะ เลดี้เบียทริซ" เอเลน่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานและทรงอำนาจจนอีกฝ่ายชะงักไปชั่วขณะ "บางที... สมองที่เอาแต่คิดเรื่องร้ายๆ อาจจะทำให้ประสาทรับกลิ่นของคุณเสื่อมถอยไปหมดแล้วก็ได้" "เธอ!" เบียทริซหน้าดำคร่ำเครียด กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้า แต่ทว่า... ก่อนที่คำด่าทอหยาบคายชุดต่อไปจะหลุดจากเรียวปากของญาติผู้พี่ กลิ่นหอมลึกล้ำระลอกแรกก็โชยปะทะเข้ากับโสตประสาทของทุกคนในห้องครัวอย่างไม่ทันตั้งตัว มันไม่ใช่กลิ่นหอมหวานเลี่ยนของน้ำตาลทรายแดงทั่วไป และไม่ใช่กลิ่นเนยธรรมดาตามร้านเบเกอรี่เกรดต่ำ แต่เป็นกลิ่นหอมละมุนดุจดั่งความทรงจำในวัยเด็กที่อบอุ่น ผสมผสานกับกลิ่นวานิลลามาดากัสการ์แท้ๆ ที่เคี่ยวกับคาราเมลอุ่นๆ และกลิ่นกรุ่นของอัลมอนด์คั่วบดละเอียดที่ลอยละล่องอบอวลอยู่ในอากาศทันทีที่ฝาเตาอบทอง동โบราณถูกแง้มออกเพียงเล็กน้อย ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องครัวกว้างใหญ่ในเสี้ยววินาที พ่อบ้านอาวุโสที่ยืนอยู่มุมห้องถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างขึ้นเมื่อกลิ่นหอมนั้นแทรกซึมผ่านประสาทสัมผัส กระตุ้นต่อมน้ำลายให้ทำงานอย่างบ้าคลั่ง บรรดาสาวใช้ที่เคยทำหน้าบึ้งตึงต่างพากันเงยหน้าขึ้น จมูกเล็กๆ ขยับฟุดฟิดตามทิศทางของกลิ่นหอมที่ทวีความรุนแรงและเย้ายวนยิ่งขึ้นเรื่อยๆ แม้กระทั่งเบียทริซที่ตั้งท่าจะอาละวาด ก็ยังต้องอ้าปากค้าง กลิ่นหอมนั้นมันช่าง... รัญจวนใจ ชวนฝัน และกระชากวิญญาณคนให้หลุดลอยไปสู่ดินแดนแห่งความสุขได้อย่างน่าประหลาด ราวกับมีเวทมนตร์โบราณซ่อนอยู่ทุกอณูของแป้งอบ "นะ... นี่มันกลิ่นอะไรกัน?" เบียทริซพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว มือที่กอดอกอยู่ค่อยๆ คลายลงอย่างลืมตัว สมองที่เคยเต็มไปด้วยแผนการร้ายตอนนี้กลับถูกครอบงำด้วยความหิวโหยอย่างไร้เหตุผล เอเลน่าแย้มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจและรัศมีของราชินีแห่งวงการขนมหวานที่กลับชาติมาเกิดใหม่ มือเรียวบรรจงใช้ที่คีบเงินหยิบขนมปังบรินยอช (Brioche) อบใหม่ๆ ออกจากเตา แป้งด้านนอกเป็นสีทองอร่ามกรอบกำลังดี ขณะที่ด้านในนุ่มฟูราวกับก้อนเมฆ ละอองน้ำตาลไอシングบางเบาราวกับหิมะแรกของฤดูหนาวละลายเคลือบผิวหน้า ส่งไอความร้อนระอุพร้อมกลิ่นหอมที่ทะลวงทะลุทุกกำแพงความเกลียดชังในคฤหาสน์หลังนี้ "นี่คือ 'จุดเริ่มต้น' ของการทวงคืนทุกอย่างยังไงล่ะคะ" เอเลน่ากล่าวเบาๆ แต่กลับดังชัดเจนก้องกังวานในใจของทุกคน ทว่า... ในวินาทีที่ขนมปังชิ้นแรกวางลงบนจานกระเบื้องเคลือบทองคำขาว ประตูบานใหญ่ของห้องครัวก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิทของ คาร์ลอส ดาร์คเนส ก้าวเข้ามาพร้อมกับบอดี้การ์ดนับสิบชีวิต ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาและดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนที่จมูกโด่งเป็นสันคมจะหยุดชะงัก กลิ่นหอมหวานอันเป็นเอกลักษณ์เตะเข้าจมูกของชายหนุ่มผู้ไม่เคยสนใจโลกหล้าคนนี้เข้าอย่างจัง คาร์ลอสขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาดุดันคมปลาบหันขวับมาจ้องมองที่เอเลน่าทันที บรรยากาศรอบตัวเขากดดันจนทุกคนในห้องแทบหยุดหายใจ "กลิ่นอะไร..." เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยถามขึ้น ทำเอาเบียทริซถึงกับตัวสั่นงันท่ามกลางรัศมีอันน่าเกรงขามของนักลงทุนผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในอาณาจักร เอเลน่าสบตากับคาร์ลอสโดยไม่หลบเลี่ยง มุมปากอิ่มยกยิ้มท้าทายเล็กน้อย เธอหยิบขนมปังอุ่นๆ ขึ้นมาถือไว้ในมือข้างหนึ่ง ก่อนจะก้าวเข้าไปหาประธานหนุ่มผู้เยือกเย็นทีละก้าวอย่างไม่เกรงกลัว "สนใจจะลองชิมดูสักคำไหมคะ ท่านประธาน... รับรองว่าคุณจะถอนตัวไม่ขึ้นแน่นอน" ม่านหมอกโรแมนซ์ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ความหอมหวานนี้นะคะ