เสียงหัวใจในห้องแล็บ

กลิ่นฉุนของกาวอีพ็อกซี่และไออุ่นจากหัวแร้งบัดกรีที่ลอยวนอยู่ในห้องแล็บวิศวกรรมยามวิกาล คือสิ่งที่พิมพ์กำลังเผชิญอยู่ตรงหน้าค่ะ ความเงียบงันภายในห้องกระจกทึบแสงถูกทำลายลงด้วยเสียงถอนหายใจยาวนานของธันวา ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปーンตามท่อนแขนแกร่งที่กำลังง่วนอยู่กับการปรับเทียบค่าแรงดันไฟฟ้าบนแผงวงจรต้นแบบ ชิ้นงานชิ้นนี้คือหัวใจสำคัญของโปรเจกต์ร่วมระหว่างคณะศิลปกรรมและวิศวกรรมศาสตร์ ซึ่งแบกรับอนาคตและความคาดหวังทั้งหมดของพวกเขาไว้ "ถ้าคุณยังวางมุมเลนส์เบี่ยงเบนไปจากองศานี้อีกแค่เสี้ยวเซนติเมตร ข้อมูลที่ส่งเข้าอัลกอริทึมก็จะเพี้ยนยกชุดนะคะคุณธันวา" พิมพ์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอเจือความหงุดหงิดเล็กน้อยหลังจากพยายามปรับแต่งชิ้นส่วนกล้องฟิล์มโบราณที่นำมาผสานเข้ากับเซนเซอร์ดิจิทัลมานานนับสามชั่วโมงเต็ม ธันวาชะงักมือที่กำลังถือคีมปากจระเข้ เขาดึงแว่นตานิรภัยขึ้นมาไว้บนหน้าผาก ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบโลหะสีเงินหันมามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแว่นแฝงความเหนื่อยล้า แต่แววตานั้นกลับประกายความดื้อรั้นอันเป็นเอกลักษณ์ "ผมไม่ได้คำนวณพลาด พิมพ์... ตัวเลขในระบบฟ้องชัดเจนว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่องศาของเลนส์ แต่มันอยู่ที่ 'ความรู้สึก' ของคุณต่างหากที่คุณใส่เข้าไปในตัวแปรมากเกินไป" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่มันกลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟัง พิมพ์ขบกริมฝีปากแน่น เธอก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานตัวยาวที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ระเกะระกะ ดวงตากลมโตจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้ "เพราะวิศวกรรมมันไร้หัวใจ คุณถึงมองข้ามความงามของสุนทรียศาสตร์ไปสินะคะ โลกไม่ได้มีแค่เลขฐานสองนะธันวา บางครั้งความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ มันก็สร้างงานศิลปะที่สมบูรณ์แบบได้มากกว่าโครงสร้างที่แข็งกระด้างของคุณเสียอีก" ธันวาไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแต่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มสร้างแรงกดดันโดยปริยายจนพิมพ์ต้องผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ทว่าสะโพกของเธอกลับชนเข้ากับชั้นวางอุปกรณ์โลหะด้านหลังจนเกิดเสียงดังเคร้ง สถานการณ์บีบคั้นทำให้ธันวาต้องขยับเข้ามาประชิดเพื่อคว้าจับขอบชั้นไม่ให้มันล้มลงทับเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจอุ่นๆ ของชายหนุ่มเจือกลิ่นกาแฟจางๆ ปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนใสของพิมพ์ หัวใจของหญิงสาวเต้นระรัวราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างหู ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายเกินกว่าจะควบคุม "ถ้าคุณคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องของความรู้สึก... งั้นก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิครับ" ธันวาโน้มใบหน้าลงมาต่ำจนดวงตาคมกริบอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ น้ำเสียงที่เคยราบเรียบกลับแหบพร่าลงอย่างประหลาด "พิสูจน์ให้ผมเห็นว่า อัลกอริทึมบ้าๆ ที่เราสร้างขึ้นมันยอมจำนนต่อความรู้สึกของคุณจริงๆ" มือหนาของธันวาเอื้อมผ่านไหล่บางไปกดปุ่มสวิตช์หลักบนแผงควบคุม ทันใดนั้น แสงไฟนีออนสีฟ้าอมม่วงจากวงจรเซนเซอร์ก็สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้องแล็บ สะท้อนกับละอองฝุ่นในอากาศราวกับหมู่ดาวนับพันดวงที่รายล้อมรอบตัวพวกเขาทั้งสองคน จังหวะการทำงานของมอเตอร์ขนาดเล็กเริ่มส่งเสียงฮัมเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ พิมพ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยกมือขึ้นวางบนอกแกร่งของธันวาโดยสัญชาตญาณ เพื่อรักษาระยะห่าง แต่สัมผัสจากกล้ามเนื้อแน่นตึงผ่านเนื้อผ้ากลับทำให้ปลายนิ้วของเธอสั่นระริก ไอความร้อนจากร่างกายของเขาส่งผ่านทะลุเสื้อผ้าเข้ามาจนเธอรู้สึกราวกับอุณหภูมิในห้องกำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว "คุณ... ถอยไปหน่อยสิคะ" พิมพ์กระซิบเสียงแผ่ว ดวงตาคู่สวยหลบเลี่ยงการสบตาโดยตรง เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะอ่านความตื่นตระหนกที่ซ่อนอยู่ภายในใจของเธอออก "ไมไ่ล่ครับ" ธันวาตอบกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาจริงจังและจริงใจจนน่าตกใจ "ในเมื่อเรากำลังทดลองระบบ... เราก็ต้องทดสอบทุกตัวแปรให้ละเอียดที่สุดไม่ใช่เหรอครับ รวมถึงตัวแปรที่ชื่อว่า 'ความใกล้ชิด' นี่ด้วย" ก่อนที่พิมพ์จะได้ทันเอ่ยคำโต้เถียงใดๆ ออกมา ประตูห้องแล็บกระจกที่ควรจะล็อกสนิทกลับส่งเสียงปลดล็อก "ติ๊ด!" ดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของริน อดีตเพื่อนร่วมทีมที่ก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือด้วยรอยยิ้มเยาะ "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะการ 'ทดสอบระบบ' สำคัญของคุณสองคนเข้าสินะคะ?" รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความประชดประชันไว้อย่างเต็มเปี่ยม พร้อมกับชูแฟ้มในมือขึ้น "พอดีฉันเพิ่งได้รับรายงานลับจากผู้บริหาร... ว่าอัลกอริทึมตัวนี้ถูกปฏิเสธงบประมาณสนับสนุนรอบสุดท้ายเรียบร้อยแล้วค่ะ" ธันวาผละตัวออกจากพิมพ์ทันที สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมในเสี้ยววินาที ขณะที่พิมพ์หันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่ตอนนี้ปรากฏข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานกระพริบเตือนรัว **[WARNING: SYSTEM OVERRIDE DETECTED - PROJECT TERMINATED BY CENTRAL AUTHORITY]** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังเปราะบางนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ