ล็อกอินเข้าสู่โลกที่คำนวณไม่ได้

"ฉันบอกคุณกี่ครั้งแล้วศิลา ว่าอัลกอริทึมของกิลด์เราต้องการ 'หัวใจ' ไม่ใช่แค่ตัวเลขที่วิ่งผ่านหน้าจอ!" เสียงตวาดของรินรดาแทรกผ่านความเงียบงันในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยหน้าจอดิจิทัล เธอโยนแฟ้มเอกสารสรุปผลการประลองเมื่อคืนลงบนโต๊ะโลหะจนเกิดเสียงดังสนั่น สายตาของหญิงสาวกร้าวแกร่งดั่งไฟที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกอย่างที่ขัดขวางอุดมการณ์ของเธอ ศิลาไม่ได้สะดุ้ง เขายังคงจ้องมองเส้นกราฟที่เคลื่อนไหวบนจอภาพ นิ้วเรียวยาวของเขาขยับเคาะโต๊ะเป็นจังหวะที่แม่นยำไร้ที่ติ ดวงตาคู่นั้นนิ่งสนิทดั่งผืนน้ำที่ไร้เงาสะท้อน เขาไม่ได้เพิกเฉยต่อความโกรธของรินรดา แต่ในสมองของเขาไม่มีช่องว่างสำหรับตีความคำว่า 'หัวใจ' ในเชิงนามธรรม "หัวใจเป็นตัวแปรที่วัดค่าไม่ได้ในสมการการรบครับ... เอ่อ ขออภัยค่ะ ฉันหมายถึงในสมการการรบ" ศิลาแก้ไขคำพูดทันทีเมื่อเห็นรินรดาขมวดคิ้วแน่นขึ้น "ถ้าเราต้องการชนะ 'Aether Online' การพึ่งพาดวงหรือสัญชาตญาณเป็นความเสี่ยงที่สูงเกินไป ผมแค่กำลังหาทางลัดที่ระบบมองข้ามไปเท่านั้นเอง" "ทางลัดที่ว่าคือการที่คุณจะเข้าไปทดสอบระบบด้วยตัวเองเนี่ยนะ?" รินรดาถอนหายใจยาว ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังอย่างเหนื่อยอ่อน "คุณเป็นโปรแกรมเมอร์ศิลา ไม่ใช่ผู้เล่นหน้าใหม่ คุณรู้ไหมว่าการล็อกอินเข้าไปในสภาพที่จิตใจว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึกแบบคุณ... มันอันตรายแค่ไหน" ศิลาไม่ตอบ เขาหยิบอุปกรณ์เชื่อมต่อประสาทขึ้นมาสวม ศีรษะของเขาเอนพิงพนักพิง ความเย็นจากวัสดุโลหะสัมผัสผิวหนัง ไม่มีความตื่นเต้น ไม่มีความกังวล มีเพียงความกระหายใคร่รู้ในเชิงตรรกะว่าทำไมอัลกอริทึมของเกมที่สมบูรณ์แบบระดับนี้ ถึงได้มีค่าเบี่ยงเบนเล็กน้อยที่เขาตรวจพบในช่วงสามวินาทีก่อนที่เซิร์ฟเวอร์จะปิดปรับปรุงเมื่อวานนี้ *ยินดีต้อนรับสู่ Aether Online... ทำการสแกนคลื่นสมอง... ตรวจพบสถานะความผิดปกติของตัวแปรอารมณ์...* เสียงของระบบกังวานขึ้นในหัว มันไม่ใช่เสียงสังเคราะห์ทั่วไป แต่มันมีจังหวะการเว้นวรรคที่แปลกประหลาด ศิลาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ทิวทัศน์รอบตัวไม่ได้เป็นทุ่งหญ้าเริ่มต้นแบบที่ผู้เล่นทั่วไปได้รับ แต่เขามายืนอยู่กลางพื้นที่ว่างเปล่าสีขาวโพลนที่ไร้ขอบเขต ระบบไม่ได้ให้เขาเลือกอาชีพ หรือสร้างตัวละครตามมาตรฐาน แต่มันกำลังอ่านข้อมูลดิบจากจิตใต้สำนึกของเขา "ประหลาดจริง..." ศิลาพึมพำ เขาหยิบแท็บเล็ตโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นมาประเมินค่าสถานะของตัวเองทันที แต่มันกลับแสดงผลเป็นโค้ดที่ขัดแย้งกันเอง [ชื่อผู้เล่น: ศิลา] [อาชีพ: สายซัพพอร์ตผู้ถูกลืม (Hidden Class: Data Architect)] [สถานะ: กำลังวิเคราะห์โครงสร้างพื้นฐานของโลก...] เขาก้าวเดินไปข้างหน้า พื้นสีขาวเริ่มแตกออกเป็นเหลี่ยมมุมราวกับกระจกที่กำลังร้าว สิ่งที่อยู่เบื้องหลังความขาวโพลนนั้นไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่มันคือเส้นสายสีทองคำที่ถักทอเป็นเครือข่ายมหาศาล นี่คืออัลกอริทึมหลักของเกมที่ไม่มีใครเคยเห็น เขากำลังมองดู 'หัวใจ' ของระบบที่รินรดาถวิลหา แต่มันไม่ใช่สิ่งสวยงาม มันคือระเบียบวินัยที่โหดร้าย ทันใดนั้น เสียงเตือนสีแดงฉานก็ระเบิดขึ้นในโสตประสาท เสียงที่รุนแรงจนทำให้ภาพตรงหน้าสั่นไหวไปมา ไม่ใช่เสียงเตือนภัยจากระบบเกมปกติ แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนที่มาจากส่วนลึกของ Kernel ที่ศิลาแอบเจาะเข้ามา [คำเตือน: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมในระบบจำลองโลก!] [เงื่อนไขการปรากฏของบอสลับ: การแทรกแซงข้อมูลระดับวิกฤต!] ศิลานิ่งงัน หัวใจของเขา—ถ้าเขามีมันอยู่จริงในขณะนี้—คงกำลังเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นในเชิงตรรกะ เขาไม่ได้กลัว แต่เขากำลังมองเห็นช่องโหว่ที่ไม่มีใครเคยสังเกตเห็นมาก่อน ช่องโหว่ที่เป็นรูปหัวใจ... ไม่สิ มันคือรูปร่างของข้อผิดพลาดที่ดูเหมือนถูกจงใจทิ้งไว้ เงาดำมืดเริ่มก่อตัวขึ้นตรงหน้า ไม่ใช่สัตว์ประหลาดที่ดุร้าย แต่เป็นร่างจำลองของหญิงสาวในชุดเกราะที่คุ้นตา... ร่างจำลองที่รินรดาไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่ามีอยู่จริงในระบบ นัยน์ตาของร่างนั้นเปิดขึ้น มันเป็นสีทองอำพันที่มองทะลุเข้ามาในดวงตาของศิลา พร้อมกับประกาศภารกิจที่ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความสั่นสะเทือนในระบบปฏิบัติการของตัวเอง [ภารกิจระดับ SSS: "ปลดล็อกคำสั่งหัวใจของพระเจ้า"] [เงื่อนไข: คุณเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถตัดสินใจได้ว่า จะ 'ลบ' หรือ 'คงไว้' ซึ่งความผิดพลาดนี้... หากคุณเลือกผิด โลกใบนี้จะล่มสลายภายใน 24 ชั่วโมง] ร่างจำลองนั้นก้าวเข้ามาใกล้จนปลายดาบแตะที่อกของศิลา เธอไม่ได้โจมตี แต่กลับเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้ศิลาต้องหยุดลมหายใจที่ไม่มีอยู่จริง "ยินดีด้วยนะ ศิลา... นายเป็นคนแรกที่มองเห็นความเจ็บปวดของฉัน... ในฐานะโปรแกรมที่ถูกสร้างมาเพื่อ 'รู้สึก' แทนมนุษย์" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลึกลับของโลกเสมือนจริงกับพรีสต์สายลุยนะคะ