หวนคืนในคราบคนแปลกหน้า

เสียงกระดาษรายงานผลประกอบการพลิกปะทะกับกระจกโต๊ะประชุมตัวยาวดัง *แกร็ก* เบาๆ ทว่ากลับบาดลึกเข้าไปในความเงียบงันที่ปกคลุมห้องประชุมใหญ่ของอาคาร 'คณินทร์ โฮลดิ้งส์' แห่งนี้ราวกับเสียงกรรไกรคมกริบกำลังตัดผ่านเส้นด้ายแห่งความอดทน รินรดานั่งหลังตรงแนบสนิทกับพนักเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิท ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นกันแดดทรงปีกนกถูกถอดออกวางไว้ข้างแฟ้มเอกสาร เผยให้เห็นดวงตาคู่สวยที่บัดนี้ไร้ซึ่งความอ่อนแสงและหยดน้ำตาแบบที่คณินเคยคุ้นชิน มีเพียงประกายความเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกที่พร้อมจะแช่แข็งทุกชีวิตให้แหลกสลายคามือ สามปี... สามปีเต็มๆ ที่เธอหายสาบสูญไปจากชีวิตของเขา หลังจากวันที่กระดาษหย่าถูกเซ็นลงด้วยความจำยอม และคำพูดดูแคลนที่ว่าเธอเป็นได้แค่ตัวถ่วงชีวิตของเขา "คุณ... รินรดา?" เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจและเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งบัดนี้กลับสั่นพร่าเล็กน้อย คณินผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ประธาน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความระคนตกตะลึง ราวกับชายหนุ่มกำลังจ้องมองภูตผีที่ตนเป็นคนฝังกลบด้วยมือตัวเองเมื่ออดีต รินรดายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด มันคือรอยยิ้มแห่งการเย้ยหยันที่กรีดแทงหัวใจของคนมองจนแทบกระอักเลือด "แปลกใจมากหรือคะ คุณคณิน ที่คนที่คุณเคยคิดว่าเป็นแค่ดอกไม้ประดับแจกันราคาถูก จะมายืนอยู่ตรงนี้ ในฐานะประธานกรรมการบริหารคนใหม่ของ 'วี-กรุ๊ป' บริษัทคู่แข่งที่คุณกำลังดิ้นรนจะเทคโอเวอร์อยู่ตอนนี้" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าราบเรียบและเย็นชาจนน่ากลัว ทุกพยางค์ที่เปล่งออกมาสะท้อนถึงอำนาจและสถานะใหม่ที่เหนือกว่าเขาอย่างสิ้นเชิง คณินกวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าหัวจรดเท้า ชุดสูดเข้ารูปสีเทาเข้มขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าอันเย้ายวนที่เคยอยู่ในอ้อมกอดของเขาให้ดูสง่างามและทรงพลังยิ่งขึ้น กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นกุหลาบป่าจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูก ยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในกายให้ตื่นขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ความทรงจำอันเร่าร้อนในค่ำคืนที่เขาเคยปรนเปรอและตักตวงความสาวจากเรือนร่างนี้ผุดวาบขึ้นมาในหัว ราวกับไฟสำลีที่ถูกจุดติด ทว่าในเวลานี้... มันกลับร้อนรุ่มจนแผดเผาอกซ้ายของเขาให้เจ็บแปลบ "ริน... เธอเปลี่ยนไป" คณินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาแดงก่ำด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งความตกใจ ความโหยหา และความรู้สึกผิดที่กัดกินวิญญาณตลอดสามปีที่ผ่านมา "เธอไม่ควรมาอยู่ที่นี่ ที่นี่มันอันตรายสำหรับเธอ... กลับไปคุยกันเป็นการส่วนตัวไม่ได้หรือ" "เป็นการส่วนตัว?" รินรดาหัวנסเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขสิ้นเชิง "เราไม่มีเรื่องส่วนตัวอะไรต้องคุยกันอีกแล้วค่ะ คุณคณิน สถานะระหว่างเราตอนนี้ มีแค่ 'ผู้ซื้อ' กับ 'ผู้ขาย' หรือถ้าจะให้ชัดเจนกว่านั้น... คือ 'ผู้ล่า' กับ 'เหยื่อ' ต่างหาก" เธอยื่นมือเรียวขาวราวกับงาช้างไปหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงขึ้นมาหมุนเล่นในมือ สายตาคมกวาดมองผู้บริหารฝ่ายชายของฝั่งคณินที่นั่งหน้าซีดเผือดเป็นแถว ก่อนจะหยุดอยู่ที่อดีสามีที่กำลังจ้องเธอราวกับคนใกล้ตาย "ข้อเสนอในการควบรวมกิจการที่คุณส่งมา ฉันได้อ่านดูแล้วนะคะ... บอกตามตรงว่ามันน่าสมเพชสิ้นดี คุณคิดจริงๆ หรือคะว่าบริษัทที่กำลังจะล้มละลายอย่างพวกคุณ จะมีสิทธิมาต่อรองเงื่อนไขกับฉัน?" "รินรดา!" คณินทุบโต๊ะประชุมเสียงดังลั่น ความอดทนที่พยายามสะกดกลั้นไว้ขาดผึ่ง เขาพุ่งพรวดเข้ามาประชิดตัวหญิงสาว รัศมีคุกคามและความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของที่ฝังรากลึกพยายามแผ่ซ่านออกไปเพื่อกดดันเธอเหมือนในอดีต "อย่าลืมนะว่าเธอเคยเป็นใคร! เคยอยู่ใต้ร่างของฉัน..." หมัดของหญิงสาวไม่ได้เหวี่ยงออกไป แต่เป็น *สายตา* ของเธอที่คมกริบยิ่งกว่ามีดโกน รินรดาไม่แม้แต่จะขยับถอยหนี เธอกลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิด ความทรงจำอันวาบหวามในอดีตแผ่ซ่านเข้ามาในความเงียบ ร่างกายของคณินร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีเมื่อกลิ่นกายหอมหวานนั้นโชยเข้าปะทะ นึกอยากจะคว้าเอวบางนั้นเข้ามากอดแนบIอกเหมือนทุกค่ำคืนที่เขาเคยทำตามอำเภอใจ ทว่า... มือที่เคยโอบกอดเธอบัดนี้กลับทำได้เพียงกำหมัดแน่นข้างลำตัวด้วยความสั่นเทา "ใช่ค่ะ... ฉันเคยโง่เง่า ยอมก้มหัวให้ผู้ชายใจร้ายอย่างไร้หัวใจอย่างคุณ ปล่อยให้คุณย่ำยีความรู้สึกและร่างกายครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความสมเพช..." รินรดาโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างใบหูของเขา น้ำเสียงของเธอกลั้วหัวเราะเยือกเย็น "แต่จำไว้นะคะคณิน... ผู้หญิงที่นอนให้คุณขยี้จนแหลقสลายในคืนนั้น ได้ตายไปพร้อมกับลูกในท้องเมื่อสามปี ก่อนแล้ว... ส่วนคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ คือคนที่พร้อมจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคุณให้จมดิน เพื่อเอาคืนทุกหยดน้ำตาที่ฉันเสียไป!" คำว่า *'ลูกในท้อง'* พุ่งเข้าชนประสาทรับความรู้สึกของคณินราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางแสกหน้า ร่างสูงเซถอยหลังไปพิงขอบโต๊ะ ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด ข้อมูลนี้ไม่เคยปรากฏอยู่ในรายงานประวัติที่เขาเพียรตามสืบเรื่องของเธอเลยแม้แต่น้อย "ลูก... ลูกอะไร ริน... เธอกำลังพูดถึงเรื่องอะไร" เสียงของเขาขาดห้วง หัวใจเต้นรัวระรัวด้วยความหวาดกลัวที่เพิ่งก่อตัวขึ้นเป็นครั้งแรกในชีวิต รินรดาไม่ตอบ เธอเพียงแต่ยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะเก็บเอกสารทั้งหมดใส่กระเป๋าแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประtทะสายตากับเขาครั้งสุดท้ายด้วยความรังเกียจเดียชอย่างปิดไม่มิด "ไว้เราค่อยคุยเรื่อง 'หนี้แค้น' กันใหม่นะคะ... ท่านประธาน" เธอก้าวเดินผ่านเขาไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้คณินยืนแข็งทื่อราวกับรูปปั้นหินท่ามกลางความอัปยศและความมืดมนที่กำลังคืบคลานเข้ามากลืนกินลมหายใจของเขา แต่ทว่า... ก่อนที่ประตูห้องประชุมจะปิดลง เสียงฝีเท้าเล็กๆ วิ่งตึงตังพร้อมกับเสียงใสเจื้อยแจ้วก็ดังแทรกเข้ามาจากด้านนอก ทำให้ร่างของรินรดาชะงักกึกในทันที *"ม๊าขาาา! น้องรันรันหิวน้ำจังเลย ทำไมม๊าประชุมนานจัง พี่เลี้ยงบอกว่าถ้าม๊าประชุมเสร็จจะพาไปกินไอติมช็อกโกแลตไม่ใช่หรอคะ?"* เด็กหญิงตัวน้อยวัยราวสองขวบเศษ ในชุดเดรสสีชมพูฟูฟ่อง ผูกโบว์สีขาวบนเรือนผมหยักศกสลวย วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาในห้องประชุมสายตาของเด็กน้อยหยุดนิ่งที่ร่างสูงใหญ่ของคณินที่ยืนขวางประตูอยู่ ดวงตากลมโตใสแป๋วถอดแบบมาจากรินรดาราวกับพิมพ์เดียวกัน ทว่าสันจมูกโด่งรั้นและริมฝีปากหยักลึกนั้น... กลับละม้ายคล้ายคลึงกับใบหน้าของคณินราวกับแกะ! คณินก้มมองเด็กหญิงตัวน้อยที่ยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่ตรงหน้า ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปชั่วขณะ โลกทั้งใบหยุดหมุนลงตรงวินาทีนั้น เมื่อสายตาของเขากวาดไปเห็นรอยแผลเป็นเล็กๆ ที่หลังใบหูข้างขวาของเด็กน้อย... ตำแหน่งเดียวกับรอยแผลเป็นที่เขาเคยมีตั้งแต่กำเนิดไม่มีผิดเพี้ยน! ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและการเอาคืนครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — รรสรินกลิ่นกำมะหยี่