วิญญาณคืนชีพในร่างสวะ

“ข้าสั่งให้เจ้ากราบเท้าข้า แล้วคลานออกไปจากสำนักกระบี่เมฆาคล้อยเสีย มิเช่นนั้น... ศพของเจ้าจะเป็นได้เพียงปุ๋ยบำรุงต้นท้อหลังเขา!” เสียงกระโชกโฮกฮากนั้นดังสะท้อนก้องในโสตประสาท ราวกับเสียงฟ้าร้องที่บาดลึกถึงกระดูกดำ หลินเฟิงสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดรวดร้าวที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความรู้สึกเหมือนถูกบดขยี้ด้วยแรงมหาศาลจากภายนอกทำให้เขารับรู้ได้ว่า ชีวิตก่อนหน้าที่เคยเป็นถึงปรมาจารย์กระบี่ผู้สยบใต้หล้า ได้ดับสูญลงพร้อมกับคมกระบี่เล่มสุดท้ายที่หักสะบั้นกลางสมรภูมิไร้ลักษณ์ ทว่า... ความเงียบงันแห่งความตายกลับไม่ใช่จุดจบ หลินเฟิงลืมตาขึ้นช้าๆ ในสายตาที่พร่ามัวปรากฏภาพใบหน้าบิดเบี้ยวของชายฉกรรจ์สามคนในชุดศิษย์สำนักสายนอก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก ผสมปนเปไปกับกลิ่นดินโคลนและไอดินหลังฝนตก ร่างกายที่เขากำลังสถิตอยู่นี้ช่างอ่อนแอเหลือเกิน เส้นชีพจรทั่วร่างตีบตันราวกับถูกปิดตาย ปราณยุทธ์ในร่างเบาบางดั่งหมอกควันก่อนแสงอาทิตย์จะสาดส่อง “ไอ้สวะ... ยังไม่ตายอีกรึ?” ชายคนหนึ่งที่ดูเป็นหัวโจกเงื้อมเท้าขึ้น หมายจะเหยียบซ้ำลงบนใบหน้าของหลินเฟิง ทว่าวินาทีที่เท้าคู่นั้นกำลังจะกระทบ สัญชาตญาณแห่งยอดฝีมือที่สะสมมานับร้อยปีก็ตื่นขึ้น หลินเฟิงพลิกกายด้วยจังหวะที่เหนือชั้นกว่าความเข้าใจของคนธรรมดา เขาคว้าข้อเท้าของมันไว้ด้วยมือที่สั่นเทาแต่หนักแน่นราวกับคีมเหล็กกล้า “เจ้า... พึ่งใช้กำลังเท้าหนักเพียงห้าส่วน แรงส่งจากเอวไม่ถึงจุดศูนย์กลาง น้ำหนักฝ่าเท้าเอียงไปทางซ้ายครึ่งฉุ่น... สภาพเช่นนี้ยังคิดจะสังหารผู้อื่นงั้นหรือ?” น้ำเสียงของหลินเฟิงแหบพร่า ทว่ากลับเปี่ยมไปด้วยอำนาจกดดันที่ไม่อาจต้านทาน ชายทั้งสามคนชะงักงันไปครู่หนึ่งด้วยความตกตะลึง พวกมันไม่เข้าใจว่าเหตุใดศิษย์สายนอกที่มันเพิ่งซ้อมจนปางตายเมื่อครู่ ถึงได้มีสายตาที่คมกล้าและเย็นชาประดุจใบมีดโกนเช่นนี้ “แก! ปากดีนักนะ!” “หยุด!” สุ้มเสียงกังวานใสเย็นเยือกราวกับเกล็ดน้ำแข็งที่กระทบกันดั่งขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด ชายทั้งสามคนสะดุ้งสุดตัว รีบถอยกรูดไปด้านหลังก่อนจะคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว สตรีผู้หนึ่งก้าวเดินออกมาจากเงามืดของต้นสนใหญ่ นางสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ทิ้งตัวพริ้วไหวราวกับเทพธิดาจำแลง เส้นผมสีดำขลับประบ่า ผิวขาวจัดดุจหิมะแรกฤดู ทว่าดวงตาเรียวคมนั้นกลับดูห่างเหินและตัดขาดจากโลกมนุษย์ นี่คือ ‘เยี่ยจื่อซี’ ศิษย์พี่หญิงผู้ถือครองความเย็นชาที่สำนักสายนอกต่างหวาดเกรง นางมองร่างของหลินเฟิงที่นอนจมกองเลือดด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าลึกเข้าไปในแววตาคู่นั้น กลับมีความรู้สึกบางอย่างไหววูบขึ้นมา... ความอบอุ่นที่นางไม่ได้สัมผัสมานานปี ราวกับนางกำลังมองเห็นเงาร่างของใครบางคนที่เคยให้คำมั่นสัญญากับนางไว้ในอดีตชาติ “ศิษย์พี่เยี่ย... พวกเราเพียงแค่สั่งสอนศิษย์ไร้ค่าที่ทำผิดกฎสำนักเท่านั้น ขอท่านโปรดอย่าได้ใส่ใจเลย!” หัวโจกพยายามแก้ตัวด้วยเสียงสั่นเครือ เยี่ยจื่อซีไม่ตอบคำถามนั้น นางเดินตรงไปหยุดอยู่เบื้องหน้าหลินเฟิง ก่อนจะยื่นมือขาวผ่องออกมา ปลายนิ้วแตะที่ชีพจรข้อมือของเขาเบาๆ หลินเฟิงจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ความทรงจำที่ไหลย้อนกลับมาเตือนเขาว่า หญิงสาวผู้นี้คือคนเดียวในสำนักที่เคยยื่นมือเข้าช่วยศิษย์สายนอกอย่างเขาในยามที่ถูกรังแก แต่นางทำเพียงเพื่อรักษาความถูกต้อง ไม่ใช่ความรัก... หรือนั่นคือสิ่งที่เขาเข้าใจมาตลอด? “เจ้าชื่อหลินเฟิง...” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่แทบจะกลืนหายไปกับสายลม “ในร่างที่ไร้ซึ่งปราณนี้... ยังมีจิตวิญญาณที่กระหายการต่อสู้อยู่หรือ?” หลินเฟิงขยับยิ้มที่มุมปากอย่างทะนงตน แม้ร่างกายจะพังทลาย แต่จิตวิญญาณของเขายังคงเป็นยอดฝีมือผู้ยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดของวิถีกระบี่ “จิตวิญญาณของข้า... ไม่เคยพึ่งพาปราณในการคงอยู่ แต่มันดำรงอยู่ได้ด้วยคมกระบี่ที่สลักไว้ในหัวใจ” คำตอบนั้นทำให้เยี่ยจื่อซีชะงักไป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นางรับรู้ได้ทันทีว่าชายตรงหน้าไม่ใช่ ‘สวะ’ คนเดิมที่นางเคยรู้จัก หากแต่เป็นบางสิ่งที่ลึกลับและเปี่ยมด้วยอันตรายเกินกว่าคนในสำนักแห่งนี้จะหยั่งถึง ทว่า ก่อนที่นางจะได้กล่าวสิ่งใด เสียงกระบี่สั่นสะเทือนดังมาจากทิศทางยอดเขาหลัก สัญญาณเตือนภัยของสำนักกระบี่เมฆาคล้อยดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ท้องฟ้าที่เคยเงียบสงบพลันเปลี่ยนเป็นสีเลือด อักขระเวทโบราณปรากฏขึ้นบนม่านฟ้าเหนือสำนัก ราวกับฟากฟ้ากำลังจะถล่มลงมา หลินเฟิงยันกายลุกขึ้นยืนด้วยความยากลำบาก เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยแววตาที่เยือกเย็น ความทรงจำระดับปรมาจารย์บอกเขาว่า นี่ไม่ใช่ภัยพิบัติจากธรรมชาติ แต่เป็น ‘ลิขิตฟ้า’ ที่กำลังพยายามกำจัดผู้ที่แอบอ้างสิทธิ์ในการจุติใหม่ “ศิษย์พี่เยี่ย... ดูเหมือนการล้างแค้นของข้า จะไม่ได้เริ่มจากศิษย์สายนอกพวกนี้เสียแล้ว” หลินเฟิงเอ่ยขึ้น พลางชักกระบี่หักเล่มหนึ่งที่ตกอยู่ข้างกายขึ้นมา เงาร่างของชายชุดดำกลุ่มหนึ่งพุ่งลงมาจากฟ้า ราวกับฝูงอีกาที่ร่อนลงสู่เหยื่อ พวกมันมุ่งตรงมายังจุดที่เขายืนอยู่ และเป้าหมายของพวกมัน... ก็คือการตัดไฟแต่ต้นลมไม่ให้ ‘วิญญาณปรมาจารย์’ ในร่างนี้ได้เติบโตขึ้น ความตายที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อครู่ กำลังจะหวนกลับมาทวงถามเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้... หลินเฟิงไม่ใช่เหยื่อผู้ไร้ทางสู้ เขากระชับกระบี่หักในมือแน่น แรงปราณที่ดับสูญพลันจุดติดขึ้นมาอีกครั้งในจุดตันเถียนที่ลึกที่สุด ราวกับเปลวไฟที่เผาผลาญทัณฑ์สวรรค์! ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางสายกระบี่นี้ หวังว่าท่านจะชื่นชอบในก้าวย่างแรกของหลินเฟิงนะครับ!