สกิลที่ไร้ค่ากับกระทะเหล็กคู่ใจ

"ถ้าเจ้ายังขยับตัวช้ากว่านี้ อีกสามวินาทีข้างหน้า หัวของเจ้าจะหลุดออกจากบ่าไปวางกองอยู่บนพื้นหินนั่น" เสียงหวานเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยอำนาจกดดันจนน่าขนลุกดังขึ้นข้างหู เรย์สะดุ้งสุดตัว กลิ่นอายคาวเลือดและไอเวทมนตร์เข้มข้นอบอวลอยู่ในอากาศที่หนาวเหน็บ เขาลืมตาขึ้นมาพบกับเพดานถ้ำที่ประดับไปด้วยผลึกมานาสีม่วงสลัว แทนที่จะเป็นฝ้าเพดานห้องเช่าราคาถูกในเขตสลัมฮันเตอร์ที่เขาจากมา เบื้องหน้าของเขาคือ 'เซเลสเทีย' เด็กสาวรูปร่างบอบบางในชุดคลุมสีดำสนิทที่ดูเก่าคร่ำครึ ทว่าดวงตาสีทองคู่นั้นกลับลึกซึ้งราวกับผ่านกาลเวลามานับพันปี เธอกำลังกวัดแกว่งดาบสั้นที่อาบไปด้วยละอองวิญญาณ ฟันเข้าใส่กรงเล็บแหลมคมของ 'เดธวูล์ฟ' มอนสเตอร์ระดับ C ที่กำลังกระโจนเข้าใส่พวกเขาด้วยความเร็วเหนือเสียง ฉับ! ศีรษะของหมาป่าอสูรขาดกระเด็น เลือดสีดำพุ่งกระจายเป็นสายฝน เรย์ไม่รอช้า เขาคว้ากระทะเหล็กเก่าๆ ที่อยู่ข้างกายขึ้นมาตั้งการ์ดตามสัญชาตญาณ—ไม่ใช่เพื่อป้องกัน แต่เพื่อรองรับหยดเลือดสีมรกตที่กระเด็นออกมาจากแผลฉกรรจ์ของมัน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบวัตถุดิบคุณภาพเกรด B 'เลือดเดธวูล์ฟ' ผสมกับมานาบริสุทธิ์] [เงื่อนไขการเปิดใช้งาน: ร้านอาหารเคลื่อนที่ระดับต้น (ทักษะเฉพาะตัว: เชฟผู้สร้างสมดุล)] [ภารกิจแรก: สยบความหิวโหยของบอสในดันเจี้ยนระดับ S] เสียงราบเรียบของระบบดังขึ้นในหัวสมอง เรย์ขมวดคิ้ว มือที่จับด้ามกระทะเหล็กสั่นระริกไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความตื่นเต้นที่ปะทุขึ้นในอก 'เชฟผู้สร้างสมดุล' งั้นหรือ? สกิลที่เคยถูกตราหน้าว่าไร้ค่าที่สุดในสมาคมฮันเตอร์ เพราะมันใช้เพิ่มพลังโจมตีไม่ได้ ใช้ป้องกันก็ไม่ได้ มีดีแค่ทำอาหารอร่อยจนมอนสเตอร์อาจจะ... เลิกกัดกินมนุษย์? "เจ้ามัวทำอะไรอยู่? หรือความกลัวทำให้สมองของเจ้าฝ่อไปแล้ว เรย์" เซเลสเทียเก็บดาบเข้าฝัก พลางใช้สายตาที่อ่านไม่ออกมองชายหนุ่มที่กำลังบรรจงใช้มีดพกแล่เนื้อจากร่างหมาป่าอย่างใจเย็น "ผมกำลังคิดครับท่านอาจารย์" เรย์เอ่ยพลางใช้ไฟแช็กจุดเปลวไฟสีฟ้าขึ้นที่ปลายนิ้ว เขาไม่ได้ใช้เวทมนตร์โจมตี แต่เขากำลัง 'ปรุง' สภาพแวดล้อม "ถ้าเราสู้กับมันด้วยกำลัง เราตายแน่นอน แต่ถ้าเราเปลี่ยนกลิ่นอายของดันเจี้ยนให้กลายเป็นห้องครัวล่ะ?" เซเลสเทียเลิกคิ้วมองชายหนุ่มที่เธอบังเอิญช่วยไว้ท่ามกลางสมรภูมิ เธอนึกว่าเขาเป็นแค่เหยื่อที่ดวงดี แต่ยามนี้ แววตาของเรย์กลับเปลี่ยนไป มันไม่ใช่แววตาของคนขี้แพ้ แต่มันคือแววตาของ 'ผู้ล่า' ที่มองเห็นโอกาสในวิกฤต "อย่าไร้สาระ ดันเจี้ยนระดับ S ไม่ใช่ที่ให้เด็กเล่นขายของ" "ใครบอกว่าเล่นครับ?" เรย์หัวเราะเบาๆ เขาโยนเนื้อเดธวูล์ฟลงกระทะเหล็กที่ได้รับความร้อนจากทักษะพิเศษ กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วโถงถ้ำ กลิ่นเครื่องเทศที่ผสมผสานกับมานาของมอนสเตอร์สร้างปฏิกิริยาเคมีที่คาดไม่ถึง จังหวะนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าก็สั่นสะเทือน เสียงคำรามต่ำลึกดังก้องมาจากความมืดมิดเบื้องหน้า มันคือเสียงของ 'ราชาแห่งชั้นที่ 1' ที่ถูกรบกวนด้วยกลิ่นหอมที่ไม่ควรมีอยู่ในดันเจี้ยน "ดูเหมือนแขก VIP ของเราจะหิวแล้วนะครับ" เรย์จัดแจงจานอาหารอย่างพิถีพิถัน เขาวางจานข้าวผัดที่โรยด้วยเกล็ดมานาจากเดธวูล์ฟไว้บนแท่นหิน เซเลสเทียชักดาบออกมาอีกครั้ง แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นดุดัน "เจ้าบ้าไปแล้วหรือ? นั่นมันบอสระดับ S! เจ้ากำลังจะเอาข้าวผัดไปเซ่นสังเวยมันน่ะหรือ?" "เปล่าครับ" เรย์ยิ้มบางๆ พลางก้าวไปข้างหน้า "ผมแค่จะเปิดร้านอาหาร ในเมื่อมันหิว ผมก็แค่ต้องทำหน้าที่พ่อค้าที่ดี" ทว่า ก่อนที่เสียงฝีเท้าหนักอึ้งของบอสจะก้าวพ้นเงามืด ระบบก็แจ้งเตือนเสียงดังลั่นจนเรย์ต้องชะงัก [คำเตือนจากระบบ: ภารกิจระดับ SSS ถูกเปิดใช้งาน!] [เงื่อนไข: หากลูกค้า (บอส) ไม่พอใจกับรสชาติ ท่านจะต้องถูกลบหายไปจากดันเจี้ยนนี้พร้อมกับความทรงจำทั้งหมด] [หมายเหตุ: บอสในเงื่อนไขคือ 'ราชันย์มังกรเพลิง' ที่กำลังตื่นจากการหลับใหลหมื่นปี] เสียงคำรามสนั่นหวั่นไหวทำเอาเพดานถ้ำถล่มลงมา กรงเล็บขนาดมหึมาแหวกผ่านม่านหมอกสีดำมืดมิด ดวงตาสีเพลิงคู่ยักษ์จ้องมองมาที่เรย์อย่างกระหายเลือด ทว่าขณะที่มังกรกำลังจะพ่นลมหายใจมรณะออกมา กลิ่นของข้าวผัดที่เรย์ปรุงไว้ก็ลอยเข้าแตะจมูกของมัน มังกรหยุดชะงัก... ดวงตาสีเพลิงหรี่ลง ดมกลิ่นอาหารนั้นอย่างระแวดระวัง ก่อนที่มันจะโน้มหัวขนาดมหึมาลงมาจนแทบชิดใบหน้าของเรย์ "เจ้า... มนุษย์..." เสียงทุ้มต่ำดังก้องในหัวของเรย์ "นี่คือกลิ่นอะไร... ทำไมถึงมีรสชาติของความทรงจำที่ข้าโหยหา?" เรย์ยิ้มค้าง มือของเขาเริ่มสั่น แต่เขาต้องคุมสติให้อยู่หมัด "นี่คือข้าวผัดไข่สูตรพิเศษครับท่าน ถ้าท่านได้ลองชิมสักคำ ผมรับรองว่าท่านจะไม่อยากเผาพวกเราเลยแม้แต่นิดเดียวครับ" เซเลสเทียยืนตะลึงอยู่ที่ด้านหลัง เธอสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่จู่ๆ ก็จางหายไปแทนที่ด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด เรย์กำลังก้าวเข้าสู่เส้นทางที่ไม่มีใครกล้าเดิน เส้นทางที่เขาต้องเลี้ยงมอนสเตอร์ด้วยกระทะเหล็กใบเดียว ...และในจังหวะที่มังกรกำลังจะอ้าปากงับข้าวผัดคำแรกนั้นเอง แสงไฟจากระบบก็ดับวูบลง ทั้งถ้ำมืดสนิท ก่อนที่หน้าจอสีแดงฉานจะเด้งขึ้นมาตรงหน้าเรย์ [ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ระบบผู้กล้าที่แท้จริง'] [ผู้กล้าคนแรกเพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในดันเจี้ยนชั้นนี้... และเขากำลังมุ่งหน้ามาที่ร้านของท่านด้วยดาบในมือ] เรย์เม้มปากแน่น มองไปที่มังกรที่กำลังหันขวับไปทางทิศที่ผู้กล้ากำลังพุ่งเข้ามา ความวุ่นวายกำลังจะเริ่มต้นขึ้น และเขาก็รู้อยู่เต็มอกว่านี่ไม่ใช่แค่การเปิดร้านอาหาร แต่มันคือสงคราม ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยนนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับผม!