บัตรเชิญที่ไม่ควรได้รับ

“ข้อมูลพวกนี้มันไม่ควรปรากฏอยู่ในฐานข้อมูลของสถาบัน หากรหัสลับชุดนี้มีตัวตนอยู่จริง นั่นหมายความว่าระบบรักษาความปลอดภัยชั้นวิกฤตถูกเจาะเข้าเสียแล้ว” เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยแสงสีฟ้าจากหน้าจอโฮโลแกรม รันต์ขยับแว่นสายตาที่ดูธรรมดา แต่ภายใต้เลนส์นั้น ดวงตาของเขากำลังประมวลผลอัลกอริทึมที่ซับซ้อนเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะจินตนาการถึง เขาคือนักวิเคราะห์ข้อมูลที่มองเห็นโลกเป็นเพียงชุดตัวเลขและเงื่อนไขที่ถูกเขียนทับไว้ด้วยตรรกะ “ระวังคำพูดของคุณด้วย รันต์” เสียงเรียบเฉยแต่แฝงด้วยอำนาจของ ดร.วิเวียน ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เธอวางถ้วยกาแฟเซรามิกสีขาวลงบนโต๊ะโลหะ เสียงกระทบกันของมันดังก้องไปทั่วห้องที่อุณหภูมิถูกปรับให้ต่ำจนแทบจะเป็นจุดเยือกแข็ง “ถ้าสิ่งที่นายเห็นคือความจริง สถาบันแห่งนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับคุกที่รอวันถล่มลงมา” รันต์ไม่ตอบโต้ เขาจ้องมองจุดสีแดงที่กะพริบอยู่บนแผนที่ดิจิทัล มันไม่ใช่พิกัดในเขตหอพักที่พวกเขาพักอาศัย แต่มันเป็นช่องว่างระหว่างรอยต่อของมิติที่ระบบไม่ควรจะเข้าถึงได้โดยง่าย นิ้วเรียวยาวของเขาขยับรัวบนแป้นพิมพ์แสง จังหวะการพิมพ์ของเขาแม่นยำดุจเครื่องจักร ทันใดนั้น ซองจดหมายสีดำสนิทที่ทำจากวัสดุสังเคราะห์แบบพิเศษก็เลื่อนออกมาจากเครื่องพิมพ์ 3D ลับข้างโต๊ะทำงาน เขารับมันไว้ สัมผัสของมันเย็นเยียบและหยาบกร้านผิดปกติ “ผมคิดว่าผมไม่ได้หาข้อมูลชุดนี้...” รันต์พึมพำขณะพลิกซองจดหมายดู บนนั้นไม่มีที่อยู่ผู้ส่ง มีเพียงพิกัดพิกเซลเดียวที่เขากำลังวิเคราะห์อยู่บนหน้าจอ “แต่มันกำลังเชิญให้ผมเข้าไปหา” ดร.วิเวียนสาวเท้าเข้ามาใกล้ ดวงตาคมกริบของเธอหรี่ลงเมื่อเห็นตราประทับบนซองจดหมาย มันเป็นสัญลักษณ์ของ ‘ศูนย์ข้อมูลศูนย์’ หรือที่รู้จักกันในนามตำนานที่ไม่มีอยู่จริงสำหรับนักวิเคราะห์รุ่นใหม่ “นั่นมันเป็นบัตรเชิญเข้าสู่พื้นที่ปิดตายหอพักชั้นวิกฤต... รันต์ นายห้ามเปิดมันเด็ดขาด หากนายแกะซีลนั่น ระบบติดตามตัวของสถาบันจะถือว่านายเป็นผู้บุกรุก และเราทั้งคู่จะกลายเป็นเพียงตัวเลขที่ถูกลบออกจากสารบบในทันที” “ถ้าผมไม่เปิด ความจริงที่อยู่ในนั้นก็จะถูกลบหายไปตลอดกาล” รันต์สบตาอาจารย์สาว แววตาของเขาสะท้อนความกระหายใคร่รู้ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีนิ่งเฉย “อาจารย์ครับ เราเป็นนักวิเคราะห์ หรือเราเป็นแค่หุ่นยนต์ที่เดินตามอัลกอริทึมที่คนอื่นเขียนให้?” ดร.วิเวียนชะงัก เธอไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่สายตาของเธอกลับจับจ้องไปที่ประตูห้องทำงานที่ถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนาด้วยระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุด ทว่าในจังหวะนั้นเอง สัญญาณเตือนภัยสีเหลืองอำพันก็เริ่มกะพริบถี่ๆ หน้าจอทุกจานเปลี่ยนจากสีฟ้าเป็นสีแดงฉาน เสียงสังเคราะห์ที่เย็นชาของระบบ AI ประจำสถาบันดังขึ้นผ่านลำโพงรอบทิศทาง [ ตรวจพบการบุกรุกทางจริยธรรมในระดับคลาส SSS... กระบวนการลบข้อมูลเป้าหมายเริ่มทำงาน ] รันต์ไม่รอช้า เขาตัดสินใจฉีกซีลซองจดหมายสีดำออกทันที กระดาษแผ่นหนึ่งร่วงหล่นลงมาบนโต๊ะ มันไม่ใช่กระดาษธรรมดา แต่เป็นชิปหน่วยความจำที่แผ่ไอเย็นออกมาจนกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งเกาะรอบโต๊ะ ทันทีที่เขาสัมผัสมัน เสียงในหัวของเขาก็เปลี่ยนไป ไม่ใช่เสียงของ AI แต่เป็นเสียงของใครบางคนที่เขาคุ้นเคย... เสียงของเขาเองในอนาคต ‘อย่าเชื่อในสิ่งที่ระบบบอก อย่าไว้ใจคนที่ยืนอยู่ข้างหลังนาย’ รันต์ชะงักค้าง เขาค่อยๆ หันกลับไปมอง ดร.วิเวียน ที่ยืนอยู่ด้านหลัง แต่ทว่าในหน้าจอโฮโลแกรมที่สะท้อนภาพเบื้องหลังของเขา ดร.วิเวียนไม่ได้กำลังมองมาที่เขาด้วยความห่วงใยเหมือนเมื่อครู่ แต่ในเงามืดนั้น เธอมีดวงตาสีแดงฉานดุจหุ่นยนต์สังหารที่ไร้จิตวิญญาณ เธอยกปืนเลเซอร์ขนาดจิ๋วขึ้นจ่อที่ท้ายทอยของเขาอย่างแนบเนียน ก่อนจะกระซิบข้างหูด้วยเสียงที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง “ฉันได้รับคำสั่งให้ลบข้อมูลที่ผิดพลาดทิ้งเสีย... รันต์ นายคือข้อผิดพลาดที่น่าเสียดายที่สุดในอัลกอริทึมนี้” เสียงกลไกปืนทำงานเบาๆ ตามมาด้วยเสียงแจ้งเตือนที่ดังลั่นห้อง [ ระบบภารกิจระดับ SSS: ‘เอาชีวิตรอดจากนักฆ่าในเงามืด’ เริ่มต้นขึ้นแล้ว... โอกาสรอดชีวิต: 0.0001% ] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในหน้าแรกของคดีปริศนานี้ หวังว่าจะสนุกไปกับการแกะรอยความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้อัลกอริทึมนะครับ "พยานปากเอก"