ฟื้นคืนชีพในวันที่ไร้ค่า

"หยิบกระเป๋าใบนี้ออกไปให้พ้นหน้าฉัน! แล้วอย่ากลับมาเหยียบที่นี่อีก... ลินิน ชีวิตของคนไม่มีค่าแบบเธอ มันไม่คู่ควรกับคฤหาสน์หลังนี้หรอก" เสียงกรีดร้องที่แฝงไปด้วยความรังเกียจจากหญิงวัยกลางคนผู้ประดับประดาด้วยเครื่องเพชรเม็ดโตดังก้องไปทั่วโถงรับรอง ลินินลืมตาขึ้นในวินาทีนั้น—ไม่ใช่ความรู้สึกของการตื่นนอน แต่มันคือความรู้สึกของการถูกกระชากกลับมาจากความตายที่แสนทรมาน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลปะปนกับกลิ่นสาบของความเสื่อมโทรมช่างขัดแย้งกันอย่างประหลาด เธอมองต่ำลงที่มือของตัวเอง มันเรียวบางและสั่นเทา ผิวพรรณนี้ไม่ใช่ผิวของดีไซเนอร์สาวที่ผ่านงานหนักมานับสิบปี นี่คือร่างของ 'คุณหนูเล็ก' ผู้แสนอ่อนแอที่ถูกตระกูลเฉดหัวทิ้ง "พูดจบหรือยังคะ?" ลินินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอแหบพร่าทว่ากังวานด้วยอำนาจที่ทำให้คนในห้องต้องชะงัก "นังเด็กนี่! แกกล้าดียังไง..." หญิงวัยกลางคน—แม่เลี้ยงของร่างนี้—ถลึงตาใส่ เธอเงื้อฝ่ามือหมายจะตบสั่งสอน แต่ลินินไวกว่า มือเรียวคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้มั่น แววตาของลินินในตอนนี้ไม่ใช่แววตาของเด็กสาวขี้ขลาดที่ทุกคนเคยรู้จัก แต่มันคือแววตาของนักธุรกิจหญิงที่ผ่านการล้มลุกคลุกคลานและถูกแทงข้างหลังจนตายมาแล้วครั้งหนึ่ง "อย่าใช้มือสกปรกนั่นมาแตะต้องตัวฉัน" ลินินสะบัดมือออกด้วยความรังเกียจ "คุณบอกว่าที่นี่ไม่มีค่าสำหรับฉันงั้นเหรอ? งั้นช่วยจำคำพูดวันนี้ไว้ให้ดีนะคะ เพราะในวันที่คุณต้องคลานเข่าเข้ามาขอร้องให้ฉันกลับมาเหยียบที่นี่... ฉันจะเป็นคนพิจารณาเองว่าคุณ 'มีค่า' พอให้ฉันชายตามองหรือไม่" บรรยากาศในโถงเงียบกริบ พ่อของลินินที่นั่งอยู่บนหัวโต๊ะมองดูเหตุการณ์ด้วยสีหน้าเย็นชา เขาไม่ได้ห้ามปรามแถมยังทำเหมือนเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ "เอาล่ะ ถ้าจะไล่ก็ไล่ให้จบ จะได้จบสิ้นกันเสียที" ลินินลุกขึ้นยืน ร่างกายที่เคยทรุดโทรมกลับดูสง่างามขึ้นมาอย่างน่าประหลาด เธอไม่ได้ร่ำไห้ ไม่ได้อ้อนวอน เธอทำเพียงแค่มองไปรอบๆ คฤหาสน์หลังนี้ด้วยสายตาของ 'ผู้เชี่ยวชาญ' "คอลเลกชันฤดูใบไม้ร่วงปีนี้ของตระกูลเรา... ดูเหมือนจะขาดความประณีตไปมากนะคะ เส้นสายของเดรสตัวที่วางอยู่บนหุ่นโชว์นั่นน่ะ มันดูเหมือนผ้าม่านราคาถูกที่วางขายตามตลาดนัดมากกว่ารันเวย์ไฮเอนด์ ถ้าจะให้ดี... เปลี่ยนโครงสร้างช่วงเอวเสียใหม่นะคะ ไม่อย่างนั้นในงานประมูลการกุศลสัปดาห์หน้า ตระกูลเราคงได้อับอายจนไม่มีที่ยืน" "แก... แกรู้อะไร!" แม่เลี้ยงหน้าถอดสี ลินินไม่ตอบ เธอเพียงแค่นแค่นยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะเดินผ่านกลุ่มคนที่ยืนอึ้งไปที่ประตูบานใหญ่ เธอไม่มีทรัพย์สินติดตัวแม้แต่เหรียญเดียวในกระเป๋าเสื้อ มีเพียงความทรงจำด้านแฟชั่นระดับโลกและสมองที่เฉียบแหลมกว่าใคร เมื่อก้าวพ้นประตูคฤหาสน์ ลมเย็นยามค่ำคืนปะทะใบหน้า ความเป็นจริงถาโถมเข้าใส่ เธอไร้ที่อยู่อาศัย ไร้เงินทอง และในร่างนี้ไม่มีอะไรเลยนอกจากชื่อที่ถูกตราหน้าว่า 'ตัวซวย' แต่แล้ว... เสียงล้อรถหรูที่บดไปกับถนนลูกรังดังขึ้น ท่ามกลางความมืดมิด ไฟหน้ารถสปอร์ตคันหรูสาดส่องเข้ามาหยุดลงตรงหน้าเธอ ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างสูงสง่าของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบ เขาก้าวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเย็นชาดุจน้ำแข็งกำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งจนยากจะหยั่งถึง "คุณดูเหมือนคนที่มีเรื่องให้จัดการเยอะเลยนะครับ... คุณหนู" อาคเนย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เขาไม่ได้มาเพื่อเหยียดหยาม แต่เขากำลังถือบัตรเครดิตสีดำสนิทไว้ในมือ สันบัตรนั้นสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายแวววาว—มันคือบัตรที่ไม่มีวงเงินจำกัด เขายื่นบัตรใบนั้นมาตรงหน้าเธอ "ถ้าคุณคิดว่าตัวเองมีความสามารถพอที่จะฟื้นฟูอาณาจักรที่ล่มสลายให้กลับมาผงาด... ผมคือหุ้นส่วนที่แย่ที่สุดที่คุณจะหาได้ แต่ก็เป็นหุ้นส่วนที่ร่ำรวยที่สุดในตลาดนี้ คุณสนใจจะลองวางเดิมพันกับผมดูไหมครับ?" ลินินมองบัตรใบนั้นสลับกับสายตาที่เต็มไปด้วยความท้าทายของชายหนุ่ม นี่คือจังหวะที่โชคชะตาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เธอเอื้อมมือไปคว้าบัตรเครดิตสีดำนั้นไว้แน่น และทันทีที่นิ้วของเธอสัมผัสกับบัตร... เสียงแจ้งเตือนข้อความจากมือถือเครื่องเก่าในกระเป๋าเธอก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากธนาคารระบุยอดเงินโอนเข้าบัญชีจำนวนห้าสิบล้านบาทในวินาทีที่เธอตัดสินใจรับข้อเสนอนั้น! "อย่าทำผิดหวังล่ะครับ" อาคเนย์กระซิบข้างหูเธอขณะเปิดประตูรถให้ "เพราะผมจ่ายแพงมาก เพื่อจะให้คุณมาเป็นนางร้ายที่เก่งกาจที่สุดในวงการแฟชั่น" ดัชเชสโพดำขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสู่จุดเริ่มต้นของความแค้นที่แสนหรูหราครั้งนี้นะคะ