มื้อสุดท้ายก่อนวันใหม่

"ถ้าอยากกินข้าวนัก ก็ไปเลียก้นหมูในคอกเอาเถอะ นังคนขี้เกียจ ดีแต่ผลาญเงินลูกชายฉัน!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีดังทะลุโสตประสาท หลินอิงอิงลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดมิดและกลิ่นอับชื้นที่อบอวลไปด้วยฝุ่นผง เธอไม่ได้อยู่บนเตียงนอนนุ่มนิ่มในเพนท์เฮาส์หรูใจกลางมหานครอีกต่อไป แต่กลับนอนอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ที่แข็งจนปวดกระดูก หลังมือของเธอมีรอยแดงก่ำจากการถูกกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะ หลินอิงอิงขยับตัวด้วยความรวดเร็ว สัญชาตญาณเชฟระดับมิชลินสตาร์ที่ผ่านการเคี่ยวกรำในครัวนรกมานับสิบปีเตือนให้เธอตั้งรับ แรงหิวโซที่กัดกินท้องจนขดมวนกลายเป็นความโกรธที่พุ่งพล่านอยู่ในอก ร่างนี้... 'หลินอิงอิง' คนเดิมช่างน่าสมเพชนัก ถูกครอบครัวสามีโขกสับจนไม่เหลือศักดิ์ศรี "ฉันไม่ได้ขอข้าวกินฟรีๆ" เธอเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนหญิงวัยกลางคนที่ยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าประตูชะงักไปครู่หนึ่ง "แก... แกกล้าเถียงฉันหรือ!" นางจางพุ่งตัวเข้ามาหมายจะจิกหัวสะใภ้ที่เคยอ่อนแอให้จมดิน แต่ทว่าหลินอิงอิงกลับลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าที่สง่างามเกินกว่าคนอดตาย แววตาของเธอในตอนนี้คมกริบดุจมีดแล่ปลาชั้นดี "เงินค่าน้ำผักน้ำปลาในบ้านนี้ เป็นเงินจากเบี้ยหวัดของจางเหว่ยที่ส่งมาให้ 'ภรรยา' ไม่ใช่ให้ 'ทาส' อย่างฉันมาปรนเปรอแม่สามีที่เห็นแก่ได้" อิงอิงก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายหนึ่งก้าว บีบให้หญิงชราถอยกรูดด้วยความไม่คุ้นชินกับแววตาที่ดุดันเช่นนี้ "ถ้าอยากให้ฉันทำงาน ก็จงเอาข้าวมาวาง นี่คือมื้อสุดท้ายที่ฉันจะทนหิว... หลังจากนี้ อย่าหวังว่าจะได้กินแม้แต่เศษผักจากมือฉันอีก" นางจางหน้าซีดเผือดก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธจัด แต่นางก็สะบัดหน้าเดินกระแทกเท้าออกไปเพราะความกลัวลึกๆ ที่แล่นพล่านในใจ เมื่อความเงียบกลับมาเยือน หลินอิงอิงทรุดตัวลงนั่ง พลันปรากฏหน้าจอโฮโลแกรมใสกระจ่างตรงหน้า—มิติฟาร์มดิจิทัลที่เธอเคยวางระบบไว้ในฐานะโปรเจกต์ลับชิ้นสุดท้ายก่อนจากโลกนั้นมา มันยังทำงาน! เมล็ดพันธุ์ชั้นเลิศ ปุ๋ยอินทรีย์ระดับนาโน และเครื่องครัวอัจฉริยะที่ถูกย่อส่วนรอการปลดล็อก "หิวจนไส้จะขาดแบบนี้ ต้องจัดอะไรที่อุ่นท้องและฟื้นฟูพลังงาน" อิงอิงใช้สมาธิจดจ่อกับมิติ ปลายนิ้วแตะลงบนหน้าจอเพื่อเบิกข้าวหอมมะลิเก่าและไข่ไก่สดจากสต็อก ในครัวมืดๆ ของบ้านตระกูลจาง กลิ่นหอมฟุ้งของข้าวต้มที่กำลังเคี่ยวจนละมุนเริ่มโชยออกมา มันไม่ใช่กลิ่นข้าวต้มธรรมดา แต่เป็นกลิ่นหอมของข้าวคั่วและความหวานธรรมชาติที่เธอปรุงเพิ่มด้วยเทคนิคพิเศษผ่านความร้อนจากเตาถ่านที่เธอเร่งไฟขึ้นอย่างแม่นยำ ขณะที่ควันหอมลอยละล่อง ประตูครัวก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง จางเหว่ย... สามีที่เธอเคยเห็นแต่ในรูปถ่ายและจดหมายที่ถูกทิ้งขว้าง ยืนอยู่ตรงนั้น ร่างกายกำยำในชุดทหารสีซีดจางเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน ใบหน้าคมสันดูเหนื่อยล้า แต่ดวงตาคู่คมกลับเบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่บนเตา "อิงอิง? นั่น... เธอทำอะไรกินน่ะ?" เสียงแหบพร่าของชายหนุ่มสั่นไหวเล็กน้อย อิงอิงหันไปมองเขา แววตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่ซ่อนเล่ห์เหลี่ยมทางการค้าเอาไว้ เธอตักข้าวต้มใส่ถ้วยดินเผา โรยด้วยต้นหอมที่เธอแอบเอามาจากแปลงผักข้างหลังบ้าน "กลับมาได้จังหวะพอดีค่ะเหว่ย... มื้อนี้คือมื้อแรกของชีวิตใหม่ของเรา กินเสียสิคะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนข้าวต้มถ้วยนี้ให้เป็นทองคำในวันพรุ่งนี้" จางเหว่ยเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมของอาหารกระตุ้นสัญชาตญาณความหิวของเขาจนยากจะต้านทาน ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปรับถ้วยข้าวต้ม เสียงตะโกนโวยวายของนางจางก็ดังขึ้นจากหน้าประตูบ้าน ตามมาด้วยเสียงทุบประตูไม้จนสั่นสะเทือน "ไอ้ลูกทรพี! แกพานางงูพิษนี่เข้ามาทำบ้านพังไม่พอ ยังจะทำตัวขบถอีกรึ! เปิดประตูออกมาเดี๋ยวนี้! ฉันจะไล่พวกแกออกไปนอนกลางทุ่งให้หมด!" จางเหว่ยชะงักมือที่กำลังจะรับถ้วยข้าว เขามองหน้าภรรยาที่ยังคงรอยยิ้มพิมพ์ใจไว้บนใบหน้า แม้ท่ามกลางวิกฤต อิงอิงก็ยังดูมั่นคงราวกับขุนเขาที่ไม่มีวันสั่นคลอน เธอยื่นถ้วยข้าวต้มให้เขา ก่อนจะโน้มตัวไปกระซิบข้างหูชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่ทำให้นายทหารผู้เก่งกาจถึงกับขนลุก "ถ้าเขาอยากได้นัก ก็ให้เขาเอาไป... แต่จำไว้นะคะ ว่ารสชาติที่เขากำลังจะลิ้มรสในวินาทีถัดไป จะเป็นรสชาติที่เขาจะต้องชดใช้ด้วยความมั่งคั่งทั้งหมดของตระกูลจาง" ทันใดนั้นเอง บานประตูไม้ที่ผุพังก็ถูกถีบจนพังครืนลงมา ร่างของนางจางพร้อมด้วยบรรดาญาติพี่น้องที่จ้องจะฮุบสมบัติยืนอออยู่เต็มหน้าบ้าน ทว่าสิ่งที่พวกเขาเห็นไม่ใช่คู่สามีภรรยาที่หวาดกลัว แต่เป็นกลิ่นหอมของอาหารที่ยั่วยวนจนยากจะหักห้ามใจ และรอยยิ้มของหลินอิงอิงที่ดูเหมือนปีศาจจำแลงกายมาในคราบเชฟผู้ใจดี ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "ครัวคุณยาย" ในก้าวแรกของความแค้นที่แสนหอมหวานนี้นะคะ!