ค่าพลังระดับ F กับคำสาปที่ไม่มีใครต้องการ

"ศูนย์จุดศูนย์ศูนย์... ต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานที่หอคอยเวทมนตร์จะรับพิจารณา นายไม่มีแม้แต่มานาที่จะจุดไฟให้ติดด้วยซ้ำไป เซน" เสียงเย้ยหยันของอาจารย์ผู้คุมสอบดังก้องไปทั่วโถงหินอ่อนที่เย็นเยียบ ผู้คนนับร้อยในห้องโถงเงียบกริบ สายตานับร้อยคู่พุ่งตรงมาที่ผม—เซน—เด็กหนุ่มที่แบกความหวังมาตลอดสามปีบนเส้นทางนักปรุงยาที่ไม่มีใครมองเห็นค่า ผมยืนนิ่งอยู่กลางวงล้อมของผลึกคริสตัลประเมินพลังที่ดับสนิท มันไม่ได้ส่องแสงสีฟ้าครามอันเป็นเครื่องหมายของความสามารถ แต่มันกลับขึ้นสีเทาหม่น... สีของความว่างเปล่าที่ถูกตราหน้าว่าเป็น 'ไร้คลาส' "นึกว่าจะมีดีกว่านี้เสียอีกนะ เจ้าเด็กไร้สายเลือด" เสียงกระซิบจากแถวหลังดังขึ้น ผมจำได้ดีว่าเป็นเสียงของคาลอส ลูกขุนนางชั้นสูงที่มักจะหาเรื่องผมทุกครั้งที่มีโอกาส ผมไม่ได้ตอบโต้ สีหน้าของผมยังคงเรียบเฉย ทว่าในใจกลับเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ มันไม่ใช่ความเสียใจ แต่มันคือความกระหาย... ผมหยิบขวดน้ำยาที่ปรุงเองออกมาจากกระเป๋า มันคือน้ำยาฟื้นฟูมานาเกรดต่ำที่ผมใช้เวลาทดลองปรับโครงสร้างสารประกอบนับร้อยครั้งด้วยหลักการทางตรรกะที่ผมสร้างขึ้นเอง ขณะที่อาจารย์กำลังจะปัดชื่อผมออกจากทะเบียนรากฐานโรงเรียน นิ้วมือของผมที่สัมผัสถูกผลึกประเมินพลังอีกครั้ง พลัน... โลกทั้งใบก็หยุดหมุน *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณที่เหมือนเสียงเครื่องจักรกลความถี่สูงดังขึ้นในโสตประสาทของผมเพียงผู้เดียว พร้อมกับตัวอักษรโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ทับซ้อนกับภาพตรงหน้า [ตรวจพบโครงสร้างเวทมนตร์ระดับรากฐาน: สภาวะผิดปกติ] [อัลกอริทึมการปรับแต่งค่าสถานะ... เริ่มต้นการทำงาน] [วิเคราะห์ความล้มเหลว: มานาไม่ได้สูญหาย แต่ถูกล็อคด้วยเงื่อนไข 'คำสาปพันธนาการแห่งบรรพกาล'] [ต้องการถอดรหัสคำสาปเพื่อเปิดใช้งานระบบ 'นักปรุงยาผู้ควบคุมตรรกะเวท' หรือไม่?] ผมแทบหยุดหายใจ ดวงตาของผมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเงียบงันภายในห้องโถงดูเหมือนจะยาวนานเป็นนิรันดร์ ในขณะที่ผมกำลังพยายามประมวลผลข้อความเบื้องหน้า ความรู้สึกเย็นวาบก็แล่นผ่านกระดูกสันหลังเมื่อร่างเพรียวบางของหญิงสาวคนหนึ่งเดินแทรกผ่านฝูงชนเข้ามา เธอคือ 'ลีอาห์' ทายาทตระกูลเวทมนตร์ชั้นสูงที่ใครๆ ต่างก็เกรงขาม ใบหน้าเย็นชาของเธอไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ดวงตาสีเงินคู่นั้นกวาดมองผมราวกับกำลังมองสิ่งของที่ไร้ค่า ก่อนจะหยุดสายตาที่ขวดน้ำยาในมือผม "ของที่นายปรุง... มีกลิ่นของความผิดเพี้ยนที่น่าสนใจ" ลีอาห์กระซิบ แววตาของเธอสั่นไหวชั่วครู่เมื่อสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติในร่างกายเธอเอง ความเจ็บปวดจากการสะสมของมานาที่ควบคุมไม่ได้เริ่มกัดกินเธออีกครั้ง ผมเงยหน้าขึ้นมองเธอ สบตาคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว ในหัวของผมตอนนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องของการประเมินพลังอีกต่อไป แต่ตัวเลขค่าสถานะของเธอเริ่มไหลทะลักออกมาในสายตาของผมเหมือนโค้ดโปรแกรมที่กำลังถูกรัน [เป้าหมาย: ลีอาห์ - สภาวะ: มานาไหลย้อน 85% - ความเสี่ยง: ระเบิดตัวเองใน 12 ชั่วโมง] ผมขยับยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย ไม่ใช่ยิ้มแห่งความพ่ายแพ้ แต่เป็นยิ้มของคนที่เพิ่งค้นพบกุญแจไขจักรวาล "น้ำยาขวดนี้ไม่ได้มีไว้ให้คนธรรมดาครับ คุณหนูลีอาห์" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของคนทั้งห้อง "แต่มันคือตัวจุดชนวน... ที่จะเปลี่ยนชะตาชีวิตของคุณ และของผมไปตลอดกาล" ทันใดนั้น เสียงจากระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงที่หนักแน่นและบีบคั้นหัวใจจนผมแทบสำลักอากาศ [คำเตือน! ภารกิจระดับ SSS: 'ช่วยชีวิตทายาทผู้อาภัพก่อนนาทีที่สิบสอง' ถูกเปิดใช้งาน] [เงื่อนไข: หากล้มเหลว จะถูกลบตัวตนออกจากประวัติศาสตร์โลกนี้ถาวร] [ผลตอบแทน: พลังวิเคราะห์เวทมนตร์ระดับพระเจ้า และการปลดล็อคคลาส 'ราชันย์นักปรุงยา'] แสงสีแดงฉานค่อยๆ ขยายตัวจากหน้าต่างระบบจนปกคลุมไปทั่วห้องโถง พร้อมกับการขยับตัวของอาจารย์คุมสอบที่ชักดาบเวทออกมาด้วยความระแวง ทว่าในวินาทีที่ลีอาห์กำลังจะทรุดลงกับพื้นเพราะอาการกำเริบ เงาปริศนาของใครบางคนที่ยืนอยู่มุมมืดของห้องก็ก้าวออกมา... มันคือบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีตัวตนอยู่จริงในโรงเรียนแห่งนี้! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในก้าวแรกของตำนานบทนี้นะครับ