ใบหย่าที่วางทิ้งไว้

"เซ็นชื่อตรงนี้... แล้วคุณจะได้รับทุกอย่างที่เคยเรียกร้อง ตามข้อตกลงที่ระบุไว้ในเอกสารค่ะ" น้ำเสียงของรินลดาเรียบสนิทราวกับพื้นผิวน้ำในยามไร้ลมพัดผ่าน เธอวางปากกาหัวทองคำลงบนแผ่นกระดาษที่วางเด่นอยู่กลางโต๊ะกระจกตัวหรู กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ฟุ้งอยู่ในห้องทำงานขนาดใหญ่ของธราดลกลับให้ความรู้สึกเหมือนกลิ่นอับของกรงขังที่เธอเพิ่งตัดสินใจพังทลายมันลงด้วยมือตัวเอง ธราดลไม่แม้แต่จะปรายตามามองผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาขยับเนคไทสีเข้มของตนเองอย่างหงุดหงิด สายตาจ้องเขม็งอยู่กับหน้าจอแท็บเล็ตที่เต็มไปด้วยตัวเลขผลประกอบการของบริษัท "รินลดา... ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาทำเรื่องไร้สาระในเวลาทำงาน ถ้าจะเรียกร้องความสนใจ ให้มันมีขอบเขตหน่อย" "ไม่ใช่การเรียกร้องความสนใจค่ะ... แต่มันคือการคืนอิสระให้คุณ" รินลดาสูดลมหายใจเข้าลึก ความเจ็บปวดที่เคยกัดกินหัวใจตลอดสามปีที่ผ่านมาบัดนี้กลายเป็นเพียงก้อนน้ำแข็งที่เย็นเยียบ เธอไม่มีน้ำตาให้เขาอีกต่อไปแล้ว เพราะน้ำตาหยดสุดท้ายของเธอได้ร่วงหล่นลงในวันที่เขาลืมแม้กระทั่งวันครบรอบแต่งงาน หรือวันคล้ายวันเกิดที่เขาให้ได้เพียงแค่เช็คเงินสดใบโตที่เธอไม่เคยแม้แต่จะเปิดดู ธราดลหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เปี่ยมไปด้วยการเย้ยหยัน "อิสระ? คุณคงเบื่อชีวิตเมียประธานบริษัทที่สุขสบายสินะ ถึงอยากจะกลับไปลำบากอีก" เขาสะบัดตัวหันมามองเธอเต็มตา ดวงตาคมกริบคู่นั้นดุจใบมีดที่พร้อมจะกรีดลึกถึงเนื้อใน แต่ครั้งนี้รินลดากลับนิ่งเฉย เธอไม่หลบสายตา ไม่สั่นไหวราวกับดอกไม้ที่ถูกพายุซัดอีกต่อไป "ค่ะ... รินเบื่อแล้ว เบื่อที่จะต้องรอคอยเศษเสี้ยวของความรักจากคนที่มองไม่เห็นแม้แต่ลมหายใจของกันและกัน" เธอขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความสุข แต่สื่อถึงการปลดปล่อย "ใบหย่านั้น... รินเซ็นเรียบร้อยแล้ว ส่วนสินสมรส รินขอแค่ตัวเลขในบัญชีเดิมที่รินเคยมีก่อนแต่งงาน ส่วนที่เหลือ... ถือว่าเป็นค่าชดเชยเวลาสามปีที่สูญเปล่าของรินก็แล้วกัน" ธราดลชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดมุ่น ความผิดปกติในท่าทีของภรรยาทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก ปกติรินลดาต้องอ้อนวอน ต้องร้องไห้ หรืออย่างน้อยก็ต้องแสดงความเสียใจ แต่วันนี้... เธอกลับดูมั่นคงและไร้เยื่อใยอย่างน่าประหลาด "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ รินลดา?" "เกมที่จบไปนานแล้วต่างหากค่ะ" เธอตอบสั้นๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปที่ประตู "หยุดตรงนั้น!" ธราดลผุดลุกขึ้น "ถ้าคุณก้าวออกจากห้องนี้ไปโดยที่ไม่มีผมอนุญาต คุณก็ไม่มีสิทธิ์กลับมาเหยียบที่นี่อีก จำไว้ว่าชีวิตของคุณมันติดอยู่ที่นี่... ติดอยู่กับชื่อของผม" รินลดาหยุดเท้า เธอไม่ได้หันกลับไป แต่เลือกที่จะทิ้งท้ายประโยคที่ทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจของชายหนุ่มที่เต้นเป็นจังหวะกระตุก "ชื่อของคุณ... มันเคยเป็นความภูมิใจเดียวของรินค่ะ แต่วันนี้... รินขอคืนมันให้คุณทั้งหมดเลย หวังว่าคุณจะเก็บรักษา 'อิสระ' นี้ไว้ให้ดีนะคะ เพราะรินจะไม่ทนเป็นเงาในชีวิตคุณอีกต่อไป" เสียงประตูปิดลงเบาๆ ทิ้งให้ธราดลยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน เขารู้สึกถึงความโหวงเหวงในอกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เอกสารใบหย่าที่วางนิ่งอยู่บนโต๊ะดูหนักอึ้งกว่าน้ำหนักจริงของมันหลายเท่า เขาคว้ามันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ก่อนจะกระชากกระดาษนั้นทิ้งลงถังขยะอย่างฉุนเฉียว "จะไปไหนก็ไป... คิดว่าฉันจะง้อหรือไง" เขาพึมพำกับตัวเอง แต่ทว่า... ความเย็นชาที่เคยสร้างขึ้นกลับดูเบาบางลงเหลือเกินเมื่อไม่มีสายตาที่จ้องมองเขาด้วยความรักคอยประคองอยู่อีกต่อไป --- สามปีต่อมา... กลิ่นอายของร้านจิวเวลรี่หรูย่านใจกลางเมืองอบอวลไปด้วยความประณีต รินลดาในชุดเดรสสีครีมดูสง่างามและเปี่ยมไปด้วยพลัง เธอคือกำลังหลักของแบรนด์จิวเวลรี่ชื่อดังที่กำลังเป็นที่จับตามองในแวดวงไฮโซ มือเรียวบางกำลังบรรจงวางอัญมณีเม็ดงามลงบนตัวเรือนอย่างประณีต "หม่ามี้ครับ... ลีโอทำแบบนี้สวยไหม?" เสียงเล็กๆ ใสกระจ่างดังขึ้นพร้อมกับเด็กชายวัยสามขวบที่วิ่งเตาะแตะเข้ามาในห้องทำงาน ดวงตากลมโตสุกใสของ 'น้องลีโอ' ส่องประกายด้วยความซุกซน เด็กน้อยถือกระดาษที่วาดภาพรูปหัวใจเบี้ยวๆ มายื่นให้หญิงสาว รินลดาวางงานในมือลงแล้วโผเข้ากอดลูกชายไว้แน่น ความรักความอบอุ่นที่เธอได้รับจากดวงใจดวงเล็กๆ นี้คือแรงผลักดันเดียวที่ทำให้เธอเติบโตได้อย่างแข็งแกร่ง "สวยมากเลยค่ะคนเก่ง ของขวัญชิ้นนี้หม่ามี้จะเก็บไว้เป็นสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดในโลกเลย" เธอกดจมูกลงบนแก้มนุ่มของลูกชาย ความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นจากหยาดเหงื่อและน้ำตาทำให้เธอมั่นใจว่า เธอตัดสินใจถูกแล้วที่ก้าวออกมาจากขุมนรกในวันนั้น ทว่า... ในช่วงบ่ายวันหนึ่งขณะที่รินลดาจัดเตรียมสินค้าเพื่อออกงานแสดงจิวเวลรี่ระดับประเทศ ลูกค้าวีไอพีคนหนึ่งได้ก้าวเข้ามาในร้าน รินลดาเงยหน้าขึ้นจากแคตตาล็อก รอยยิ้มที่ฝึกฝนมาอย่างดีเพื่อต้อนรับลูกค้าชะงักค้างทันที เมื่อสายตาประสานกับชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ธราดล... เขายังคงดูดีและเยือกเย็นไม่ต่างจากเมื่อสามปีก่อน ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับดูหม่นแสงและเต็มไปด้วยรอยร้าวที่ไม่น่าเชื่อว่าจะเกิดขึ้นกับคนอย่างเขา "คุณ..." เขาครางชื่อเธอออกมาเบาๆ ราวกับไม่เชื่อสายตา ในจังหวะนั้นเอง น้องลีโอที่วิ่งเล่นอยู่หลังร้านก็วิ่งตึงตังออกมาพร้อมกับตุ๊กตาไดโนเสาร์ในมือ ก่อนจะสะดุดพรมแล้วล้มลงตรงหน้าธราดล เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มแปลกหน้าด้วยดวงตากลมโตที่ถอดแบบมาจากรินลดาไม่มีผิดเพี้ยน ธราดลชะงักกึก ร่างกายเขาราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อก้มลงมองใบหน้าของเด็กน้อยที่ดูเหมือนเขาราวกับส่องกระจกย้อนวัยไปเมื่อสามสิบปีก่อน มือหนาของเขาค่อยๆ ยื่นลงไปหาเด็กชายอย่างสั่นเทา ขณะที่ความสงสัยและความจริงที่รินลดาปกปิดไว้กำลังจะพังทลายลงตรงหน้า "เด็กคนนี้... ลูกใคร?" เข็มฉายานิศขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและก้าวข้ามผ่านมันไปพร้อมกับรินลดาในตอนแรกนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!