ออกจากแดนลับพร้อมอำนาจที่แท้จริง

ความกดดันระดับบรรพกาลไม่ได้ส่งเสียงคำราม มันเพียงแค่กดทับจนอากาศรอบกายแตกสลายเป็นจุล ม่อหลงก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว—เพียงก้าวเดียวที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ใบหน้าของผู้อาวุโสสำนักกระบี่นภาผู้เคยผยองยโส บัดนี้ซีดเผือดราวกระดาษสา สองมือที่ถือกระบี่วิเศษสั่นเทิ้มจนคมโลหะกระทบกันดังเครือเคล้ง ท่ามกลางศิษย์นับร้อยที่คุกเข่าหมอบราบคาบกับพื้นด้วยแรงกดทับของปราณมารที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของเด็กหนุ่มผู้เพิ่งก้าวออกจากม่านพลังของแดนลับโบราณ ไม่มีผู้ใดกล้าสบตา... แม้แต่เงาของหลี่เทียนเฉินที่ทาบทับลงบนพื้นดิน ก็ยังดูคล้ายคมกระบี่นับหมื่นเล่มที่จ่ออยู่เหนือลำคอของพวกมัน "เจ้า... เจ้าทะลวงผ่านขอบเขต... วิญญาณยุทธ์ขั้นสมบูรณ์แล้วอย่างนั้นหรือ?" เสียงของม่อหลงแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด ในอดีตชาติมันเคยเหยียบย่ำอีกฝ่ายดั่งมดปลวก แต่ในยามนี้ เพียงแค่รัศมีปราณที่รั่วไหลออกมาจากร่างของหลี่เทียนเฉิน ก็เพียงพอที่จะบดขยี้กระดูกทั่วร่างมันให้แหลกละเอียดได้ในพริบตา หลี่เทียนเฉินไม่ได้ชายตามองคู่แค้นเก่าผู้นั้น สายตาของเขายังคงราบเรียบและลุ่มลึกราวกับผิวน้ำในห้วงมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง เขากวาดสายตามองไปทั่วอาณาบริเวณที่ครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยความโลภและการแย่งชิง วิถีกระบี่ในร่างของเขาหลอมรวมเข้ากับสัจธรรมแห่งฟ้าดินอย่างสมบูรณ์แบบ กำปั้นมารสะทananนภาหาใช่เพียงเคล็ดวิชาทำลายล้าง หากแต่เป็นกฎเกณฑ์ที่เขากำหนดขึ้นเอง "ความโลภเป็นดั่งหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง..." หลี่เทียนเฉินกล่าวแผ่วเบา น้ำเสียงของเขาก้องกังวานอยู่ในจิตวิญญาณของทุกคนที่ได้ยิน "พวกเจ้าคิดจะคว้าไขว่1อำนาจที่มิใช่ของตน สุดท้ายก็เป็นได้เพียงฝุ่นธุลีใต้รอยเท้าของกาลเวลา" ทันใดนั้น ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะโปรยปรายก็ก้าวออกมาจากเงาไม้ ไป๋อวี๋ซวงนางเซียนแห่งตำหนักเหมืองสวรรค์ปรากฏกายเคียงข้างเขา ดวงตางามลึกล้ำราวกับดาราดับแสง กลิ่นอายความเย็นชาที่เคยขับไล่ผู้คนนับร้อยให้ถอยห่าง บัดนี้กลับอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อนางเหลือบมองบุรุษข้างกาย นางเอื้อมมือเรียวดุจหยกขาวมาแต้มที่แขนเสื้อของเขาเบาๆ เป็นการสื่อความนัยว่า 'ข้าอยู่ตรงนี้ เคียงข้างท่านเสมอ' "เทียนเฉิน... คนเหล่านี้ไม่คุ้มค่าให้ท่านต้องลงมือหรอกกระมัง" เสียงหวานใสดังกังวานราวกับเสียงกระดิ่งหยก แต่กลับเยือกเย็นเสียจนม่อหลงและพวกพ้องรู้สึกราวกับถูกแช่แข็งในขุมนรกน้ำแข็ง "ข้าไม่ได้จะลงมือ..." หลี่เทียนเฉินแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อฟ้าดิน "ข้าเพียงแต่จะแสดงให้ยุทธภพได้เห็น ว่าการก้าวออกมาจากแดนลับในครั้งนี้ หมายความว่าอย่างไร" เขายกมือขึ้นช้าๆ แล้วสะบัดแขนเสื้อเบาๆ คราหนึ่ง! ตูมมม! คลื่นปราณสีครามเข้มระเบิดออกเป็นวงกว้าง แรงระเบิดนั้นไม่ได้ทำลายล้างชีวิต แต่กลับสร้าง 'เขตอาคมแห่งสัจธรรม' ครอบคลุมรัศมีร้อยลี้ ปราณกระบี่และปราณมารผสานกลมกลืนกันจนกลายเป็นม่านฟ้าสีดำทมิฬที่มีประกายสายฟ้าสีทองแลบแปลบปลาบ ทุกคนที่ติดอยู่ในเขตอาคมนี้ต่างรู้สึกว่าพลังยุทธ์ของตนถูกผนึกไว้จนหมดสิ้น แม้แต่การหายใจก็ยังทำได้ด้วยความยากลำบาก นี่คืออำนาจที่แท้จริง อำนาจที่จะสั่นสะเทือนไปทั้งยุทธภพ! ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีภาพการนองเลือดที่โหดเหี้ยม มีเพียงความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวที่บอกให้โลกรู้ว่า นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ขั้วอำนาจเก่าทั้งหมดในยุทธภพจะต้องถูกล้างไพ่ใหม่ด้วยกำปั้นและกระบี่ของหลี่เทียนเฉินเพียงผู้เดียว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด และไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือเขตอาคมที่ควรจะมืดครึ้มด้วยปราณมาร กลับแยกตัวออกเป็นสองส่วนราวกับถูกคมกระบี่มหึมาฟันผ่า เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวจากห้วงมิติเบื้องบน ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ากำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลยาวนานนับหมื่นปี หมอกควันสีเลือดพวยพุ่งลงมาจากรอยแยกมิติ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยียบเย็นที่เสียดแก้วหูของทุกคนจนเลือดไหลซึมออกมาจากทวารทั้งเจ็ด "ฮ่าๆๆๆ... หลี่เทียนเฉิน เจ้าคิดว่าการก้าวออกจากแดนลับจะทำให้เจ้าเป็นผู้ไร้เทียมทานแล้วอย่างนั้นหรือ? ช่างเป็นกบในกะลาที่น่าสมเพชเสียจริง!" ร่างในชุดเกราะโบราณสีดำสนิทที่ปกคลุมด้วยอักษรเวทสีทองอร่ามค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากรอยแยกมิตินั้นทีละก้าว แรงกดดันระดับที่ทำให้มิติรอบข้างบิดเบี้ยวแผ่ซ่านออกมาจนศิษย์สำนักต่างๆ กระอักเลือดสดๆ ออกมาพร้อมกัน หลี่เทียนเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย รัศมีกระบี่ในร่างไหววูบเป็นครั้งแรก ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มาจนถึงบทนี้นะครับ หมื่นกระบี่คืนรังครับ