รหัสลับในหอสมุดกลาง

เสียงคีย์บอร์ดกลไกดังกระทบกันเป็นจังหวะรัวเร็วในความเงียบสงัดของชั้นใต้ดินหอสมุดกลาง แสงสีฟ้าจากหน้าจอมอนิเตอร์สี่ตัวสะท้อนเข้ากับนัยน์ตาคู่คมของเรย์ ทุกจังหวะที่นิ้วของเขาสัมผัสปุ่มกดเปรียบเสมือนการกรีดนิ้วลงบนสายกีตาร์ที่กำลังเล่นเพลงแห่งความตาย—ความตายของชายที่เป็นพ่อ และความตายของความจริงที่ถูกฝังกลบมาตลอดห้าปี “ตรรกะที่ผิดเพี้ยน มักทิ้งร่องรอยให้ตามหาเสมอ” เรย์พึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาเย็นเยียบและนิ่งสนิท บนหน้าจอ แถวโค้ดภาษา C++ และฐานข้อมูลเซิร์ฟเวอร์หลักของมหาวิทยาลัยไหลผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำเชี่ยว เขาไม่ได้กำลังแฮกเพื่อความสนุก แต่เขากำลังตามหา ‘Ghost Protocol’ อัลกอริทึมที่พ่อของเขาทิ้งไว้ก่อนจะถูกตราหน้าว่าเป็นผู้ทรยศต่อระบบความปลอดภัยของเครือข่ายระดับชาติ ทันใดนั้น หน้าจอก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน บรรทัดคำสั่งที่ระบุชื่อไฟล์ *‘Project_Inheritance_v.01’* ปรากฏขึ้นตรงหน้า หัวใจของเรย์กระตุกวูบ แต่มือของเขายังคงนิ่งราวกับรูปปั้น “คุณกำลังเล่นกับไฟนะ เรย์” เสียงหวานแต่เย็นชาดังขึ้นจากมุมมืดหลังชั้นหนังสือโบราณ เรย์ไม่แม้แต่จะหันไปมอง เขาจำเสียงนั้นได้ดี—เสียงของริน ดาวคณะผู้มีรอยยิ้มประดับใบหน้าดั่งหน้ากากที่ไร้รอยต่อ รินก้าวออกมาจากเงามืด แสงไฟสลัวจากจอมอนิเตอร์เผยให้เห็นชุดนักศึกษาที่เนี้ยบกริบและแววตาที่มองดูเรย์ราวกับเขากำลังเล่นเกมที่ไม่มีวันชนะ “สภานักศึกษาได้รับแจ้งเตือนการเจาะข้อมูลระดับ 5 ในหอสมุดกลาง ฉันไม่คิดว่าจะเป็นคุณ... อัจฉริยะผู้รักสันโดษที่วันๆ เอาแต่ขลุกอยู่กับกองขยะข้อมูล” เรย์หยุดพิมพ์ เขาหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาของเขาฉายแววเย้ยหยัน “และฉันก็ไม่คิดว่าผู้คุมกฎระดับดาวคณะ จะมีเวลาว่างมาเดินตรวจตราความเรียบร้อยในชั้นใต้ดินที่แม้แต่บรรณารักษ์ยังลืมไปว่ามีอยู่จริง” รินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เธอก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ดูขัดกับบรรยากาศอับชื้นของห้องเก็บเอกสาร “ความจริงมันก็เหมือนกับอัลกอริทึมที่ซับซ้อนนั่นแหละครับเรย์ ยิ่งคุณพยายามเข้าใกล้ใจกลางมากเท่าไหร่ ประตูก็จะยิ่งปิดตายใส่หน้าคุณมากขึ้นเท่านั้น เลิกหาเรื่องใส่ตัวเถอะ ก่อนที่ประวัติของคุณจะถูกลบหายไปจากสารบบจริงๆ เหมือนคนพ่อ” คำพูดนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลเดิม เรย์ยันตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันระหว่างคนทั้งสองพุ่งสูงจนแทบจะกลายเป็นกระแสไฟฟ้าในอากาศ “ถ้าพ่อฉันทำผิดจริง ทำไมอัลกอริทึมนี้ถึงถูกล็อกด้วยรหัสที่ตรงกับวันเกิดของฉันล่ะ ริน... หรือจะบอกว่าคุณไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับไฟล์ที่เซิร์ฟเวอร์มหาวิทยาลัยกำลังซ่อนไว้นี่?” รินชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มประดิษฐ์บนใบหน้าสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาเรียบเฉย “ฉันไม่รู้หรอกว่าคุณกำลังพล่ามเรื่องอะไร แต่นี่เป็นคำเตือนสุดท้าย—ถอยออกมาซะ” เรย์ไม่สนใจ เขาหันกลับไปที่หน้าจอและกด Enter ครั้งสุดท้าย ไฟล์ข้อมูลที่ถูกล็อกไว้นานปีถูกปลดล็อก รหัสผ่านถูกถอดรหัสออกมาเป็นตัวเลขชุดหนึ่งที่คุ้นตา มันไม่ใช่แค่ตัวเลข แต่มันคือเส้นทางการโอนเงินที่โยงไปยังบัญชีลับของสภานักศึกษา และ... บัญชีส่วนตัวของผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาในตอนนี้ ทว่า สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น เมื่อไฟล์วิดีโอที่ถูกซ่อนไว้ลึกที่สุดเริ่มเล่นโดยอัตโนมัติ ภาพใบหน้าของชายคนหนึ่งที่เรย์โหยหามาตลอดชีวิตปรากฏขึ้นในสภาพอิดโรย เขาพูดด้วยเสียงกระซิบที่สั่นพร่า “ถ้าเรย์ได้เห็นไฟล์นี้... แสดงว่าอัลกอริทึมสมบูรณ์แล้ว อย่าเชื่อใครทั้งนั้น แม้แต่คนที่มีนามสกุลเดียวกับคนที่วางแผนทำลายฉัน” เรย์ชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นบุคคลที่ยืนซ้อนหลังพ่อของเขาในวิดีโอ—ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหญิงสาวที่มีใบหน้าคล้ายกับรินราวกับพิมพ์เดียวกัน เพียงแต่ดวงตานั้นดูโหดเหี้ยมกว่า “พี่สาวฉัน... ไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้” รินพึมพำ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความแข็งกร้าวหายไปเหลือเพียงความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด ทันใดนั้น สัญญาณเตือนภัยของมหาวิทยาลัยก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งอาคาร ไฟสีแดงกะพริบถี่เป็นจังหวะ เรย์มองไปยังรินที่ตอนนี้สีหน้าซีดเผือด เธอกำลังจะคว้าบางอย่างออกจากกระเป๋า แต่ฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนจำนวนมากก็ดังขึ้นที่หน้าประตูทางเข้าชั้นใต้ดิน เรย์หันไปมองหน้าจออีกครั้ง ข้อความสุดท้ายที่เด้งขึ้นมาบนหน้าต่างคำสั่งทำให้เลือดในกายเขาเย็นเยียบไปถึงกระดูก: *‘System Compromised: Traceback initiated – Identify and Terminate’* “นี่มันไม่ใช่แค่การจับแฮกเกอร์แล้ว” เรย์พึมพำขณะมองไปยังกลุ่มชายชุดดำที่พังประตูเข้ามา “ริน... บอกฉันทีว่าพวกมันมาที่นี่เพื่อเก็บฉัน หรือเพื่อเก็บหลักฐานชิ้นนี้กันแน่?” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทเพลงแห่งความจริงบทแรกนะครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่งหวังว่าคุณจะติดตามตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อครับ