วันสิ้นโลกคือจุดเริ่มต้น

กลิ่นคาวเลือดและสนิมเหล็กของซากปรักหักพังยังคงติดตรึงอยู่ในโสตประสาทของคิน ราวกับว่ามหาสงครามล้างโลกเมื่อสิบปีก่อนเพิ่งจะมอดดับลงตรงหน้า ลมหายใจสุดท้ายของเขาบนสนามรบแห่งอนาคตที่เต็มไปด้วยเศษซากอารยธรรมมนุษย์ควรจะจบลงที่ความว่างเปล่า ทว่าสัมผัสแรกที่ปลุกให้สติของเขากลับคืนมาหาใช่ความเจ็บปวดจากบาดแผลฉกรรจ์ แต่เป็นความเย็นยะเยือกของแผ่นหลังที่แนบติดกับเบาะหนังเทียมสีดำคุ้นตา กลิ่นอับของกระดาษตำราเรียนและกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ลอยมาแตะจมูก คินกะพริบตาช้าๆ ปรับโฟกัสภาพตรงหน้า แสงไฟนีออนสีขาวนวลจากเพดานห้องเรียนขนาดกลางส่องกระทบกับกระดานไวท์บอร์ดที่ยังคงมีโจทย์สมการฟิสิกส์ควอนตัมค้างไว้ นาฬิกาดิจิทัลบนข้อมือซ้ายส่งเสียงติ๊กเบาๆ แสดงวันที่—ปี ค.ศ. 2034 สิบปีก่อน วันที่โลกยังไม่ล่มสลาย วันที่มนุษยชาติยังคงใช้ชีวิตด้วยความประมาท "คุณคินครับ... ตื่นได้แล้ว อาจารย์กำลังจะเรียกชื่อส่งงานวิจัยชิ้นสำคัญแล้วนะ" เสียงกระซิบแหบพร่าแต่คุ้นหูดังขึ้นจากด้านข้าง เมื่อคินหันไปมอง เขาก็พบกับ "ธนา" เพื่อนสนิทสมัยมหาวิทยาลัยที่เสียชีวิตไปตั้งแต่ปีแรกของการรุกรานจากจักรกลต่างมิติ ใบหน้าของธนาในวัยยี่สิบปีเต็มไปด้วยความกังวลและรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่คินไม่ได้เห็นมานานนับทศวรรษ คินไม่ได้ตอบทันที เขายกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของตัวเอง ผิวสัมผัสนั้นไร้ซึ่งรอยแผลเป็นจากสะเก็ดระเบิด ไม่มีกล้ามเนื้อที่ถูกฉีกขาด หรือความเหนื่อยล้าจากการถือปืนไรเฟิลพาสมาน้ำหนักสิบกิโลกรัมติดต่อกันสามวันสามคืน เลือดในกายสูบฉีดอย่างเป็นปกติ หัวใจเต้นเป็นจังหวะหนักแน่น นี่ไม่ใช่ความฝัน หรือโลกหลังความตายที่วิญญาณโหยหา แต่นี่คือ "อดีต" ที่เขาเคยทิ้งไว้เบื้องหลัง "ฉัน... รอดมาได้งั้นเหรอ" เสียงของคินแหบพร่า แววตาที่เคยตายด้านและเย็นชาจากการผ่านสมรภูมินรกค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความคมกริบราวกับใบมีดที่ถูกลับใหม่ ในสมองของเขาไม่ได้มีเพียงแค่ความทรงจำของเด็กหนุ่มนักศึกษาปีสาม แต่มีความทรงจำของอดีตนายพลหน่วยรบพิเศษผู้ผ่านสงครามล้างผลาญมานานถึงสิบปีเต็ม ประสบการณ์การเอาตัวรอด สัญชาตญาณนักล่า และความรู้เกี่ยวกับเทคโนโลยีของฝ่ายศัตรูถูกบรรจุแน่นอยู่ในสมองส่วนลึกอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่า สิ่งที่แปลกประหลาดที่สุดไม่ใช่การที่เขาย้อนเวลากลับมา *ติ๊ด!* เสียงสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์ใสๆ ดังขึ้นก้องอยู่ในหัวของคินโดยตรง ราวกับมันถูกฝังไว้ในระบบประสาทของเขาตั้งแต่เกิด หน้าต่างโฮโลแกรมใสสีฟ้าเข้มปรากฏขึ้นกลางอากาศในระดับสายตา โดยมีเพียงเขาคนเดียวที่มองเห็นมัน [ระบบซิงโครไนซ์เวลาควอนตัม เริ่มต้นการทำงาน 100%] [เจ้าของร่าง: คิน (อดีตผู้บัญชาการหน่วยรบพิเศษรอดตายแห่งมหาสงคราม)] [สถานะภารกิจ: ย้อนเวลาสู่จุดเริ่มต้นเพื่อแก้ไขประวัติศาสตร์] [เป้าหมายหลัก: ป้องกันการล่มสลายของโลก และเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของ "เซร่า วาลคิรี" จากศัตรูคู่อาฆาตให้กลายเป็นพันธมิตรผู้กุมหัวใจ] คินหรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นครึ่งหนึ่งอย่างเย้ยหยัน ระบบประหลาดนี้ช่างตรงกันข้ามกับความโหดร้ายของโลกที่เขาเคยเจอเสียจริง การส่งเขากลับมาในอดีตพร้อมกับอินเทอร์เฟซช่วยเหลือ ราวกับพระเจ้ากำลังเล่นตลกกับชีวิตของเขา หรือบางที... นี่อาจจะเป็นโอกาสเดียวที่เขาจะได้แก้ไขความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต ในสงครามครั้งก่อน เซร่า วาลคิรี คือขุนศึกจักรกลอัจฉริยะที่นำทัพหุ่นยนต์สังหารกวาดล้างมนุษยชาติจนเกือบสูญพันธุ์ เธอดุดัน เย็นชา ไร้ความปรานี และเป็นคนที่ลงมือปลิดชีพเพื่อนร่วมทีมของเขาต่อหน้าต่อตา ทว่า ในเวลานี้... เซร่าในวัยเดียวกันกับเขายังคงเป็นเพียงแค่นักศึกษาทุนอัจฉริยะผู้โดดเดี่ยว ถูกเพื่อนร่วมสถาบันกลั่นแกล้ง และเก็บตัวเงียบเชียบอยู่มุมห้องเรียน "คิน! นายเป็นอะไรหรือเปล่า หน้าซีดมากเลยนะ ไปห้องพยาบาลไหม?" ธนาเอ่ยถามด้วยความห่วงใย พร้อมกับเขย่าแขนเสื้อของเขาเบาๆ "ฉันไม่เป็นไรธนา..." คินตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสีเข้มกวาดสายตาผ่านหน้าต่างใสของห้องเรียนไปยังสนามหญ้าด้านนอก ท้องฟ้ายังคงเป็นสีครามสดใส ไร้ซึ่งร่องรอยของยานรบทมิฬที่กำลังจะฉีกน่านฟ้าในอีกสามปีข้างหน้า เขารู้ดีว่าเวลาไม่ได้มีไว้ให้เสียเปล่า ทุกวินาทีต่อจากนี้คือการเตรียมพร้อมเพื่อสร้างความได้เปรียบ การปล่อยให้เซร่าเติบโตขึ้นไปเป็นศัตรูที่น่ากลัวที่สุดในอนาคตคือความโง่เขลา แต่การเข้าไปหาเธอในตอนนี้ด้วยความระแวงก็มีแต่จะทำให้ทุกอย่างแย่ลง คินต้องเดินเกมให้เหนือกว่า และใช้ประโยชน์จากความลับในอนาคตมาพลิกสถานการณ์ทั้งหมด ขณะที่คินกำลังคำนวณแผนการในหัว เสียงฝีเท้าเบาๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องเรียน ร่างเพรียวบางในชุดนักศึกษาที่ไม่ค่อยรีดให้เรียบร้อยนักเดินก้มหน้าเข้ามาในห้อง เธอถือแฟ้มเอกสารหนาเตอะไว้แนบอก เส้นผมสีดำสนิทปล่อยยาวเคลียไหล่ บรรยากาศรอบตัวเธอดูโดดเดี่ยวและเต็มไปด้วยกำแพงความเย็นชาที่สร้างขึ้นเพื่อป้องกันตัวเอง นั่นคือเธอ... เซร่า วาลคิรี ในวัยที่ยังไม่มีแม้แต่กองกำลังหรือเทคโนโลยีในมือ คินมองร่างของเด็กสาวที่กำลังเดินผ่านโต๊ะของเขาช้าๆ สายตาคมกริบพินิจพิเคราะห์ทุกการเคลื่อนไหว ทันใดนั้นเอง หน้าต่างโฮโลแกรมของระบบก็กะพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงเตือนที่เปลี่ยนเป็นโทนเสียงสีแดงฉาน บ่งบอกถึงระดับความอันตรายที่พุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบเป้าหมายระดับ SSS อยู่ในระยะประชิด] [ภารกิจเฉพาะหน้าถูกกระตุ้น: "การพบกันครั้งแรกของศัตรูหัวใจ"] [เงื่อนไข: ทำความรู้จักกับ เซร่า วาลคิรี ก่อนที่คาบเรียนนี้จะจบลง มิฉะนั้นบทลงโทษคือการถูกลดระดับพลังกายลง 50%] คินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่ออ่านเงื่อนไขของระบบ ดวงตาคมกริบมองตามร่างบางที่กำลังหย่อนตัวลงนั่งที่โต๊ะแถวหลังสุดอย่างไร้ผู้คน ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกยิ้มกว้างขึ้นอย่างท้าทาย ในเมื่อสวรรค์มอบโอกาสให้เขากลับมาเริ่มเกมใหม่ คราวนี้... เขาจะเป็นคนเดินหมากตานี้เอง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลานقไปกับ "ควอนตัมคอร์" ครับ