วิญญาณใหม่ในร่างสะใภ้ที่ถูกทิ้ง

“ถ้าแกยังทำตัวไร้ประโยชน์แบบนี้ ก็อย่าหวังว่าจะได้กินข้าวแม้แต่เม็ดเดียวในบ้านหลังนี้ อิงอิง! กวาดลานบ้านให้สะอาด ก่อนที่ฉันจะเอาไม้เรียวหวดหลังแกให้เลือดซิบ!” เสียงแหลมสูงของหญิงวัยกลางคนดังทะลุโสตประสาทของผม... ไม่สิ ของ ‘หลินอิงอิง’ เข้ามาอย่างดุดัน ร่างกายของหญิงสาวในวัยยี่สิบต้นๆ สั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวที่ฝังลึกอยู่ในจิตใต้สำนึก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นกับวิญญาณดวงใหม่ที่เพิ่งเข้ามาอาศัยร่างนี้ อิงอิงลืมตาขึ้นช้าๆ สายตาที่เคยอ่อนแอและสั่นไหวบัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งสงบดุจผิวน้ำที่สะท้อนเงาของพายุ เธอไม่ได้กวาดลานบ้านตามคำสั่ง แต่กลับยันกายลุกขึ้นจากพื้นดินที่เย็นเฉียบ พลางมองฝ่ามือที่กร้านแดดและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการตรากตรำทำงานหนัก “แม่จะให้ฉันกวาดลานบ้านกี่รอบครับ ในเมื่อแม่เพิ่งทำจานข้าวหมูหกใส่พื้นไปเมื่อครู่นี้เอง” น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่เฉียบคม บาดลึกเข้าไปในใจของหญิงวัยกลางคนตรงหน้า แม่สามีอย่าง ‘หลี่ซื่อ’ ชะงักกึก ไม้กวาดในมือเกือบหลุดจากง่ามนิ้ว ดวงตาเรียวเล็กเบิกกว้างด้วยความตกใจ “นังเด็กนี่! แก... แกกล้าเถียงฉันเรอะ!” “ผมไม่ได้เถียง ผมแค่พูดตามความจริง” อิงอิงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ร่างกายจะผอมแห้งจากการขาดสารอาหาร แต่ท่าทางของเธอกลับดูสง่างามราวกับเชฟระดับมิชลินสตาร์ที่กำลังก้าวเข้าสู่ครัวส่วนตัว “ที่นี่คือบ้านของกู้เหยียน เงินทุกหยวนที่ใช้จ่ายในบ้านนี้มาจากเงินเดือนทหารของเขา ไม่ใช่เงินของแม่ และที่สำคัญ... ผมคือภรรยาที่จดทะเบียนสมรสถูกต้องตามกฎหมาย ไม่ใช่คนรับใช้ที่จะมาให้ใครตบตีได้ตามอำเภอใจ” คำพูดของอิงอิงเหมือนฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน หลี่ซื่ออ้าปากค้างจนนกแทบจะบินเข้าไปทำรังได้ เธอไม่เคยเห็นสะใภ้ที่หัวอ่อนคนนี้กล้าต่อปากต่อคำเช่นนี้มาก่อน อิงอิงไม่สนใจอาการตะลึงงันของอีกฝ่าย เธอเดินผ่านร่างของแม่สามีเข้าไปในครัว สภาพครัวมืดทึบและสกปรก กลิ่นเหม็นอับของอาหารเน่าบูดลอยเตะจมูก สำหรับเชฟที่เคยคุมครัวระดับห้าดาวมาทั้งชีวิต นี่คือฝันร้ายชัดๆ เธอตัดสินใจเรียก ‘มิติร้านอาหารกึ่งสำเร็จรูป’ ขึ้นมาในใจทันที ทันใดนั้น แผงควบคุมดิจิทัลที่มองเห็นได้แค่เธอคนเดียวก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับคลังวัตถุดิบคุณภาพเยี่ยมที่วางเรียงรายอยู่ในช่องเก็บของมิติจิต *ข้าวหอมมะลิใหม่ เกรดเอ... เนื้อหมูสามชั้นมันแทรกสวยงาม... เครื่องเทศสมุนไพรครบครัน...* มุมปากของอิงอิงยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ในเมื่อโชคชะตาเล่นตลกส่งเธอมาอยู่ในร่างสะใภ้ที่ถูกทิ้งในยุคที่ขัดสนเช่นนี้ เธอก็จะใช้ศาสตร์แห่งรสชาติเปลี่ยนความยากแค้นให้กลายเป็นอำนาจที่ใครก็ห้ามไม่ได้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นของรองเท้าบูททหารดังขึ้นจากหน้าประตูบ้าน อิงอิงชะงัก เธอรับรู้ได้ถึงพลังกดดันที่แผ่ซ่านเข้ามา ‘กู้เหยียน’ กลับมาแล้ว ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่เปื้อนฝุ่นผงเดินเข้ามาในโถงบ้าน นัยน์ตาของเขาดุดันและเฉียบคมดุจเหยี่ยว แต่เมื่อสายตาของเขาปะทะเข้ากับภรรยาที่ยืนถือตะหลิวอยู่ในครัว เขาก็หยุดชะงัก “ใครทำอะไรเธอ” กู้เหยียนถามเสียงต่ำ สายตาจ้องเขม็งไปที่มารดาของตัวเองที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างนอก หลี่ซื่อรีบโวยวายทันที “ไอ้ลูกไม่รักดี! ดูเมียแกสิ มันกล้าด่าแม่! มันจะปีนเกลียวฉันแล้ว!” กู้เหยียนไม่ได้สนใจคำฟ้องของแม่ เขาเดินตรงดิ่งเข้าไปในครัว แสงไฟตะเกียงน้ำมันสลัวๆ สะท้อนใบหน้าของอิงอิงที่ดูสงบนิ่งและมั่นคง ความสับสนในแววตาของสามีหนุ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เขาจำได้ว่าภรรยาคนนี้หวาดกลัวเขาจนตัวสั่นเสมอ แต่ในวินาทีนี้ สายตาที่เธอมองเขากลับมีความซับซ้อนบางอย่าง... ความปรารถนา? หรือความท้าทาย? อิงอิงวางตะหลิวลง ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้สามี กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องเทศแปลกประหลาดที่ไม่ควรมีอยู่ในบ้านที่ขัดสนแห่งนี้ลอยฟุ้งออกมาจากตัวเธอ กู้เหยียนสูดลมหายใจเข้าลึก เขาไม่รู้เลยว่าการก้าวเข้ามาในครัววันนี้ จะเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขายอมศิโรราบต่อรสชาติและความร้ายกาจของภรรยาคนนี้ไปตลอดชีวิต ในขณะที่กู้เหยียนกำลังจะเอ่ยปากถาม ความเงียบก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูรั้วที่ดังรัวราวกับจะพังลงมา ชายแปลกหน้าในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่รัฐยืนหอบหายใจอยู่หน้าประตู ในมือถือประกาศิตบางอย่างที่ทำเอาหลี่ซื่อหน้าถอดสี “พันจ่ากู้! มีคำสั่งด่วนจากหน่วยงานส่วนกลาง ให้มาตรวจสอบเรื่อง... การลักลอบค้าขายของเถื่อนในเขตนี้ และพวกเราได้รับรายงานว่า... กลิ่นอาหารหรูหราที่ออกมาจากบ้านหลังนี้ มันผิดปกติเกินกว่าที่ครอบครัวทหารจะทำกินเองได้!” อิงอิงหันไปมองกู้เหยียนที่ดึงมือเธอไปหลบหลังแผ่นหลังกว้างของเขา พลางกระซิบเสียงเย็นเยียบ “ดูเหมือนความลับของเธอ จะไม่ใช่เรื่องธรรมดาแล้วสินะ อิงอิง” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรอยรสชาติชีวิตที่เข้มข้นในทุกตัวอักษรนะครับ... กาแฟโบราณแก้วโต