จุดต่ำสุดของชีวิต

"เซ็นใบหย่าเสียเคน... แล้วก็คืนไอดี 'สเปกเตอร์' ให้กิลด์เราด้วย นั่นเป็นสมบัติของส่วนรวม ไม่ใช่ของเล่นส่วนตัวของคุณอีกต่อไป" เสียงของ 'เอริค' รองหัวหน้ากิลด์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องประชุมหรูหราใจกลางเมืองหลวง เคนนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง สายตาจ้องมองใบเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เรียกได้ว่า 'ว่างเปล่า' มากกว่าความโกรธแค้น ข้างกายเอริคคือ 'เมย์' หญิงสาวที่เขาเคยเรียกได้เต็มปากว่าคู่ชีวิต เธอไม่ได้แม้แต่จะสบตาเขา มือของเธอสอดประสานเข้ากับแขนของเอริคอย่างแนบแน่นราวกับกำลังประกาศชัยชนะเหนือซากปรักหักพังของคนที่เคยสร้างเธอขึ้นมากับมือ "พวกคุณวางแผนเรื่องนี้มานานแค่ไหนแล้ว" เคนถาม เสียงเรียบเฉยจนน่าประหลาดใจ "อย่าถามคำถามโง่ๆ เลยเคน" เอริคแสยะยิ้ม "โลกของเกมออนไลน์มันไม่มีที่ยืนให้คนหลงยุคหรอก นายเก่งแค่ในอดีต แต่ตอนนี้... นายมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้ที่เกาะกระแสความดังของกิลด์ไปวันๆ" เคนไม่ได้ตอบโต้ เขาหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงที่เคยเป็นของขวัญจากเมย์ในวันครบรอบปีที่แล้วขึ้นมาจรดปลายปากกาลงบนกระดาษอย่างมั่นคง เสียง 'แกรก' ของปากกาที่กรีดลงบนกระดาษดูเหมือนเสียงปืนที่จบการฆาตกรรมความสัมพันธ์สามปีลงอย่างถาวร "ดีมาก" เอริคหัวเราะร่วน ก่อนจะกดรีโมทคอนโทรลให้หน้าจอโฮโลแกรมยักษ์กลางห้องแสดงผลลัพธ์ของเซิร์ฟเวอร์หลัก "เพื่อเป็นการต้อนรับยุคสมัยใหม่ของกิลด์เรา... ฉันได้ดำเนินการล้างข้อมูลตัวละคร 'สเปกเตอร์' ทิ้งทันทีที่นายนามสกุลหลุดจากสัญญา" แสงสีแดงวาบขึ้นบนจอ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสีเลือด: *[ระบบ: ตัวละครระดับตำนาน 'สเปกเตอร์' ถูกลบออกจากระบบฐานข้อมูลโดยคำสั่งของผู้ดูแลกิลด์]* นั่นคือตัวละครที่เคนใช้เวลาบ่มเพาะมานานกว่าห้าปี ตัวละครที่เป็นราชาเหนือเซิร์ฟเวอร์ ผู้ครอบครองทักษะลับที่ไม่มีใครล่วงรู้ มันถูกลบหายไปเหมือนเศษฝุ่นในพริบตา "ยินดีด้วยนะเคน" เมย์เอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรก เสียงของเธอเย็นชาไร้ความรู้สึก "ไปหางานทำซะ อย่ากลับมาให้เห็นหน้าอีกเลย" เคนลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาสวมสูทที่ดูเนี้ยบกริบ แม้จะเพิ่งเสียทุกอย่างไป แต่แววตาของเขากลับดูมีประกายที่แปลกประหลาด เขาไม่ขอร้อง ไม่โวยวาย ทำเพียงแค่เดินผ่านทั้งสองคนไปราวกับพวกเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ ทว่าก่อนที่มือของเขาจะแตะลูกบิดประตู เสียงของเขาก็ดังขึ้นนิ่งๆ "พวกคุณทำผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตแล้วล่ะ ไม่ใช่เพราะการลบตัวละครนั้นหรอก... แต่เพราะคุณลืมไปว่า ใครกันแน่ที่เป็นคนเขียนโค้ดต้นฉบับของระบบนี้ขึ้นมา" เคนก้าวออกจากห้องประชุมนั้นด้วยหัวใจที่เย็นเฉียบ เขาเดินลงมาที่ลานจอดรถชั้นใต้ดิน ท่ามกลางบรรยากาศอับชื้น เขาทรุดตัวลงนั่งบนขอบทางเท้า หยิบโทรศัพท์เครื่องเก่าที่มีรอยร้าวที่หน้าจอออกมา สายตาจับจ้องไปที่ภาพถ่ายใบหนึ่ง... ภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนถือแก้วกาแฟยิ้มให้เขาในห้องทำงานเล็กๆ เมื่อสามปีก่อน 'รินะ...' เขาพึมพำชื่อนั้นในใจ ทันใดนั้น เสียงเตือนจากแอปพลิเคชันลับที่เขาเคยพัฒนาไว้เงียบๆ ก็ดังขึ้น มันไม่ใช่แอปฯ สำหรับเล่นเกม แต่มันคือระบบ 'อัลกอริทึม' ที่เขาแอบฝังไว้ในทุกธุรกรรมของกิลด์นี้ตั้งแต่วันแรกที่เขาก่อตั้งมันขึ้นมา หน้าจอโทรศัพท์สั่นไหว ข้อมูลมหาศาลไหลทะลักเข้ามา เคนไม่ได้เสียแค่ตัวละครในเกม แต่เขากำลังถูกพวกมันฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายในโลกจริงโดยการยักยอกบัญชีธนาคารทั้งหมดของเขาไปเป็นค่าชดเชยที่ถูกกุขึ้น เคนกดเปิดข้อความหนึ่งที่ส่งเข้ามาล่าสุดจากรินะ: *"เคน ฉันรอคุณอยู่ที่จุดนัดพบเดิม... หวังว่าคุณจะอ่านข้อความนี้ทันเวลา ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลงจริงๆ นะคะ"* เคนแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เขาไม่ได้สิ้นเนื้อประดาตัวอย่างที่เอริคคิด แต่มันคือการที่เขากำลังจะเปลี่ยนบทบาทจาก 'ผู้เล่น' ไปเป็น 'ผู้คุมกฎ' ของระบบนี้ต่างหาก เขาหยิบการ์ดสีดำสนิทที่ไม่มีตราสัญลักษณ์ใดๆ ออกมาจากกระเป๋าสตางค์ การ์ดที่เอริคและเมย์ไม่เคยรู้ว่ามีอยู่จริง การ์ดที่สามารถดึงเงินสำรองในบัญชีต่างประเทศที่เขาซ่อนไว้ผ่านระบบอัลกอริทึมออกมาได้ไม่จำกัด เคนหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา พิมพ์ข้อความสั้นๆ ส่งกลับไปหาใครบางคน: *“จัดการทุกอย่างตามแผน เริ่มต้นจากศูนย์... แต่คราวนี้ ฉันจะเป็นคนคุมทุกการเคลื่อนไหวเอง”* ทันทีที่เขากดส่ง ข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารยักษ์ใหญ่ระดับโลกก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ: *[ยอดเงินคงเหลือในบัญชี: 9,999,999,999+ USD]* เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวดังสนั่นหวั่นไหวเหนือลานจอดรถร้างของอาคารสำนักงาน แรงลมพัดจนขยะปลิวว่อน เคนเงยหน้ามองร่างโลหะขนาดมหึมาที่ค่อยๆ ลดระดับลงมาจอดตรงหน้าเขา ประตูเฮลิคอปเตอร์เปิดออก เผยให้เห็นหญิงสาวผมสั้นในชุดสูทสีเข้ม รินะนั่นเอง เธอยื่นมือมาให้เขาพร้อมรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ "ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดสูงสุดนะคะ บอส... พร้อมจะทำลายล้างพวกมันหรือยังคะ?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานชิ้นนี้ของกิลด์มาสเตอร์เอสนะครับ