ใบหย่าที่ไร้รอยหมึก

“เซ็นมันเสียเถอะครับธามัน... ผมไม่อยากให้ชีวิตที่เหลือของผมต้องสูญเปล่าไปกับความว่างเปล่าของคุณอีกต่อไป” เสียงของรินรดาราบเรียบ หากแต่หนักแน่นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวหนาในห้องทำงานส่วนตัวของชายหนุ่ม กลิ่นซิการ์ราคาแพงที่อบอวลอยู่ในอากาศไม่ได้ทำให้เธอนึกหวั่นไหวเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา สายตาที่เคยเฝ้ามองเขาอย่างโหยหาและอดทน บัดนี้เหลือเพียงความเฉยเมยที่เย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็ง ธามันละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์ เขาค่อยๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาคมกริบคู่นั้นหรี่มองภรรยาที่แต่งงานกันมาสามปีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลน เขามองเห็นเพียงผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่า ‘เชื่อง’ เหมือนสัตว์เลี้ยงในกรงทอง บัดนี้กลับกล้าเดินเข้ามาประกาศอิสรภาพต่อหน้าเขา “ว่างเปล่า?” ธามันแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่กดขี่ “รินรดา คุณรู้ไหมว่าคำว่า ‘หย่า’ ในพจนานุกรมของผมมันไม่มีอยู่จริง โดยเฉพาะกับผู้หญิงที่ไม่ได้มีค่าอะไรมากไปกว่าเครื่องประดับในบ้านอย่างคุณ” “ถ้าผมไม่มีค่า... ทำไมคุณถึงไม่ยอมปล่อยผมไปล่ะครับ?” รินรดาย้อนถาม ใบหน้าของเธอเรียบเฉย ทว่ามือที่กำกระเป๋าถือแน่นนั้นสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้ “หรือเพราะคุณยังหาใครมาทำหน้าที่ดูแลบ้าน แทนที่ที่ผมกำลังจะทิ้งไปไม่ได้” ธามันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายสูงใหญ่ก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ ทุกย่างก้าวที่เขากดลงบนพื้นพรมให้ความรู้สึกเหมือนนักล่าที่กำลังบีบต้อนเหยื่อจนมุม เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ก้มลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ “ผมแค่ไม่ชอบให้ของที่เคยเป็นของผม ต้องไปแปดเปื้อนอยู่ในมือคนอื่นต่างหาก... และจำไว้นะรินรดา อย่าได้คิดจะหยิบยื่นใบหย่าให้ผมอีก เพราะถ้าผมเห็นมันเป็นครั้งที่สอง ผลลัพธ์ที่จะตามมา คุณจะรับมือไม่ไหว” รินรดาเงยหน้าสบตากับเขา แววตาของเธอไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ความเจ็บปวดตลอดสามปีที่ถูกเมินเฉย ถูกมองข้ามเหมือนอากาศธาตุ บัดนี้มันได้กลายเป็นเกราะคุ้มกันที่แข็งแกร่งที่สุดในชีวิตเธอ เธอหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลวางลงบนโต๊ะก่อนจะดันมันไปข้างหน้าเขาอย่างช้าๆ “ในนั้นไม่มีรอยหมึกครับธามัน... เพราะผมเซ็นมันไปเรียบร้อยแล้วตั้งแต่วันที่ผมรู้ว่าตัวเองท้อง” คำพูดนั้นทำให้ธามันชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาของเขาวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดแรง แต่เขาก็รีบกลบเกลื่อนความสับสนนั้นด้วยใบหน้าที่เย็นชาเช่นเดิม “ท้อง? แล้วเด็กคนนั้นอยู่ไหนล่ะ... อย่าบอกนะว่าคุณทำแท้งไปแล้ว? หึ ผู้หญิงใจคออำมหิตแบบคุณคงทำได้ลงคอสินะ” “ผมไม่ใช่คุณครับธามัน” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นพอกัน “ลูกของผมไม่ได้ทำแท้ง และที่สำคัญที่สุด... เขาไม่ต้องการพ่อที่เห็นความรักเป็นเพียงเครื่องมือในการทำธุรกิจ” รินรดาหันหลังเตรียมเดินออกจากห้องทำงานนั้นไป ทิ้งให้ธามันยืนนิ่งค้างอยู่กับความสับสนที่เริ่มกัดกินหัวใจ แต่ก่อนที่มือของเธอจะแตะลงบนลูกบิดประตู เสียงโทรศัพท์มือถือของธามันก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบที่แสนอึดอัดเสียก่อน ธามันรับสายด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด หากแต่เมื่อฟังสิ่งที่ปลายสายพูด ใบหน้าคมเข้มของเขากลับถอดสีอย่างรวดเร็ว เขารีบวางสายแล้วหันมามองรินรดาที่กำลังเปิดประตูออกไป “เดี๋ยว! ลูกคุณ... อยู่ไหน!” รินรดาชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่ได้หันกลับมามอง “คุณไม่มีวันได้เห็นหน้าเขาหรอกครับธามัน เพราะต่อจากนี้... คุณและลูกของผม จะเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่ได้พบกันไปชั่วชีวิต” เธอเดินก้าวพ้นจากประตูบานนั้นด้วยความมั่นคง ทิ้งให้ธามันยืนกำซองเอกสารในมือแน่น ความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่เคยรู้จักกำลังปะทุขึ้นในอก มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความกลัว... ความกลัวที่จะสูญเสียสิ่งที่เขามองข้ามไปตลอดกาล ธามันรีบก้าวเท้าตามเธอออกไปหมายจะกระชากความจริง แต่แล้วเขาก็ต้องหยุดกะทันหันที่โถงทางเดินของคฤหาสน์ ภาพที่เห็นตรงหน้าคือหญิงรับใช้คนหนึ่งกำลังจูงมือเด็กหญิงตัวน้อยวัยสามขวบคนหนึ่งเดินเข้ามา เด็กน้อยคนนั้นมีใบหน้าถอดแบบมาจากรินรดาไม่ผิดเพี้ยน ดวงตากลมโตสุกใสคู่นั้นจ้องมองมายังเขาอย่างใสซื่อ ก่อนที่เด็กน้อยจะเอียงคอแล้วเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วที่ทำให้หัวใจของชายหนุ่มผู้ทะนงตัวถึงกับหยุดเต้น “คุณลุงคนนี้... หน้าเหมือนหนูเลยนะคะคุณแม่... เขาสามารถเป็นพ่อหนูได้ไหมคะ?” รินรดาตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ธามันหน้าซีดเผือดเข่าแทบทรุดลงกับพื้น สิ่งที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียง 'เครื่องประดับไร้ค่า' บัดนี้กำลังยืนยิ้มให้เขาโดยที่ไม่รู้เลยว่า... ความลับที่ถูกปิดตายกำลังจะเปลี่ยนชะตาชีวิตของเขาไปตลอดกาล ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรอยร้าวของหัวใจในตอนแรกนี้นะครับ บันทึกคนจร