กลิ่นหอมกรุ่นของขนมปังอบใหม่

คราบแป้งสาลีสีขาวที่เปื้อนอยู่ตรงปลายจมูกรินรดานั้น ไม่ได้ทำให้ความงดงามของอดีตเชฟสาวลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... ในสายตาของภาคินที่กำลังยืนพิงกรอบประตูห้องครัวด้วยท่าทางผ่อนคลาย ภรรยาตัวน้อยของเขากำลังเปล่งประกายเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าแสงไฟนีออนดวงใดในโลก "คุณมองอะไรคะ ตั้งแต่แป้งโดว์ก้อนนี้ยังไม่ขึ้นรูปจนตอนนี้จะเข้าเตาอบอยู่แล้วนะ" รินรดาเอ่ยทักโดยไม่ละสายตาจากการนวดแป้ง สองมือเรียวบางขยับพลิกแพลงแป้งสาลีคุณภาพเยี่ยมที่ผสานเข้ากับน้ำแร่บริสุทธิ์จากมิติฟาร์มอย่างคล่องแคล่ว ท่วงท่าของเธอนุ่มนวลราวกับกำลังร่ายรำ แต่เปี่ยมไปด้วยความเด็ดขาดและแม่นยำในทุกสัมผัส "มองความตั้งใจของเชฟคนเก่งไงครับ... อ๊ะ ขอโทษที ฉันติดปากพูดคำว่าครับไปหน่อย" ภาคินรีบแก้คำพูดทันทีเมื่อเห็นดวงตากลมโตคู่สวยหันขวับมาค้อนเขาเบาๆ รินรดาสدมุมปากยิ้มบางๆ นัยน์ตาพราวระยับด้วยความขบขัน "ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะค่ะ ถ้าติดนิสัยพูดคำว่า 'ครับ' อีกรอบ ฉันจะงดเสิร์ฟครัวซองต์ล็อตแรกให้คุณทานเป็นคนแรกจริงๆ ด้วยนะ" "โห... แบบนั้นมันลงทัณฑ์กันชัดๆ เลยนี่นา" ชายหนุ่มแกล้งทำเป็นถอนหายใจยาว ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาประชิดร่างบาง วงแขนแข็งแรงโอบรอบเอวคอดกิ่วของเธอจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าคมสันเกยลงบนลาดไหล่บางสูดดมกลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ จากเรือนร่างของภรรยา "แต่ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไร ผมก็ยอมรับโทษทัณฑ์นี้อยู่แล้วล่ะครับ... เอ๊ย! หมายถึง ยอมรับค่ะ เอ๊ย ไม่ใช่สิ!" เสียงหัวเราะคิกคักของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอบอุ่นในห้องครัว เธอไม่ได้ขัดขืนอ้อมกอดที่อบอุ่นและมั่นคงนี้ ปล่อยให้สามีหนุ่มคลั่งรายนี้คลอเคลียอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงติดตลก "พอได้แล้วค่ะ ภาคิน! แป้งโดว์ชุดนี้สำคัญมากนะ ถ้าเสียรสชาติเพราะคุณมาป่วน ฉันจะให้คุณไปเคลียร์แปลงผักแปลงใหญ่หลังบ้านคนเดียวตลอดสัปดาห์แน่" สถาปนิกหนุ่มยอมผายมือถอยหลังอย่างจำยอม แต่สายตายังคงพินิจพิจารณาวัตถุดิบมหัศจรรย์ที่วางอยู่บนโต๊ะไม้สัก แป้งโดว์ที่รินรดากำลังทำอยู่ไม่ใช่ขนมปังธรรมดา แต่มันคือการทดลองครั้งสำคัญที่นำ 'แป้งสาลีโบราณ' ผสมกับ 'ยีสต์หมักจากผลไม้ป่าในมิติฟาร์ม' ซึ่งให้ผลผลิตที่เติบโตเร็วกว่าปกติถึงสามเท่าตัวและมีกลิ่นหอมเฉพาะตัวที่เย้ายวนใจยิ่งนัก รินรดาใช้มีดคมกริบกรีดผิวหน้าของก้อนแป้งเป็นลวดลายข้าวቆอย่างประณีต ก่อนจะยกมันขึ้นด้วยความทะนุถนอมแล้วส่งเข้าไปในเตาอบหินอัคนีที่ภาคินช่วยออกแบบและก่อสร้างให้เป็นพิเศษ ควบคุมอุณหภูมิด้วยระบบพลังงานหมุนเวียนที่เสถียรไร้ที่ติ เวลาผ่านไปเพียงชั่วเคี้ยวหมากคำเดียว... กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ก็เริ่มเล็ดลอดออกมาจากช่องระบายอากาศของเตาอบ กลิ่นหอมกรุ่นของเนยแท้ระดับพรีเมียมผสานกับความหวานละมุนของผลไม้นานาพรรณและกลิ่นหอมกรุ่นของแป้งขนมปังอบใหม่ ค่อยๆ แผ่ขยายวงกว้างออกไปอย่างช้าๆ ทว่าทรงพลัง มันไม่ใช่แค่กลิ่นหอมธรรมดา แต่เป็นกลิ่นที่ปลุกเร้าต่อมรับรสและกระตุ้นความอยากอาหารในระดับลึกที่สุด ชนิดที่ต่อให้ใครต่อใครเพิ่งทานอาหารอิ่มมาหมาดๆ ก็ต้องน้ำลายสอ รินรดาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อรอเวลา ขณะที่ภาคินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาคมกริบเป็นประกายขึ้นมาทันที "กลิ่นนี่... มันช่าง..." "ใช่ค่ะ มันหอมเกินกว่าที่ฉันคาดไว้เสียอีก" รินรดาพยักหน้ารับ รอยยิ้มมั่นใจปรากฏขึ้นบนเรียวปากอิ่ม ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับความสำเร็จขั้นแรกของกลิ่นหอมที่ลอยฟุ้งออกไปนอกตัวบ้าน เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นรัวๆ ด้วยความเร่งร้อน ราวกับคนด้านนอกกำลังตื่นตระหนกกับบางสิ่งบางอย่าง ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อย หันไปสบตากับสามี ภาคินพยักหน้ารับเชิงบอกว่าเดี๋ยวเขาจะออกไปดูเอง แต่ยังไม่ทันที่ขายยาวๆ ของเขาจะก้าวพ้นประตูครัว เสียงโวยวายอันคุ้นเคยและแสนน่ารำคาญก็แผดดังทะลุเข้ามาในบ้านเสียก่อน "นี่! ยัยริน! ยัยหลานอกตัญญู! เธอทำอะไรในบ้าน ทำไมกลิ่นมันหอมเย้ายวนขนาดนี้! เอาขนบขนมอะไรมาซ่อนไว้ หา!" เสียงของป้าสายแผดแหลมมาแต่ไกล ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของลุงกมลที่เดินดุ่มๆ เข้ามาในเขตรั้วบ้านโดยไม่ได้รับอนุญาต สองสามีภรรยาตระกูลจอมโลภที่เคยมาสร้างเรื่องราววุ่นวายและโดนรินรดาตอกหน้าหงายกลับไปเมื่อวันก่อน บัดนี้พวกเขากลับกลลิ่นหอมของขนมปังลากตัวกลับมาที่นี่อีกครั้ง ด้วยความโลภที่พุ่งสูงปรี๊ดจนปิดไม่มิด สายตาละโมบส่อแววเจ้าเล่ห์มองตรงมาที่ห้องครัวราวกับสุนัขล่าเนื้อที่ได้กลิ่นเหยื่ออันโอชะ! รินรดายกยิ้มมุมปาก ช1ชะตากรรมของคนพวกนี้ช่างตรงเวลาเสียจริง เธอยังไม่ทันได้เดินไปเอาคืนเรื่องเก่า พวกเขาก็วิ่งกระโจนเข้ามาหาเรื่องให้เธอฟาดฟันถึงที่อีกรอบเสียแล้ว ทันใดนั้นเอง ริมฝีปากบางก็เอ่ยพึมพำเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคนกับสามี "ดูท่าทาง... ขนมปังล็อตแรกของเรา จะมีแขกไม่ได้รับเชิญมารอต่อคิวชิมฟรีถึงหน้าบ้านแล้วล่ะค่ะ" ภาคินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตานิ่งขรึมแฝงแววตาดุดันอันตราย "ถ้าพวกมันกล้าล้ำเส้นเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว... ผมจะเป็นคนจัดการต้อนรับพวกมัน 'ให้สาสม' เองครับ" มือเรียวบางเอื้อมไปจับที่มือหนาของสามีบีบเบาๆ เป็นเชิงส่งสัญญาณ ขณะที่เสียงทุบประตูด้านนอกดังขึ้นระรัวยิ่งกว่าเดิม บ่งบอกว่าความอดทนของญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อได้ขาดผึ่งลงแล้ว... และในวินาทีที่เตาอบส่งเสียงสัญญาณเตือนว่าขนมปังพร้อมเสิร์ฟ ประตูบ้านก็ถูกกระชากเปิดผางเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับร่างของป้าสายที่พุ่งพรวดเข้ามาด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานชิ้นนี้ด้วยความอบอุ่นเสมอมานะคะ