ปากกาที่สั่นไหว

กลิ่นไวน์แดงราคาแพงที่รินทิ้งไว้จนเกือบหมดแก้วคละคลุ้งไปทั่วห้องโถงกว้างของเพนท์เฮาส์หรูใจกลางกรุง มันเป็นกลิ่นที่กรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกของรินรดาไม่ต่างจากคมมีดที่ค่อยๆ ฝานลงบนเนื้อเยื่อที่ถูกกัดกินด้วยความเย็นชามาตลอดสามปี ศิลาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองแม้แต่น้อย เขายังคงจดจ่ออยู่กับแท็บเล็ตในมือ แสงสีฟ้าจากหน้าจอสาดกระทบใบหน้าที่คมสันและไร้ความรู้สึก ราวกับว่าตัวเลขในตลาดหุ้นตรงหน้ามีความหมายมากกว่าผู้หญิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามในวันครบรอบแต่งงานที่ไร้ซึ่งคำอวยพร “คุณศิลาครับ” เสียงของรินรดานิ่งเรียบ ทว่าสั่นไหวอย่างควบคุมไม่อยู่ในวินาทีที่เธอวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะไม้ราคาแพง ศิลาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนสายตาขึ้นมามอง สองตาสบประสานกัน—นัยน์ตาของเขาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก ในขณะที่ดวงตาของเธอนั้นว่างเปล่าราวกับหลุมศพที่เพิ่งกลบดินฝังความรู้สึกทั้งหมดลงไปจนหมดสิ้น “นี่คืออะไร” เขาถามสั้นๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นทรงอำนาจจนน่าอึดอัด “สิ่งที่ควรจะเกิดขึ้นตั้งแต่วันแรกที่มันเริ่มขึ้น” รินรดาขยับมือที่สั่นเทาของเธอลงไปซ่อนใต้โต๊ะ เธอสูดหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอ “ใบหย่าค่ะ... ผมหมายถึง ใบหย่าครับ” ศิลาขมวดคิ้ว ปากกาหมึกซึมในมือเขาหยุดเคลื่อนไหว เขามองดูซองเอกสารนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันราวกับมันเป็นเพียงเรื่องตลกที่น่ารำคาญ “คุณคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์อะไรมาเรียกร้องในวันที่คุณมีทุกอย่างเพราะนามสกุลของผม” เขาย้อนถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความดูแคลน “รินรดา... ความอดทนของผมมันมีขีดจำกัดนะ อย่าให้ผมต้องเสียเวลากับเรื่องไร้สาระแบบนี้ในเวลาที่ผมกำลังยุ่ง” “ฉันไม่ต้องการอะไรเลย” เธอตอบสวนกลับ ทันทีทันใด “ฉันไม่เอาทรัพย์สิน ไม่เอาเงินทอง ไม่เอาแม้กระทั่งของขวัญราคาแพงพวกนี้ สิ่งที่ฉันต้องการมีเพียงแค่ความเงียบสงบ... และอิสรภาพที่ควรจะเป็นของฉันตั้งนานแล้ว” ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศในห้อง รินรดารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเบาบางลง เธอไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่แสดงออก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนเจ็บไปหมด เธอไม่ได้สู้เพื่อตัวเองเพียงลำพังอีกต่อไปแล้ว ความลับที่ซ่อนอยู่ในครรภ์คือเกราะคุ้มกันเดียวที่เธอมี และมันเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอต้อง ‘จากไป’ ในสภาพที่ไม่หลงเหลือเยื่อใย ศิลาละสายตาจากเอกสารมาจ้องมองเธอราวกับจะทะลุผ่านเข้าไปในจิตวิญญาณ เขายกยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา “คุณไม่มีวันหนีผมพ้น รินรดา คุณเป็นของผมตั้งแต่วันที่คุณจดทะเบียนสมรสแล้ว ต่อให้คุณจะยื่นเอกสารฉบับนี้มาอีกสักกี่สิบฉบับ ผลลัพธ์มันก็เท่าเดิม” “ฉันไม่ใช่สมบัติของคุณ ศิลา” เธอพูดเสียงสั่นเครือ พลางลุกขึ้นยืน แรงสั่นสะเทือนจากเก้าอี้ที่ถอยออกไปสร้างความโกลาหลในความรู้สึกของเธอ “และฉันก็ไม่ใช่คนเดิมที่ยินยอมให้คุณเหยียบย่ำได้ตลอดไป ลาก่อนนะครับ” เธอก้าวเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันหลังกลับ แม้ว่าภายในใจจะร่ำร้องอยากจะตะโกนบอกความจริงบางอย่าง แต่เธอรู้ดีว่าความจริงนั้นหากตกอยู่ในมือของคนที่ไร้หัวใจเช่นเขา มันจะไม่ใช่ความรัก แต่มันจะเป็นการจองจำที่โหดร้ายกว่าเดิม ศิลามองตามร่างบางที่ลับหายไปจากสายตาด้วยความรู้สึกหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้ เขาโยนปากกาในมือลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดัง ‘ปัง’ เอกสารในซองที่ถูกแกะออกมานั้นกระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะ แต่สายตาของเขากลับไปสะดุดเข้ากับบางอย่างที่รินรดาลืมทิ้งไว้ข้างใต้ซองเอกสาร มันคือรูปถ่ายใบเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะร่วงออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเธอ ศิลาเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมา หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอของนักธุรกิจผู้เลือดเย็นกลับกระตุกวูบอย่างแรง ในรูปนั้นไม่ใช่รูปของรินรดาเพียงคนเดียว แต่เป็นภาพเด็กหญิงตัวน้อยหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม นัยน์ตากลมโตและเค้าโครงหน้าของเด็กคนนั้น... มันถอดแบบมาจากตัวเขาในวัยเด็กอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ขณะที่เขากำลังตกตะลึงกับภาพตรงหน้า เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เป็นสายเรียกเข้าจากเลขาฯ ของเขา “ท่านครับ... พบเด็กหญิงคนหนึ่งหน้าตาคล้ายคุณมาก เดินอยู่กับคุณรินรดาที่หน้าทางออกของอาคารครับ เธอเรียกคุณรินรดาว่า... แม่ครับ” ศิลาทิ้งโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ เสียงนั้นดังก้องอยู่ในหัวของเขาซ้ำไปซ้ำมา ความเย็นชาที่เคยมีมาตลอดชีวิตดูเหมือนจะพังทลายลงในพริบตา เมื่อเขาเพิ่งตระหนักได้ว่า ตลอดเวลาที่เขาเมินเฉยต่อภรรยา เขาได้ทอดทิ้งสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตไปเสียแล้ว หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะเปิดประตูสู่ความดราม่าที่ท่านผู้อ่านรอคอยนะครับ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "ภูริศร์" ในนิยายเรื่องนี้ครับ