ของขวัญที่ไร้คนเห็น

“คุณกำลังจะบอกว่าสร้อยเส้นนั้น... มันไม่มีความหมายอะไรเลยงั้นเหรอ รินรดา?” น้ำเสียงของศิลาทุ้มต่ำและสั่นพร่า เขาไม่ได้ตะคอก แต่ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังกลับดูร้าวรานอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบของนักธุรกิจผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ต่อสิ่งใด บัดนี้กำลังจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ราวกับเขากำลังพยายามควานหาเศษเสี้ยวความทรงจำที่แตกสลายในมือของเธอ รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาของเธอสงบนิ่งดุจผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหว แม้ในใจจะกำลังพายุคลั่ง “มันเป็นแค่ของเก่าที่ฉันเจอในถังขยะหลังจากที่คุณทิ้งไปแล้ว คุณศิลา... อย่าให้ความสำคัญกับของที่เจ้าของเดิมไม่เคยต้องการเลยครับ มันดูน่าสมเพช” “ผมไม่ได้ทิ้ง!” เขาโพล่งขึ้นมา แทรกบทสนทนาที่เย็นเฉียบด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่าน “ผมแค่วางมันไว้ผิดที่ ผมไม่มีวันทิ้งสิ่งที่ผม... สิ่งที่ผมเคยให้ความสำคัญ” รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขและซ่อนความเจ็บปวดไว้ลึกเกินกว่าที่ใครจะหยั่งถึง เธอเบนสายตาไปทางลินินที่กำลังนั่งเล่นตุ๊กตาตัวเก่าอยู่มุมห้อง เด็กน้อยมีเค้าโครงใบหน้าถอดแบบมาจากชายผู้ยืนอยู่ตรงหน้าเธออย่างไม่ผิดเพี้ยน โดยเฉพาะแววตาดื้อรั้นคู่นั้น... สิ่งที่เธอต้องปกป้องด้วยชีวิต “คุณศิลาครับ ถ้าคุณไม่มีธุระอะไรด่วน ผมว่าคุณควรกลับไปได้แล้ว ลินินเริ่มง่วงแล้ว และผมก็ไม่อยากให้ลูกต้องมาเห็นบรรยากาศแย่ๆ แบบนี้” ศิลาชะงักไป คำว่า ‘ลูก’ ของเธอทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากหัวใจออกมาจากอก เขาขยับตัวจะก้าวเข้าไปหา แต่ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นรินรดาถอยห่างอย่างเด็ดขาด ร่างกายของเธอสั่นสะท้านเล็กน้อยในวินาทีที่เธอเผลอเอามือแตะหน้าท้องที่ยังคงแบนราบแต่แฝงไปด้วยความหมายที่ไม่มีใครล่วงรู้ ความลับที่หนักอึ้งราวกับภูเขาหินกำลังบีบคั้นหัวใจเธอ *อีกหนึ่งชีวิตที่กำลังก่อกำเนิด*... ชีวิตที่เกิดจากความผิดพลาดในค่ำคืนที่เธอกับเขาเพิ่งเซ็นใบหย่ากันอย่างเป็นทางการ มันคือของขวัญที่ไร้คนเห็น เป็นดั่งเมล็ดพันธุ์ที่เธอตัดสินใจจะฟูมฟักในดินแดนที่ไม่มีศิลาเข้ามาเกี่ยวข้อง “ริน...” เขาเรียกชื่อเธอแผ่วเบา คล้ายคนที่กำลังหมดแรง “ทำไมคุณถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้? คุณคนเดิมที่ไม่เคยพูดจาทำร้ายจิตใจผม... หายไปไหน?” “คนเดิมที่คุณว่า... เขาตายไปตั้งแต่วันที่คุณเลือกให้ความสำคัญกับงานมากกว่าความเป็นความตายของภรรยาตัวเองแล้วครับ” รินรดาหันกลับมาเผชิญหน้า สายตาของเธอคมปลาบดั่งใบมีดที่กรีดลงบนบาดแผลเก่าของเขา “ผมเข้มแข็งขึ้น เพราะผมรู้แล้วว่าถ้าผมไม่รักตัวเอง ก็ไม่มีใครรักผม และที่สำคัญที่สุด... ผมต้องอยู่เพื่อใคร” ศิลาเงียบไป เขาจ้องมองใบหน้าที่เรียบเฉยของหญิงสาวที่เขาเคยเรียกได้เต็มปากว่าเป็น 'ภรรยา' บัดนี้เธอคือปริศนาที่เขาไม่มีวันไขออก ความรู้สึกผิดที่สั่งสมมาหลายปีตีตื้นขึ้นมาจนจุกที่คอหอย เขาอยากจะคว้าเธอมากอด อยากจะขอโทษในสิ่งที่เคยทำพลาดไป แต่กำแพงทิฐิที่เขาสร้างขึ้นยังคงสูงตระหง่านเกินกว่าจะทลายลงง่ายๆ “ผมจะมาใหม่” เขากล่าวทิ้งท้าย น้ำเสียงเริ่มกลับมามั่นคงอีกครั้ง “และครั้งหน้า ผมจะไม่ถามเรื่องสร้อย แต่ผมจะถามเรื่อง... ความจริงที่คุณพยายามปิดบังผมอยู่” เมื่อประตูบานใหญ่ปิดลงพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ห่างออกไป รินรดาก็ทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ไม้ตัวเก่า เธอหอบหายใจถี่ด้วยความตื่นตระหนก มือไม้สั่นเทาขณะลูบไล้หน้าท้องตนเองเบาๆ เธอรู้ดีว่าศิลาเริ่มระแคะระคาย และเขาก็เป็นประเภทที่ไม่ยอมหยุดจนกว่าจะได้คำตอบ “แม่จะไม่ยอมให้ใครมาพรากลูกไปจากแม่นะลินิน... น้องก็ด้วย” เธอพึมพำกับความว่างเปล่า น้ำตาที่กักเก็บไว้เริ่มเอ่อล้นออกมาเป็นสาย ในความมืดมิดของห้องรับแขกที่เงียบเชียบ รินรดาไม่รู้เลยว่าจดหมายฉบับหนึ่งที่เธอวางไว้บนโต๊ะอาหารข้างถุงเอกสารที่ศิลาทำตกไว้... มันถูกลมจากหน้าต่างพัดเปิดออก เผยให้เห็นลายลักษณ์อักษรจากโรงพยาบาลที่ระบุผลการตรวจร่างกายอย่างชัดเจน 'ยินดีด้วย คุณกำลังตั้งครรภ์ได้ 6 สัปดาห์' ในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูที่หน้าบ้านก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างหนักหน่วง ศิลาเปิดประตูเข้ามาด้วยใบหน้าที่ถมึงทึง เขาก้าวตรงมาที่โต๊ะอาหาร พร้อมกับก้มลงหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาในจังหวะที่รินรดายังไม่ทันตั้งตัว “นี่มันอะไรกัน รินรดา?” เขาสั่นกระดาษแผ่นนั้นในมือ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงและโกรธเกรี้ยวในเวลาเดียวกัน “คุณจะบอกผมว่า... คุณมีอีกชีวิตหนึ่งที่กำลังจะเกิดมา โดยที่คุณคิดจะปิดเงียบจากผมไปตลอดชีวิตอย่างนั้นเหรอ?” รินรดาตัวแข็งทื่อ หัวใจของเธอเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ ภูริศร์ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามดื่มด่ำไปกับความรักที่แสนเจ็บปวดในตอนนี้นะครับ