ไฟล์ที่ถูกล็อค

"นั่นไม่ใช่รอยรั่วจากกระบวนการเสื่อมสภาพตามธรรมชาติครับ มันคือการตัดต่อที่จงใจทำลายร่องรอยบางอย่าง" เสียงของเอลิน่าราบเรียบ ทว่าคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด เธอนั่งอยู่หน้าจอโฮโลแกรมสีครามที่ฉายภาพโครงสร้างสมองจำลองของลูกค้าคนล่าสุด—คาเลบ—ชายหนุ่มผู้ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังฝั่งตรงข้ามในความเงียบสงัดของห้องแล็บใต้ดินแห่งนี้ คาเลบไม่ได้ขยับตัว สีหน้าของเขาเรียบเฉยจนดูเหมือนรูปปั้นหินที่ผ่านการกัดกร่อนจากสนามรบมานับครั้งไม่ถ้วน เขาแค่นยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "คนเรามักจะกลัวสิ่งที่ตัวเองทำลงไปในอดีตมากกว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังจะเผชิญในอนาคตเสมอ คุณหมอ" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชา "ถ้าคุณเจอสิ่งที่ไม่อยากเห็น ก็แค่ลบมันทิ้ง หรือไม่ก็เขียนทับเสีย สิ่งที่สำคัญไม่ใช่ความจริง แต่มันคือความสบายใจที่ได้เชื่อในเวอร์ชันที่ปลอดภัยที่สุดต่างหากครับ" เอลิน่าละสายตาจากจอโฮโลแกรม เธอหันมามองเขา ดวงตาคู่คมของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาหม่นของชายหนุ่มราวกับจะค้นหาความจริงที่ถูกซ่อนอยู่ใต้ชั้นโปรโตคอลการรักษาความปลอดภัยของระบบประสาท "หน้าที่ของฉันคือการซ่อมแซม ไม่ใช่การเซ็นเซอร์ตัวเองครับ คุณคาเลบ" เธอขยับนิ้วสั่งการบนแป้นพิมพ์แสง จังหวะการพิมพ์ของเธอมั่นคงและรวดเร็ว "แต่ในกรณีของคุณ ระบบนิรภัยระดับ 9 กำลังปฏิเสธการเข้าถึงส่วน 'ความทรงจำระยะยาว' ในเซกเตอร์ที่ 42 ซึ่งมันขัดกับหลักการพื้นฐาน ข้อมูลส่วนนั้นถูกล็อคด้วยอัลกอริทึมที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ได้ถูกทำลาย... แต่มันถูกกักขัง" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องแล็บอีกครั้ง มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องทำความเย็นที่ทำงานอย่างหนักหน่วง เอลิน่าสังเกตเห็นกล้ามเนื้อกรามของคาเลบกระตุกวูบหนึ่ง เขาอาจจะเป็นอดีตทหารที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี แต่ร่างกายมนุษย์นั้นโกหกยากกว่าที่เขาคิด "ถ้าคุณถอนรหัสไม่ได้" คาเลบเริ่มพูดขึ้นใหม่ น้ำเสียงของเขาดูผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด "ก็หมายความว่าค่าจ้างที่ผมจ่ายไปคงสูญเปล่าสินะครับ" "ฉันไม่ชอบปล่อยงานให้ค้างคา โดยเฉพาะงานที่มีกลิ่นอายของ 'ความลับ' ที่อาจจะเปลี่ยนเส้นทางการเดินของคนทั้งเมืองได้" เอลิน่าเอนหลังพิงเก้าอี้ แสงจากจอโฮโลแกรมสะท้อนในแววตาของเธอ "บอกฉันมาตรงๆ... ใครเป็นคนติดตั้งอัลกอริทึมชุดนี้ในหัวของคุณ? มันไม่ใช่เทคโนโลยีของรัฐ และไม่ใช่ของสถาบันวิจัยเอกชนที่คุณระบุมาในประวัติ" คาเลบลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายที่สูงใหญ่ของเขาสร้างแรงกดดันให้กับพื้นที่ในห้องอย่างมหาศาล เขาเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเอลิน่าจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นจางๆ ของโอโซนและโลหะอบอวลไปทั่วตัวเขา เอลิน่าไม่ได้ถอยหนี เธอเผชิญหน้ากับเขาด้วยความนิ่งสงบที่ผ่านการฝึกฝนมานับสิบปี "บางครั้ง การรู้ว่าอะไรที่อยู่ในนั้น อาจจะทำให้คุณกลายเป็นหนึ่งในรายชื่อของสิ่งที่ต้องถูกลบด้วยนะ เอลิน่า" คาเลบกระซิบ เสียงนั้นแฝงไปด้วยคำเตือนที่ฟังดูเหมือนความห่วงใยอันบิดเบี้ยว เขายื่นมือไปสัมผัสแผงควบคุมโฮโลแกรม นิ้วเรียวยาวของเขาขยับเพียงจังหวะเดียว ระบบทั้งหมดก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่ถูกฉาบด้วยแสงไฟสลัวจากภายนอกหน้าต่างห้องแล็บที่มองเห็นตึกระฟ้าของมหานครที่กำลังหลับใหล "ความทรงจำของผม... มันไม่ใช่สมบัติ แต่มันคือกับดัก" คาเลบพูดต่อในความมืด "และตอนนี้ คุณเพิ่งจะเดินเข้าไปเหยียบสวิตช์เริ่มการทำงานของมันแล้ว" ทันใดนั้น เสียงเตือนสีแดงฉานก็ดังขึ้นจากซอฟต์แวร์วิเคราะห์ที่เอลิน่าทิ้งไว้เบื้องหลัง ข้อมูลที่ถูกล็อคไว้เริ่มทะลักออกมาเหมือนกระแสน้ำป่าที่พังเขื่อน มันไม่ใช่ภาพความทรงจำทั่วไป แต่มันคือบันทึกการสังหารที่ระบุพิกัดชัดเจน—และในวินาทีนั้นเอง ภาพบนหน้าจอก็แสดงใบหน้าของใครคนหนึ่งที่เอลิน่ารู้จักดีที่สุด เอลิน่าชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดเมื่อเห็นใบหน้าของคนในความทรงจำของคาเลบ—มันคือใบหน้าของพ่อเธอ คนที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อยี่สิบปีก่อน ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก ความเงียบของสถานีถูกแทนที่ด้วยเสียงปลดล็อคแม่เหล็กไฟฟ้าของประตูห้องแล็บที่กำลังจะถูกเปิดออกด้วยแรงมหาศาลจากใครบางคนที่อยู่อีกฝั่ง "ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่รอให้เราทำบทสนทนาจบนะครับ" คาเลบกล่าวพร้อมกับหยิบอาวุธขึ้นมาเตรียมพร้อม โดยไม่หันกลับมามองเธอ หวังว่าเรื่องราวในบทนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นและอยากติดตามชะตากรรมของพวกเขาต่อในตอนถัดไปนะครับ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ให้โอกาสผลงานชิ้นนี้ของเนบิวลาสตาร์ครับ