วิญญาณใหม่ในร่างสะใภ้ขี้เกียจ

"ถ้าแกยังหาเงินมาจ่ายค่าแป้งกับค่าตั๋วรถไฟไม่ได้ภายในเย็นนี้ ก็ไสหัวออกจากตระกูลจ้าวไปซะ! อย่าให้ฉันต้องลงมือลากคอสะใภ้ขี้เกียจอย่างแกออกไปประจานที่หน้าหมู่บ้าน!" เสียงตวาดแหลมสูงของแม่สามีดังสะท้อนก้องอยู่ในความทรงจำที่แตกกระจัดกระจาย หลินฟางลืมตาขึ้นทันที ความรู้สึกเจ็บแปลบที่ท้ายทอยราวกับเพิ่งถูกกระแทกอย่างแรงยังคงหลงเหลืออยู่ เธอพบว่าตัวเองกำลังนั่งทรุดอยู่บนพื้นดินแข็งเย็นเยียบของห้องครัวที่มืดสลัวและเต็มไปด้วยฝุ่น กลิ่นหืนของฟางแห้งและกลิ่นสาบของเตาถ่านที่ดับสนิทอบอวลอยู่ในอากาศจนชวนให้คลื่นเหียน นี่ไม่ใช่ห้องครัวที่ทันสมัยของเธอ... ที่ที่เธอเคยยืนอบขนมปังซาวโดว์หอมกรุ่นท่ามกลางเครื่องครัวสเตนเลสสตีลเกรดพรีเมียม หลินฟางยกมือขึ้นกุมขมับ พยายามเรียบเรียงความทรงจำที่ไหลทะลักเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก เธอคือ 'หลินฟาง' หญิงสาวผู้มั่งคั่งในยุคศตวรรษที่ 21 ที่ชีวิตต้องจบลงด้วยอุบัติเหตุ และในวินาทีที่วิญญาณหลุดลอย เธอกลับถูกดึงดูดเข้ามาในร่างของสะใภ้คนเล็กตระกูลจ้าวในยุค 1980 ที่ขึ้นชื่อเรื่องความขี้เกียจ หน้าตาซูบซีด และเป็นที่รังเกียจของแม่สามีอย่างนางจาง *แปะ...* หยดน้ำตาที่ไหลพรากจากดวงตาของร่างนี้ไม่ใช่ของเธอ แต่มันคือความอัดอั้นของเจ้าของร่างเดิมที่เพิ่งสูญสิ้นลมหายใจไปเพียงไม่กี่นาทีที่แล้ว "สะใภ้ขี้เกียจงั้นหรือ..." หลินฟางแค่นยิ้มที่มุมปาก ดวงตาเรียวสวยเริ่มเปลี่ยนเป็นประกายเย็นเยียบและเด็ดขาด เธอไม่ใช่เด็กสาวซื่อบื้อที่จะยอมให้ใครโขกสับได้ตามอำเภอใจ เธอยันกายขึ้นยืนอย่างสง่างาม แม้ร่างกายนี้จะผอมแห้งจนเห็นซี่โครง แต่แววตาของเธอกลับทรงพลังจนบรรยากาศรอบข้างดูเปลี่ยนไป ในชั่วพริบตานั้น ความรู้สึกเย็นวูบในจิตใจก็ปรากฏขึ้น มันคือ 'มิติห้องครัวส่วนตัว' ที่ติดตัวข้ามภพข้ามชาติมาด้วย! หลินฟางหลับตาลง จิตสัมผัสถึงชั้นวางแป้งสาลีเกรดนำเข้า เครื่องนวดแป้งระดับอุตสาหกรรม เตาอบไฟฟ้าฟังก์ชันครบครัน และวัตถุดิบชั้นเลิศที่หาไม่ได้ในยุคทุรกันดารนี้ ทั้งเนยสดจากนิวซีแลนด์ ยีสต์ธรรมชาติที่เธอเพาะเลี้ยงเอง และผลไม้เชื่อมที่เก็บเกี่ยวในช่วงเวลาที่หวานที่สุด ทุกอย่างยังอยู่ครบ... และมันคือขุมทรัพย์ที่จะเปลี่ยนโชคชะตาที่เน่าเฟะของ 'สะใภ้ขี้เกียจ' คนนี้ให้กลายเป็นเศรษฐีนีที่ไม่มีใครกล้าสบตา! *ครืด...* เสียงประตูห้องครัวถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างท้วมของนางจางก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเกรี้ยวกราด มือเหี่ยวย่นชี้หน้าเธอทันที "นังตัวดี! ยืนบื้ออยู่ทำไม! ฉันบอกให้แกไปซักผ้า แต่แกกลับมานั่งทำหน้าตายซากอยู่ตรงนี้! คิดจะกินแรงคนในบ้านไปถึงไหนกัน!" หลินฟางขยับยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้แม่สามีถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง เพราะแววตาที่หลินฟางมองกลับมานั้นไม่ใช่ความหวาดกลัวอย่างที่เคยเป็น แต่เป็นความนิ่งเฉยดุจผิวน้ำที่ลึกจนหยั่งไม่ถึง "แม่คะ..." หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่กังวาน "การซักผ้าเป็นงานที่เสียเวลาเปล่า หากงานนั้นไม่สร้างเงินให้ตระกูลจ้าว แต่ถ้าแม่ให้โอกาสฉันใช้ห้องครัวนี้... เย็นนี้แม่จะได้เห็นว่าคำว่า 'ขี้เกียจ' จะกลายเป็นอดีตไปทันที" "แก... แกจะทำอะไร! จะเผาครัวฉันหรือยังไง!" นางจางตะโกนด้วยความตกใจ "ฉันแค่จะทำ 'ขนมปัง' ค่ะ" หลินฟางตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินผ่านหน้านางจางไปอย่างมั่นคง เธอไม่ได้สนใจสายตาอาฆาตที่พุ่งตามหลังมา เพราะในหัวของเธอตอนนี้มีสูตรขนมปังบริออช (Brioche) ที่หอมฟุ้งจนน่าจะปลุกให้คนทั้งหมู่บ้านตื่นมาตามกลิ่นได้แล้ว ท่ามกลางวิกฤตที่ไม่มีแม้แต่เงินซื้อวัตถุดิบ หลินฟางรู้ดีว่าเธอต้องทำอะไร เธอนำแป้งสาลีคุณภาพสูงที่แอบหยิบออกมาจากมิติผสมลงในชามเก่าๆ ที่เตรียมไว้ กลิ่นยีสต์ธรรมชาติเริ่มส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ออกมาตัดกับบรรยากาศที่แห้งแล้งของบ้านไม้หลังเก่า เธอนวดแป้งด้วยจังหวะที่แม่นยำ ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยทักษะระดับปรมาจารย์ ความอ่อนนุ่มของแป้งที่ค่อยๆ พองตัวภายใต้มือของเธอคือสัญลักษณ์แห่งความหวัง ความเหนื่อยล้าของร่างนี้ค่อยๆ จางหายไปแทนที่ด้วยความตื่นเต้นที่จะได้สร้างสรรค์ผลงานชิ้นเอก ทว่า... ขณะที่เธอกำลังจะนำแป้งเข้าเตาอบแบบดั้งเดิมที่เธอต้องปรับแต่งใหม่นั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบทก็ดังขึ้นจากหน้าประตูบ้าน ตามมาด้วยเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยอำนาจและเย็นชา "เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" หลินฟางเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงใหญ่ของบุรุษที่เดินเข้ามา เขาคือจ้าวเหวินหาว สามีที่แทบไม่เคยเหลียวแลเธอ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับกวาดมองเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เขาหยุดกึกเมื่อจมูกโด่งเป็นสันได้รูปของเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นบางอย่างที่ลอยวนอยู่ในอากาศ... กลิ่นที่หอมหวาน อบอุ่น และชวนให้ถวิลหาอย่างประหลาด หลินฟางสบตากับเขา แววตาของเธอสว่างวาบราวกับพบโอกาสทอง "คุณกลับมาพอดีเลย... ช่วยฉันเปิดเตานั่นหน่อยได้ไหมคะ? ถ้าคุณช่วย... เย็นนี้คุณจะได้ลิ้มรสสิ่งที่คนทั้งหมู่บ้านจะต้องยอมควักกระเป๋าจ่ายเงินซื้อแน่นอน" จ้าวเหวินหาวขมวดคิ้ว มือแกร่งของเขาหยุดอยู่ที่ลูกบิดเตาอบ เขาจ้องมองภรรยาที่ดูแปลกไปราวกับคนละคน แววตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้น "เธอเปลี่ยนไปมากนะ... หลินฟาง" เขายื่นมือมาหยิบชามแป้งที่เธอเตรียมไว้อย่างถือวิสาสะ แต่ในวินาทีนั้นเอง กลิ่นหอมฟุ้งของเนยและแป้งอบใหม่ก็ตลบอบอวลไปทั่วบริเวณจนแม่สามีที่ยืนอ้าปากค้างถึงกับหน้าถอดสี เพราะข้างนอกบ้าน... เริ่มมีเสียงฝูงชนที่ตื่นตกใจกับกลิ่นหอมปริศนาแห่กันมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูรั้ว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับ "เบเกอรี่มิติต่างโลก" นะคะ