โปรเจกต์นรกกับคนปากร้าย

“ถ้าคีย์งานด้วยความเร็วเท่ากับฝีปากที่เพิ่งจิกกัดฉันเมื่อกี้ ป่านนี้โปรเจกต์คงเสร็จไปสามรอบแล้วค่ะ คุณประธานคิน” ทอฝันวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวด้วยแรงที่มากกว่าปกติเล็กน้อย แรงพอที่จะทำให้เครื่องดื่มเย็นเฉียบข้างในกระเพื่อมไหวแต่ไม่หกเลอะเทอะ เป็นการส่งสัญญาณเตือนว่าเธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำสบประมาทเรื่อง ‘สถาปัตย์ทำงานช้า’ เป็นรอบที่ร้อยของวัน ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มที่นั่งอยู่หัวโต๊ะไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากแล็ปท็อปเครื่องหรู นิ้วเรียวยาวของเขายังคงรัวแป้นพิมพ์อย่างคล่องแคล่ว กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดที่ให้ความรู้สึกเย็นเยียบเหมือนป่าสนในฤดูหนาวโชยมาแตะจมูกทอฝัน จนหญิงสาวต้องถอยห่างไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ “คนเก่งน่ะเขาไม่เสียเวลาประชดประชันหรอกทอฝัน เขาใช้เวลาไปกับการทำงานให้มันพ้นหูพ้นตาคนอื่น... แบบที่เธอควรทำ” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาเอ่ยออกมาโดยไร้อารมณ์ แต่ทอฝันเห็นชัดเจนว่าสันกรามของเขากำลังขบกันแน่น คินหยุดมือแล้วเงยหน้าขึ้น สบตาเธอด้วยนัยน์ตาสีเข้มที่ดูเหมือนจะอ่านความคิดเธอได้ทะลุปรุโปร่ง “ปากดีจังนะคะ” เธอแค่นยิ้ม “สงสัยวิศวะสอนมาดี เลยได้นิสัย ‘เผด็จการ’ มาเต็มสูบแบบนี้” “วิศวะสอนให้แก้ปัญหาด้วยตรรกะ ไม่ใช่ใช้อารมณ์แบบที่เธอทำอยู่” คินปิดฝาแล็ปท็อปด้วยจังหวะที่นุ่มนวลทว่าหนักแน่น เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่อุปกรณ์วาดเขียนยันสีหน้าท่าทางของทอฝัน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมเล็กๆ ของศูนย์วิจัยกลาง มินนี่ที่นั่งอยู่มุมห้องทำได้เพียงกลั้นหายใจ ส่งสายตาเป็นกำลังใจ (ที่ปนความสะใจ) มาให้เพื่อนสนิท “นี่มันโปรเจกต์นรกชัดๆ” ทอฝันพึมพำขณะคว้าแผ่นพิมพ์เขียวขึ้นมากาง “ถ้าต้องทำงานกับคนแบบคุณไปอีกสามเดือน ฉันคงต้องขออนุญาตลาออกไปบวชชีเสียก่อน” “ไม่ต้องรอถึงสามเดือนหรอก ถ้าเธอยังทำตัวเป็นตัวปัญหาแบบนี้ อีกสามวันฉันก็จะไล่เธอออกไปให้พ้นจากทีมของฉันเอง” คินลุกขึ้นยืน ความสูงที่มากกว่าของเขาทำให้หญิงสาวต้องเงยหน้าขึ้นมอง “ทอฝัน... สถาปัตย์ที่นี่เขาไม่สอนให้รู้จักคำว่า ‘ยอมรับความเห็นต่าง’ บ้างเหรอ?” “สอนค่ะ! แต่นั่นไม่ใช่ความเห็นต่างไงคะ แต่มันคือความ ‘เอาแต่ใจ’ ของคุณล้วนๆ” ทอฝันก้าวเข้าหาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว ระยะห่างระหว่างกันลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของอีกฝ่าย ทั้งสองยืนประจันหน้ากันกลางห้อง ความตึงเครียดที่หมุนวนราวกับพายุที่รอวันปะทุ ทอฝันไม่เคยกลัวสายตาเย็นชาของคิน ส่วนคินเอง... ก็ดูเหมือนจะชอบใจทุกครั้งที่เห็นดวงตากลมโตของหญิงสาวลุกวาวด้วยความโกรธ “จะเอาแบบนี้ใช่ไหม?” คินถามพลางโน้มใบหน้าลงมาหาจนปลายจมูกของเขาเกือบจะแตะกับหน้าผากของเธอ “ถ้าคิดว่าเก่งนัก ก็ลองทำโปรเจกต์นี้ให้ผ่านตามมาตรฐานของฉันให้ได้ก่อนเถอะ... แล้วหลังจากนั้น ฉันจะยอมให้เธอมาจิกหัวด่าได้ทุกวันเลย” “น่ารังเกียจ” ทอฝันพึมพำ แต่ใจที่เต้นรัวกลับไม่รักดีเลยสักนิด เธอพยายามหันหน้าหนีเพื่อซ่อนความประหม่า แต่ทว่า... เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างแรงขัดจังหวะบรรยากาศที่กำลังพุ่งทะลุจุดเดือด ก่อนที่บานประตูห้องประชุมจะถูกผลักเปิดออกกว้างโดยไม่รอคำอนุญาต “อ้าว... มาขัดจังหวะอะไรกันหรือเปล่าจ๊ะ?” เสียงหวานหยดของผู้หญิงที่คุ้นเคยในชุดเดรสสีแดงเพลิงเดินเฉิดฉายเข้ามา คินชะงักไปเล็กน้อยแล้วถอยห่างจากทอฝันทันที ทอฝันหันไปมองแขกไม่ได้รับเชิญด้วยสายตาราบเรียบ แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกถึงลางร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ทอฝันสบตากับผู้หญิงคนนั้น ก่อนจะเหลือบไปเห็นมือของอีกฝ่ายที่ถือซองเอกสารสำคัญของโปรเจกต์ที่หายไปเมื่อเช้า—เอกสารที่เป็นหัวใจหลักของงานออกแบบที่เธอทุ่มเททำมาทั้งสัปดาห์ “คินคะ... ฉันได้ข่าวว่าโปรเจกต์นี้มีปัญหา เลยเอา ‘คำสั่งด่วน’ จากทางบอร์ดบริหารมาให้คุณค่ะ” หญิงสาวคนนั้นยิ้มกว้าง “และดูเหมือนว่า... ตำแหน่งหัวหน้าทีมของเธอ น่าจะกำลังมีปัญหาใหญ่นะ ทอฝัน” ทอฝันกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เมื่อเห็นสายตาของคินที่เปลี่ยนไปจากความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ กลายเป็นความเย็นชาที่ดูอ่านยากกว่าเดิมหลายเท่า ขอบคุณที่ติดตามการเริ่มต้นของความวุ่นวายนี้ไปพร้อมกับชาพีชหวานน้อยนะคะ