เมื่อยัยตัวร้ายคือบอสคนใหม่

“ถ้างานคุณภาพได้แค่นี้ ก็เอาไปโยนทิ้งถังขยะเถอะค่ะ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาบริษัทเปลืองค่าไฟไปมากกว่านี้” เสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบกริบของห้องประชุมใหญ่ ‘รินรดา’ ยืนตัวตรง ขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน จ้องมองแผ่นกระดาษดราฟต์งานที่ถูกโยนกลับมาลงบนโต๊ะกระจกเบื้องหน้าจนเกิดเสียงดังสนั่น ผู้หญิงที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ—‘คริษฐา’—ขยับแว่นสายตากรอบบาง สายตาคมกริบดุจมีดโกนของเธอกวาดมองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออกว่าคือความสมเพชหรือความผิดหวัง “นี่มันโปรเจกต์เปิดตัวซีซันใหม่นะคะคุณคริส คุณจะมาสั่งให้แก้ใหม่หมดทั้งชุดด้วยเหตุผลแค่ว่า ‘มันยังไม่รู้สึกถึงจิตวิญญาณ’ แบบนี้รินว่ามันกำปั้นทุบดินไปหน่อยไหมคะ?” รินรดาโต้กลับทันควัน ไม่มีการก้มหัว ไม่มีการยอมจำนน แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย คริษฐาแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความขบขันสิ้นดี เธอผุดลุกขึ้นยืน ร่างโปร่งระหงในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบก้าวเข้ามาหารินรดาช้าๆ แต่ละย่างก้าวที่กระทบพื้นห้องเปรียบเสมือนจังหวะการเต้นของหัวใจที่บีบคั้น รินรดาไม่ถอยหนี เธอปักหลักอยู่กับที่ แม้กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ เจือกลิ่นไม้จันทน์หอมของอีกฝ่ายจะเริ่มรุกรานพื้นที่ส่วนตัวของเธอจนน่าหงุดหงิด “จิตวิญญาณ... มันไม่ใช่สิ่งที่เสกขึ้นมาได้ด้วยโปรแกรมกราฟิกราคาแพงค่ะรินรดา” คริษฐาหยุดยืนห่างจากใบหน้าของเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าที่ทำเอาคนฟังรู้สึกวาบหวิวอย่างประหลาด “คนที่มีจิตวิญญาณที่แห้งแล้งอย่างคุณ ต่อให้ใช้พู่กันของพระเจ้าวาด มันก็ออกมาเป็นแค่ขยะที่สวยงามอยู่ดี” “คุณคริส!” รินรดาตวาดเสียงสั่นด้วยความโกรธจัด มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ “อย่ามาตัดสินความเป็นมืออาชีพของคนอื่นด้วยมาตรฐานเผด็จการของคุณเลยค่ะ ในเมื่อคุณไม่รู้จักแม้กระทั่งคำว่า ‘ให้เกียรติ’ เพื่อนร่วมงาน” คริษฐาไม่สะทกสะท้าน ตรงกันข้าม เธอกลับยกยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนกำลังถูกต้อนเข้ามุมจนดิ้นไม่หลุด “คำว่าให้เกียรติ สำหรับฉัน... มีไว้ให้กับคนที่พิสูจน์ตัวเองได้ว่า ‘มีค่า’ พอจะได้รับมันเท่านั้น” คริษฐาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย สายตาคมปลาบจับจ้องไปที่ดวงตาของหญิงสาวตรงหน้า “พรุ่งนี้เช้า ฉันต้องการงานชุดใหม่ ที่ไม่มีกลิ่นอายความอวดดีของคุณเจือปนอยู่... ทำไม่ได้ ก็เชิญเขียนใบลาออกวางไว้บนโต๊ะฉันได้เลยค่ะ” รินรดานิ่งงัน หัวใจเต้นรัวด้วยความอัดอั้น เธอไม่เคยยอมแพ้ใคร แต่การต้องมาอยู่ใต้บังคับบัญชาของ ‘ยัยบอสจอมเผด็จการ’ คนนี้ มันคือบททดสอบที่หนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เธอจะคาดคิด รินรดาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ซ่อนความอ่อนไหวบางอย่างไว้หลังแว่นสายตา... เธอเห็นมันเพียงเสี้ยววินาทีเดียว ก่อนที่คริษฐาจะหมุนตัวเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานอย่างสง่างาม ทว่า ก่อนที่คริษฐาจะเปิดประตูห้องประชุมออกไป เธอกลับหยุดชะงักแล้วหันมามองอีกครั้ง “อ้อ... แล้วก็ไม่ต้องทำตัวเป็นนางเอกหนังไทยที่แอบมาร้องไห้ในห้องทำงานตอนดึกๆ หรอกนะ มันดูน่ารำคาญ” คริษฐาเดินออกไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ และความเงียบงันที่กดทับหัวใจของรินรดาไว้ รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยล้า เธอหยิบสมุดสเก็ตช์ภาพขึ้นมา แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่เดินวนกลับเข้ามาในห้องก็ทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้น ประตูถูกผลักเข้ามาอีกครั้ง ทว่าไม่ใช่คริษฐา แต่เป็นเงาร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่รินรดาไม่คุ้นตา เขาก้าวเข้ามาพร้อมเอกสารในมือ และในจังหวะที่เขาเดินผ่านโต๊ะของเธอ เขาก็ทำของบางอย่างร่วงลงมา—มันคือแฟ้มสีดำที่ถูกล็อกไว้ด้วยรหัสลับ ซึ่งมีสัญลักษณ์แปลกประหลาดที่รินรดาเคยเห็นในตำนานการออกแบบที่สาบสูญ ชายคนนั้นหันมามองเธอด้วยสายตาที่เยือกเย็นก่อนจะพึมพำ “อย่าทำลายหลักฐานล่ะ เพราะถ้าคุณเปิดมัน... ชีวิตที่แสนจะ ‘เพอร์เฟกต์’ ของคุณกับคุณคริส จะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป” เขาวางแฟ้มไว้บนโต๊ะแล้วเดินจากไปทันที ทิ้งให้รินรดานั่งนิ่งงันอยู่ท่ามกลางความสับสน เธอคว้าแฟ้มเล่มนั้นมา—นี่มันคืออะไรกันแน่? หรือนี่คือเหตุผลที่คริษฐาต้องทำตัวเป็นเผด็จการเพื่อปกปิดความลับบางอย่างเอาไว้? นิ้วเรียวสั่นเทาของรินรดากำลังจะแตะลงที่ตัวล็อกแฟ้ม—จังหวะเดียวกันนั้น ประตูก็ถูกกระชากเปิดออกอีกครั้งด้วยแรงอารมณ์ คริษฐายืนหอบหายใจอยู่ตรงหน้าประตู ใบหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด “รินรดา... ห้ามเปิดแฟ้มนั้นเด็ดขาด!” ดอกเดซี่ริมทางหวังว่าทุกท่านจะหลงรักความสัมพันธ์ที่แสนตึงเครียดนี้ และร่วมลุ้นไปกับรินรดากันต่อนะคะ