จดหมายตอบรับและระบบเนตรวิเคราะห์เวท

กลิ่นอายของหมึกเวทมนตร์และคราบเขม่าจากการทดลองเมื่อคืนยังติดอยู่บนปลายนิ้วของลูคัส ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของเขากลับไม่ใช่กองตำราเวทโบราณบนโต๊ะ หากเป็นซองจดหมายสีขาวนวล ประทับตราครั่งรูปเฟืองจักรไขว้กับปีกนกสีทอง—สัญลักษณ์แห่ง ‘สถาบันเวทมนตร์อาร์케니아’ สถานศึกษาอันดับหนึ่งของอาณาจักรที่เด็กหนุ่มเฝ้ารอคอยมาตลอดสามปีเต็ม “ในที่สุดก็มาถึงสินะคะ...” ลูคัสพึมพำกับตัวเองเบาๆ นัยน์ตาสีเทาเข้มสะท้อนภาพจดหมายตอบรับในมืออย่างพินิจพิเคราะห์ เข็มนาฬิกากลไกเวทบนผนังห้องพักขนาดกะทัดรัดกำลังเดินเข้าสู่เวลาแปดโมงเช้าพอดี การเดินทางไกลจากเมืองชายขอบสู่ใจกลางมหานครแห่งเวทมนตร์กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นเร็วกว่ากำหนดไม่ใช่ความตื่นเต้นของการเดินทาง หากเป็น ‘ความผิดปกติบางอย่าง’ ที่เริ่มเกิดขึ้นกับดวงตาข้างซ้ายของเขาตั้งแต่รุ่งสาง ทุกครั้งที่เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง เส้นแสงสีครามจางๆ จะปรากฏขึ้นลอยเคว้งอยู่ในอากาศ ราวกับร่องรอยของพลังงานที่หลงเหลือจากการใช้เวทมนตร์เมื่อนานมาแล้ว ทั้งที่ห้องนี้ไม่มีใครใช้เวทมาเป็นสัปดาห์ ลูคัสขมวดคิ้วเล็กน้อย ปิดผนึกจดหมายเก็บใส่กระเป๋าเดินทาง ก่อนจะก้าวเท้าออกจากห้องพักเพื่อมุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟเวทมนตร์ บรรยากาศภายในสถานีคราคร่ำไปด้วยเหล่าคุณหนูตระกูลขุนนางและพ่อมดแม่มดฝึกหัดรุ่นราวคราวเดียวกัน ทุกคนต่างอวดอ้างพลังเวทและคฑาประจำตัวกันอย่างออกหน้าออกตา ลูคัสเลือกที่จะหลบมุมอยู่เงียบๆ ในตู้โดยสารชั้นสามที่ค่อนข้างเงียบสงบ เขายกมือขึ้นแตะเปลือกตาซ้ายที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง *ติ๊ง!* เสียงใสราดรดกังวานในโสตประสาท คล้ายเสียงของผลึกแก้วกระทบกันเบาๆ ตามมาด้วยตัวAกษัตริย์สีทองเรืองแสงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าครู่หนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นข้อความโปร่งแสง [ ตรวจพบคลื่นพลังงานเวทมนตร์ตกค้างระดับที่ 3 ] [ ระบบเนตรวิเคราะห์ร่องรอยอาคม ทำการเชื่อมต่อกับผู้ใช้: ลูคัส ] [ สถานะปัจจุบัน: นักเรียนปีหนึ่ง สถาบันอาร์เค니아 ] [ ฟังก์ชันปลดล็อก: เนตรย้อนรอยอดีต (Past-Trace Vision) และ การตรวจจับจุดบกพร่องทางโครงสร้างอาคม ] ลูคัสชะงักค้าง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ นี่มัน... ระบบเวทมนตร์โบราณที่สูญหายไปพร้อมกับยุคสมัยแห่งการล่มสลายของนักปราชญ์ไม่ใช่หรือ ทำไมมันถึงมาปรากฏอยู่ในสายตาของเขาได้? ก่อนที่เขาจะได้ทันขบคิดอะไรไปมากกว่านั้น ขบวนรถไฟก็แล่นมาถึงจุดหมายปลายทาง ประตูเหล็กกล้าผสมไม้อาคมเปิดออกเผยให้เห็นภาพเบื้องหน้า—สถาบันเวทมนตร์อาร์เค니아ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางหุบเขาสีคราม ตัวอาคารสร้างด้วยหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์สลับกับหอคอยสูงเสียดฟ้าที่ปกคลุมด้วยม่านพลังป้องกันชั้นยอด พลังงานเวทเข้มข้นลอยอบอวลอยู่ในอากาศจนรู้สึกได้ถึงความกดดันอันน่าเกรงขาม “ยินดีต้อนรับสู่สถาบันอาร์เค니아ค่ะ เหล่าผู้มีสายเลือดแห่งเวทมนตร์ทั้งหลาย” เสียงประกาศจากผลึกขยายเสียงดังขึ้น พร้อมกับเหล่านักเรียนปีหนึ่งที่ทยอยเดินลงจากรถไฟ ลูคัสก้าวลงตามฝูงชน แต่ทว่า ทันทีที่เท้าข้างหนึ่งสัมผัสกับพื้นศิลาหน้าประตูสถาบัน เนตรซ้ายของเขาก็สั่นกระตุกอย่างรุนแรง ภาพความทรงจำสีเทาหม่นวูบผ่านเข้ามาในหัว—ภาพของรอยเลือดที่ถูกลบเลือน ร่องรอยการร่ายอาคมต้องห้าม และเงาร่างปริศนาของใครบางคนที่กำลังยืนอยู่ ณ จุดที่เขากำลังยืนอยู่ตอนนี้เมื่อหลายปีก่อน “เกะกะจังนะคะ ยืนขวางทางเดินส่วนกลางแบบนั้น คิดว่าตัวเองเป็นใครกันคะเนี่ย?” น้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา ทว่าแฝงไปด้วยความทรงอำนาจดังขึ้นเหนือหัว ลูคัสสะดุ้งเล็กน้อย รีบดึงสติกลับมาจากภาพนิมิตเบื้องหน้า เขาดึงสายตากลับมามองผู้ที่มาใหม่ ร่างเพรียวระหงในชุดยูนิฟอร์มสีดำสนิทปักดิ้นเงินประณีต บ่งบอกถึงสถานะประธานสภานักเรียน เส้นผมสีเงินยวงยาวสลวยสะท้อนกับแสงอาทิตย์ นัยน์ตาสีฟ้าครามราวกับห้วงน้ำแข็งคู่นั้นกำลังจ้องมองเขาด้วยความประเมินและระแวดระวัง เอเลน ประธานนักเรียนปีสามผู้สมบูรณ์แบบยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองลูคัสตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังอ่านทะลุปรุโปร่งถึงความลับที่เขาเพิ่งค้นพบ “ขออภัยด้วยครับ... เอ่อ ดิฉันหมายถึง ขออภัยด้วยค่ะ พอดีฉันกำลังตะลึงกับความงามของสถาบันนี้น่ะค่ะ” ลูคัสแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเผลอใช้สรรพนามบุรุษที่หนึ่งแบบเดิม เอเลนหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตา “นักเรียนปีหนึ่งปีนี้ดูท่าทางจะมีพวกตัวปัญหาแปลกๆ เข้ามาเยอะสินะคะ... โดยเฉพาะคนที่ดวงตาข้างซ้ายกำลังเรืองแสงสีครามจางๆ แบบคุณเนี่ย” คำพูดนั้นทำให้ลูคัสชะงักกึก หัวใจกระตุกวูบ เธอสังเกตเห็นมันตั้งแต่แรกแล้วอย่างนั้นหรือ? ทว่า ก่อนที่ลูคัสจะได้เอื้อnคำแก้ตัวใดๆ ออกไป เสียงระฆังเวทมนตร์ประจำสถาบันก็ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกันนั้น หน้าต่างระบบสีทองตรงหน้าของลูคัสก็เด้งเตือนขึ้นมาอีกครั้งด้วยตัวอักษรสีแดงฉานที่สั่นระริก [ คำเตือนด่วนระดับ SSS: ตรวจพบร่องรอยอาคมต้องห้ามกำลังทำงานใต้ฝ่าเท้าของประธานนักเรียนในรัศมี 3 เมตร ] [ เป้าหมาย: ชีวิตของเอเลนตกอยู่ในเป้าหมายการลอบสังหารตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้าสู่เขตสถาบัน ] [ เงื่อนไขการเอาชีวิตรอด: ไขปริศนาร่องรอยอาคมนี้ร่วมกับประธานนักเรียนภายใน 120 วินาที มิฉะนั้น อาคมระเบิดวิญญาณจะทำงานทันที ] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับลูคัสและรุ่นพี่เอเลนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!